Το Τέταρτο Κουδούνι / 7 Οκτω(μ...)βρίου 2016
Πίτερ Μπρουκ! Ξανάρχεται παράστασή του: το φρέσκο του -έκλεισε τα 91 του και περπατάει στα 92!- «Battlefield», αντλημένο απ’ το παλιό -καλό κρασί- του, την «Μαχαμπχάρατά» του.
Δεν ξέρω ακόμα πώς θα ’ναι η παράσταση που μας φέρνει η «Αττική Πολιτιστική Εταιρεία» στον «Ελληνικό Κόσμο». Ξέρω, όμως, πως θα ’ναι του Πίτερ Μπρουκ. Κι αυτό μου αρκεί.
Ε ναι, λοιπόν! Ξανα-αποχαιρετούμε τα «Ολύμπια»! Η Λυρική -που ανακοίνωσε το ρεπερτόριο του χειμώνα- το λέει. Μα δεν το αποχαιρετήσαμε πέρσι το άβολο το θέατρο; Με τα ίδια, ξανά-μανά, «δημοφιλή» στο ρεπερτόριο του 2015/2016 -άξονας του ρεπερτορίου, λέγανε, «τα πιο αγαπημένα που παίχτηκαν εκεί»; Ή κάνω λάθος;

(Εγώ απλώς αναρωτιέμαι: με τι ρεπερτόριο θα πάνε στο «Νιάρχος»;).

Ακριβώς αυτό είναι το θέμα του μονόλογου του Αλβέρτο Κονεχέρο «Cliff (Γκρεμός)» -στην ελληνική παράσταση θα κρατηθεί απ’ τον πρωτότυπο τίτλο «Cliff (acantilado)» το cliff (που στα αγγλικά σημαίνει γκρεμός) καθώς, όπως ο συγγραφέας, χρησιμοποιώντας την αγγλική λέξη, επιδιώκει, παραπέμπει στο όνομα του ηθοποιού.

Το μονόλογο θα ερμηνεύει ο Ορέστης Τζιόβας, σε μετάφραση Μαρίας Χατζηεμμανουήλ και σκηνοθεσία Δημήτρη Καρατζιά,
στο θέατρο «Vault» από 16 Δεκεμβρίου και κάθε Παρασκευή και Σάββατο τα μεσάνυχτα.
Το έργο κέρδισε βραβείο σε θεατρικό διαγωνισμό στην Ισπανία το 2010 και δημοσιεύτηκε το 2011. Την ίδια χρονιά παρουσιάστηκε ως θεατρικό αναλόγιο. Πρωτοανέβηκε στο Μπουένος Άιρες το 2012 και τη σεζόν 2014/2015 στην Μαδρίτη, σκηνοθετημένο απ’ το συγγραφέα σε συνεργασία με τον Αλβέρτο Βελάσκο.

Χάρη -και πάλι- στην «Στέγη (Γραμμάτων και Τεχνών» του Ιδρύματος Ωνάση, αλλά πολύ μακρυνάρι ειν’ αυτό κι όταν λέμε πια σκέτο «Στέγη» καταλαβαινόμαστε και πολύ καλά μάλιστα, μία είναι η «Στέγη»)

και το Εθνικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης -το μουσείο-φάντασμα που ολημερίς το εγκαινιάζανε, το βράδυ ξεγκαινιαζόταν. Έβλεπα, χρόνια τώρα, απέξω, εκείνη την ολίγον φριχτή γκρενά είσοδο, μ’ εκείνα τα άχαρα τέσσερα αρχικά Ε Μ Σ Τ εις απόστασιν τριών χιλιομέτρων το ’ν’ απ’ τ’ άλλο, και δε φανταζόμουνα ότι μέσα κρύβεται ένα μεγάλο, εντυπωσιακό, καλοφτιαγμένο, καλοζυγιασμένο και, ελπίζω, λειτουργικό- κτίριο.

Κατά τ’ άλλα, η «Στέγη» (Αφροδίτη Παναγιωτάκου, Χρήστος Καρράς, Κάτια Αρφαρά) ανάγγειλε για το φετινό χειμώνα ένα πρόγραμμα και πάλι φεστιβαλικό εντυπωσιάζοντας με τον ανεξάντλητο πλούτο των ιδεών της και με την έφεσή της να μην επιμένει σε δοκιμασμένες συνταγές, όσο πετυχημένες κι αν υπήρξαν. Να πω ότι πρωτ’ απ’ όλα περιμένω το «Made in USA»
που ’ρχεται, μετά από τρία χρόνια, ν’ αντικαταστήσει φέτος τις ερεθιστικές «Transitions» με εκφάνσεις της εντελώς σύγχρονης αμερικάνικης πρωτοπορίας στο θέατρο και το χορό; Θα ’ταν άδικο για τα υπόλοιπα… (Φωτογραφία: Paula Court).
Πολύ καλή δουλειά βλέπω -απ’ το πρόγραμμα που ανακοινώθηκε- να γίνεται και στον Πειραιά, στο Δημοτικό Θέατρο. Όλο και καλύτερη. Ο Νίκος Διαμαντής που ’χει την καλλιτεχνική διεύθυνση, χαμηλών, πάντα, τόνων, έκρυβε δυναμική απρόσμενη. Μπράβο και μακάρι να συνεχίσει απερίσπαστος. Πολύ χαίρομαι που διαψεύστηκα για την τύχη του Δημοτικού το οποίο πολύ φοβόμουν, μετά το ξανάνοιγμά του, ότι θα εμπλακεί στα δημοτικά γρανάζια κι ότι θα καταντήσει εκεί που βρισκόταν πριν κλείσει.
Δεν έχω καταλήξει… Απλώς αναρωτιέμαι: είναι σωστή αυτή η πολιτική ή όχι; Αυτή η μαζική μείωση τιμών στα εισιτήρια των θεάτρων με τη μορφή ευκαιριών, προσφορών, εκπτώσεων κλπ. κλπ, απ’ το Εθνικό μέχρι το «Θέατρο Τέχνης» και τις ουρές κι απ’ το «Νέου Κόσμου» μέχρι τα μικρά θεατράκια, σαφώς και είναι φιλολαϊκή καθώς παίρνει υπόψη της την -άδεια πια…- τσέπη των θεατρόφιλων. Αλλά μακροπρόθεσμα σαν υποτίμηση μου φαίνεται. Που, μπορεί να ’χει -αν δεν έχει ήδη- αντίκτυπο στην ποιότητα των παρουσιαζόμενων παραγωγών…
Διαβάζω στον ιστότοπο «Onlytheater», στη στήλη «Δημοφιλείς παραστάσεις», εδώ και κάποιες μέρες, τέταρτη σε σειρά δημοφιλίας απ’ τις πέντε: «Από τη σιωπή ώς την άνοιξη» (του Λεωνίδα Προυσαλίδη, σε σκηνοθεσία Λίλλυς Μελεμέ, με Γιάννη Φέρτη, Νικήτα Τσακίρογλου, Κατερίνα Λέχου, στο θέατρο «Χορν»). Μόνο που η συγκεκριμένη παράσταση έχει προσδιορισμένη πρεμιέρα στις 19 Οκτωβρίου! Πεθαίνω από περιέργεια να μάθω πώς ακριβώς τη μετρούν τη δημοφιλία μιας παράστασης που δεν έχει ακόμα αρχίσει…
Δε βρίσκω και πολύ «βατό» το κείμενο του Δημήτρη Δημητριάδη στο «Insenso» του. Στριφογυρίζει σα να κυνηγάει την ουρά του. Κι αν έχει εμπνεύσει, όμως, παραστάσεις!
Η πιο πρόσφατη που είδα, του Πέτρου Σεβαστίκογλου στο «Θέατρο Τέχνης» της Φρυνίχου. Πολύ ενδιαφέρουσα. Κι η Αλεξάνδρα Καζάζου, με σθένος, κύρος κι αυτοέλεγχο, έδωσε μια ερμηνεία εξαιρετικά δυνατή, «μουσκεμένη» από εσωτερικότητα. Κυριολεκτικά! Καθώς στο τέλος έπεφτε στη γεμάτη νερό τάφρο του σκηνικού.

Είδα, περαστικός απ’ την Θεσσαλονίκη, στο «Βασιλικό» του ΚΘΒΕ, και τον «Αγαπητικό της βοσκοπούλας» του Κορομηλά σε σκηνοθεσία Σταμάτη Φασουλή. Λίγο πριν κατεβεί.
Άνιση παράσταση. Και μόνο τη δουλειά του Μανόλη Παντελιδάκη να ’βλεπες…: εξαιρετικά σκηνικά, ανεκδιήγητα κοστούμια. Κράτησα την Κυρά-Γιάνναινα της Έφης Σταμούλη και τη φρεσκάδα των δυο νεαρών πρωταγωνιστών: του Ορέστη Χαλκιά-Λιάκου και, κυρίως, της Σταυρούλας Αραμπατζόγλου-Κρουστάλλως. Η κοπέλα νομίζω ότι έχει μέλλον.
No comments:
Post a Comment