Η μαύρη Πίστη ξεσηκώνει

 

Το Τέταρτο Κουδούνι / Τέτοιες Μέρες, Τέτοια Λόγια… 274

 

Ήταν το φινάλε κι η κορωνίδα του W(omen) O(f the) W(orld) Athens 2026 που διοργάνωσε, για τέταρτη χρονιά, το «Κέντρο Πολιτισμού Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος», μια πολύ ενδιαφέρουσα φεστιβαλική διοργάνωση που εστιάζει σε ζητήματα έμφυλης ισότητας: η συναυλία της Imany (Ιμάνι) -Πίστη ή Ελπίδα σημαίνει στα σουαχίλι το καλλιτεχνικό όνομα που έχει διαλέξει-, στην Αίθουσα «Σταύρος Νιάρχος» της Εθνικής Λυρικής Σκηνής στο ΚΠΙΣΝ. Γεννημένη στην Νότια Γαλία, με καταγωγή απ’ τις Κομόρες -εξ ου και το σοκολατένιο της χρώμα-, η δημοφιλής αλλά και ακτιβίστρια Imany, που έχει πουλήσει χιλιάδες δίσκους, εμφανίστηκε, αρχικά, στη σκηνή, μόνη της -λευκό, φαρδύ, ριχτό, ανάερο, μακρύ φόρεμα, λευκά αθλητικά παπούτσια, τα μακριά μαλλιά της 

πιασμένα λοξά  πίσω, δυο χρυσοί κρίκοι στ’ αυτιά-, απάγγειλε στίχους, ένας προβολέας πίσω της έπεσε ξαφνικά πάνω μας και μας στράβωσε και στην οθόνη εμφανίστηκε η λέξη RAGE (οργή) που συμπληρώθηκε με τις λέξεις WOMEN DESERVE RAGE (Οι γυναίκες δικαιούνται οργή) -με κατακόκκινα γράμματα, ο τίτλος του πιο πρόσφατου (2025) άλμπουμ της- παραμένοντας το μότο της συναυλίας της, ενώ, σε λίγο, εμφανίστηκαν επί σκηνής κι οι έξι δεξιοτέχνες μουσικοί της που θα τη συνόδευαν. Τραγούδησε -στα αγγλικά-, με τους προβολείς να κάνουν τα παιχνίδια τους, δικά της τραγούδια, διασκευασμένα τραγούδια άλλων, με την κοντράλτο, χωρίς πολλές αποχρώσεις φωνή της, σε ύφος σόουλ, φολκ, μπλουζ αλλά -γιατί όχι;- και ποπ, αλώνισε τη σκηνή, κάθισε σ’ ένα ψηλό σκαμπό για να 

μας πει ένα τραγούδι μελαγχολικό, μας μίλησε -στα αγγλικά πάντα- για την πρώτη εμφάνισή της στην Αθήνα -αυτή ήταν η πέμπτη-, όταν, το 2011, είχε κυκλοφορήσει το πρώτο της άλμπουμ «The Shape of a Broken Heart» («Το σχήμα μιας ραγισμένης καρδιάς») και το τραγούδι της «You Will Never Know» («Δεν θα μάθεις ποτέ»), που έγινε τεράστια επιτυχία, ανακάλυψε ότι ήταν μεγάλη επιτυχία και στην Ελλάδα και, πριν το τραγουδήσει, συγκινήθηκε με την ανάμνηση, μίλησε για το διαζύγιό της που είναι στα σκαριά, μίλησε για τα δυο παιδάκια της, μίλησε στις γυναίκες, μίλησε για τους άντρες με χιούμορ και φαντασιώθηκε νεκρό έναν πρώην της, έλυσε τα μαλλιά της, μίλησε στο κοινό που όχι απλώς ενθουσιάστηκε αλλά, στο τέλος, όρθιο, τη χειροκροτούσε ρυθμικά -έχει fan club στην Ελλάδα η Imany. Και στο τέλος έφυγε, για να γυρίσει στη σκηνή μ’ ένα μαύρο παντελόνι κι ένα μαύρο tee shirt «I Am Who I Am», απ’

τον τίτλο του επιτυχημένου τραγουδιού του καινούργιου άλμπουμ της και να προσφέρει δυο ανκόρ: το παλαιό (1978) αλλά αθάνατο, πολύ ντίσκο  «I Will Survive» της Γκλόρια Γκέινορ και το περί ου ο λόγος δικό της «I Am Who I Am» («Είμαι αυτή που είμαι»), όπου διονυσιάστηκε επί σκηνής. Μια βραδιά επιτυχημένη. Που απ’ τα 80 προγραμματισμένα λεπτά κράτησε ένα γεμάτο δίωρο! (Φωτογραφίες: Μαρίζα Καψαμπέλη).

Γιοζεφίνε, η φωνάρα!

 

Το Τέταρτο Κουδούνι / Τέτοιες Μέρες, Τέτοια Λόγια… 273

 

Με κούρασε: «Γιοζεφίνε η αοιδός ή Ο λαός των ποντικιών». Το εκτεταμένο διήγημα (1924) του Φραντς Κάφκα, όπως παρουσιάστηκε, ως μουσικό θέατρο, στην «Εναλλακτική Σκηνή» της Εθνικής Λυρικής Σκηνής, σε μουσική Χαράλαμπου Γωγιού. Δεν λείπουν τα γοητευτικά κομμάτια από τη μουσική -τα τραγούδια κυρίως-, ο σκηνοθέτης Σάββας Στρούμπος έχει στήσει μια παράσταση, στιλιζαρισμένη, με ενδιαφέροντα σημεία αλλά στατική, αισθητικά ελκυστικό το σκηνικό -η εγκατάσταση, μάλλον- της Κατερίνας Παπαγεωργίου, με τα κουτιά-«υποβολεία», καλοί ηθοποιοί, καλοί μουσικοί απ’ το «Ergon Ensemble» -έξοχο το σόλο του βιολιού απ’ τον Βασίλη Σούκα- αλλά το θεατρικά «δύσκαμπτο» κείμενο κι η μεγάλη διάρκεια -δυο ώρες- της παράστασης με κούρασαν. Θέλω, πάντως, να σταθώ στην Γιοζεφίνε -την «αοιδό του λαού των ποντικιών»-, κορυφαία της παράστασης, Έβελυν Ασουάντ, γεννημένη στην Θεσσαλονίκη, από ελληνίδα μητέρα και σύριο πατέρα, που έχει ήδη διακριθεί έως εντυπωσιάσει σε παραστάσεις του Θεόδωρου Τερζόπουλου και του Σάββα Στρούμπου. Ηθοποιός εκφραστικότατη, με καλή κίνηση και εξαιρετική φωνητικά -φωνάρα!- κράτησε την παράσταση σ’ ένα υψηλό επίπεδο (Φωτογραφία: Γιάννης Αντώνογλου)..

Στο Φτερό / Τελικά, όλοι κάποιον χρειαζόμαστε...

 

«Blue Train» του Γεράσιμου Ευαγγελάτου / Σκηνοθεσία: Γιώργος Σουλεϊμάν 

 

45άρης -παρά τέσσερις μέρες...-, γκέι, αδέσμευτος, με ερωτικές επιλογές της στιγμής, ο Μιχάλης ζει μόνος του, «γράφοντάς τα» όλα, ανεξάρτητος, σε ένα μικρό loft στο Γκάζι. Μέσα στην ακαταστασία -εργένικα. Εκεί δουλεύει, από το κομπιούτερ του. Κάποτε ζωγράφιζε. Όχι πια. Είναι μία 

συνηθισμένη Κυριακή, έχει γυρίσει από ξενύχτι σε μπαρ, λιώμα, έχει ξυπνήσει αργά με hangover, όταν, ξαφνικά, χωρίς ειδοποίηση, εμφανίζεται η μητέρα του, η Σοφία, που έρχεται να του φέρει «κάτι να φάει» να του δώσει τις συμβουλές της, να του κάνει τις υποδείξεις της, να τον καλέσει για να φάνε την Τετάρτη, στο πατρικό του, με την αδελφή του, τον άντρα και τα παιδιά της 

-συγκεντρώσεις που ο Μιχάλης απεχθάνεται και προσπαθεί να τις αποφεύγει- και, κυρίως, για να τον πείσει να πουλήσει το loft και να μετακομίσει, για να είναι κοντά, σε διαμέρισμα που άδειασε, στην ίδια πολυκατοικία όπου μένουν με τον πατέρα του, -κλασική ελληνίδα μάνα που τον θέλει κάτω από τον έλεγχό 

της. Εκείνος, που, στο μεταξύ, κάνει chat με νεαρούλη τον οποίο γνώρισε την περασμένη νύχτα στο μπαρ όπου βρισκόταν, αδιαφορεί -δεν έχει ανάγκη τη βοήθειά της. Όταν η μάνα φύγει, εμφανίζεται η κολλητή του, η Λου -φίλη ζωής, με πολλές κοινές αναμνήσεις και κοινές νεανικές τρέλες, πάντα τρελάρα, με κόρη έφηβη που η Λου την καταπιέζει και αντίστροφα, με σχέση που «δεν πάει» και με ευκαιριακές 

γνωριμίες -α λα Μιχάλης-, δημοσιογράφος σε portal εφημερίδας, καθόλου ευχαριστημένη από τη δουλειά της, που του προτείνει, για άλλη μία φορά, να κάνουν μία δική τους δουλειά, χωρίς ο Μιχάλης, που συνεχίζει το chat, να δείχνει ότι πείθεται -δεν την έχει ανάγκη. Έχουν πιει, η Λου έχει καπνίσει μπάφο και του ζητάει να μιλήσει στην κόρη της -και βαφτιστήρα του- να μην πάει μόνη της διακοπές. Όταν φύγει, τρίτος, εμφανίζεται ο Γιάννης, ο 35αρης πρώην του που ετοιμάζεται να φύγει στην Kύπρο για να διδάξει εκεί σε 

πανεπιστήμιο αλλά και να κάνει, με τη διάρκειας επτά χρόνων τωρινή σχέση του, σύμφωνο συμβίωσης. Ο Μιχάλης -δεν έχει σταματήσει το chat- αντιδρά -ότι ο Γιάννης έχει συμβιβαστεί- και τον ειρωνεύεται. Εκείνος θυμώνει αλλά του λέει πως, αν τον χρειαστεί, ξέρει πού θα τον βρει. Ο Μιχάλης δεν τον έχει ανάγκη. Ο τέταρτος που έρχεται στο σπίτι

εκείνη την Κυριακή είναι ο Πάνος -ο νεαρούλης του μπαρ και του chat: περίπου 20άρης, παιδί χωρισμένων γονιών, που μένει ακόμα με τη μητέρα του και την αδελφή του. Μιλάει πολύ ελεύθερα, χαζεύει το «Μπλέ τρένο», έναν παλιό πίνακα του Μιχάλη κρεμασμένο στον τοίχο, βρίσκει συμβολικό το χρώμα, τον φωνάζει «μπαμπάκα» και «ντάντι» -που καθόλου δεν αρέσουν στον Μιχάλη να τα ακούει, του ζητάει να «φασωθούνε» -εκεί το μυαλό του εικοσάρη...-, ο άλλος δεν δείχνει να έχει διάθεση, πίνουνε. Ο Πάνος  

περισσότερο από τις αντοχές του -αρχίζει να ξερνάει, ο Μιχάλης, που δεν «το είχε» από την αρχή, ξενερώνει εντελώς. Στέλνει σπίτι του τον μικρό που αφήνει, πάντως, να φανεί πως, αν τον χρειαστεί για κάτι περισσότερο, είναι διαθέσιμος. Ούτε αυτόν τον έχει ανάγκη ο Μιχάλης. Μένει μόνος. Όλα φαίνεται 

να ξεκαθαρίζουν. Και παίρνει τηλέφωνο. Δεν ξέρουμε σε ποιον, υποθέτουμε…: «Έλα…, εγώ είμαι... Μπορείς να έρθεις; Νομίζω σε χρειάζομαι». Είναι η τελευταία του ατάκα. Τελικά, συνειδητοποιεί πως κάποιον έχει ανάγκη… Αυτές οι τέσσερις συναντήσεις του και οι συζητήσεις του φαίνεται ότι τον έκαναν αυτό που δεν τον είχαν κάνει 45 χρόνια: να ξεπεράσει επιτέλους την εφηβεία και να ωριμάσει. Στο «Blue Train» o Γεράσιμος Ευαγγελάτος συμπυκνώνει, 

βιωματικά προφανώς, σε τέσσερις εικόνες, μία κρίση ηλικίας και, ευρύτερα, τα αδιέξοδα της γενιάς του. Με αμεσότητα, με χιούμορ και με μία πίκρα στο υπόστρωμα αλλά πάντα με τρυφερότητα και με αγάπη. Ψιλοκεντάει τους πέντε χαρακτήρες του, με λεπτή ειρωνεία, και διαπρέπει στους διαλόγους του -το μεγαλύτερο επίτευγμά του και ας μη ξεπερνάει τα δύο πρόσωπα σε κάθε εικόνα. Ο Γιώργος Σουλεϊμάν που ανέλαβε τη σκηνοθεσία, χωρίς εφέ, άφησε 

αυτοί οι διάλογοι να απογειωθούν ανάλαφρα, με σωστούς ρυθμούς, υπογράμμισε το χιούμορ και κράτησε την κορύφωση για το τέλος: κοφτή, αιφνιδιαστική, στο βάθος σπαρακτική. Η Ηλένια Δουλαδίρη που υπέγραφε και τα σωστά κοστούμια, με τον πάγκο με τα ποτά που έστησε ως μέρος του σκηνικού 

συνδύασε το «μπαρ της απωλείας» με το loft του Μιχάλη με επιτυχία. Τη βοήθησαν αποτελεσματικά οι φωτισμοί της Ζωής Μολυβδά Φαμέλη. Εξυπηρετική η επιμέλεια κίνησης του Χρήστου Ξυραφάκη. Η Μαρία Αλιφέρη (Σοφία) έδωσε με επάρκεια και λεπτό χιούμορ τη μάνα Σοφία και ο Λάμπρος 

Κωνσταντέας ικανοποιητικά τον Γιάννη. Ο Γιάννης Τσουμαράκης είχε όλη τη φρεσκάδα και την ανεμελιά και τη σπιρτάδα του εικοσάρη που ζητούσε ο ρόλος του Πάνου. Η Μαριλού Κατσαφάδου είναι μία εξαιρετική σουμπρέτα, τραγανή, σπαρταριστή, σπινταριστή: ό,τι χρειαζόταν ο ρόλος της Λου. Ο Σπύρος Χατζηαγγελάκης αποδείχτηκε ιδανικός για τον Μιχάλη. Μετέφερε όλο το άφημα του ανικανοποίητου 45άρη, το «την έζησα τη ζωή μου», το «όλα 

τα έχω δοκιμάσει, τι άλλο;», το «τα έχω όλα γραμμένα», το «κανέναν δεν χρειάζομαι», το «κανέναν δεν έχω ανάγκη», που νομίζει πως δεν έχει τι άλλο, πια, να κάνει στη ζωή, με λεπτές αποχρώσεις, με εκφραστικότητα, με μία ραθυμία απολύτως ταιριαστή, με χιούμορ και ήταν ακριβώς το κέντρο, ο άξονας που χρειαζόταν η παράσταση. Τη στήριξε απόλυτα. Ένα έργο που αυτοδικαίως εισέρχεται στο σύγχρονο ελληνικό ρεπερτόριο και που νομίζω ότι θα παραμείνει (Φωτογραφίες: Χρήστος Συμεωνίδης).

 

(Αντί προγράμματος της παράστασης έχει κυκλοφορήσει, από την «Κάπα Εκδοτική», το κείμενο του έργου του Γεράσιμου Ευαγγελάτου «Blue Train»). 

Θέατρο «Άλμα» / Κεντρική Σκηνή, 24 Φεβρουαρίου 2026.

Drag queen με αρχ…

 

Το Τέταρτο Κουδούνι / Τέτοιες Μέρες, Τέτοια Λόγια… 272

 

Το έργο του Γκαετάνο Ντονιτσέτι ξεκίνησε την πορεία του ως μονόπρακτη «οπερατική φάρσα» με τον τίτλο «Θεατρικές συμβάσεις» το 1827. Το 1831 και με τον τίτλο, πια, «Θεατρικές συμβάσεις και ασυμβατότητες» διασκευάστηκε, σε δυο, μάλιστα, εκδοχές. Στη δεύτερη ήταν βασισμένη η, σε συνεργασία με  την ομάδα και με δραματουργία Κατερίνας Μαυρογεώργη, εξελληνισμένη διασκευή της Σοφίας Πάσχου -η οποία υπέγραφε και τη σκηνοθεσία- στο «drama giocoso» του Γκαετάνο Ντονιτσέτι, σε λιμπρέτο  Ντομένικο Τζιλαρντόνι, που παρουσιάστηκε, με προσαρμογή μουσικού κειμένου Χαράλαμπου Γωγιού (και σύμβουλου μουσικής δραματουργίας) στην «Εναλλακτική Σκηνή» της Εθνικής Λυρικής Σκηνής. «Viva la Mamma!», ο τίτλος του: οι αναποδιές ενός μπουλουκιού το οποίο προσπαθεί ν’ ανεβάσει μια -φανταστική- όπερα, που πολλαπλασιάζονται όταν στην πρόβα εισβάλλει η πληθωρική Ελληνοναπολιτάνα Άγκατα, μαμά της δευτεραγωνίστριας Λουίζας, η οποία προσπαθεί να επιβάλει την κόρη της ως πρωταγωνίστρια ενώ καταλήγει κι η ίδια στη διανομή, μ’ αποτέλεσμα να ναυαγήσει η παράσταση. Ομολογώ πως το «Viva la Mamma!», ως κείμενο, μ’ άφησε αδιάφορο και δε γέλασα ούτε μια στιγμή. Διότι βρήκα αναποτελεσματική και τη σκηνοθεσία. Η φάρσα, η παρωδία, το γκροτέσκο πρέπει, πιστεύω ακράδαντα, ν’ ανεβαίνουν με μεγάλη ακρίβεια κι όχι 

χύμα. Γράφω, όμως, το σχόλιο για να ξεχωρίσω τον  μπασοβαρύτονο Μάριο Σαραντίδη που, σ’ αντίθεση με τους υπόλοιπους, υποδύθηκε στιβαρά την Άγκατα -την Mama του τίτλου: μ’ ένα εντυπωσιακό κοστούμι της Κλαιρ Μπρέισγουελ κράτησε το μέτρο και τον έλεγχο σ’ ένα ρόλο drag queen , με χιούμορ αλλά χωρίς να τον γελοιοποιεί. Απολαυστικός! (Φωτογραφίες: Γιάννης Αντώνογλου).

Στο Φτερό / Μπορίς Γκοντουνόφ εγεννήθη ημίν ή Και που να μην ήταν άρρωστος...

 

Κρατική Ορχήστρα Αθηνών: συναυλία «Αφιέρωμα στον Οδυσσέα Δημητριάδη. 20 Χρόνια από τον Θάνατο του Οδυσσέα Δημητριάδη». Μουσική διεύθυνση: Χρήστος Κολοβός. Σολίστ: Αλέξανδρος Σταυρακάκης, μπάσος.

 

Τον Αλέξανδρο Σταυρακάκη, τον μπάσο μας -που δεν είναι πια αποκλειστικά «μας» αλλά εξελίσσεται σε διεθνή...-, τον παρακολουθώ από το 2019, όταν πήρε το πρώτο Βραβείο -μεγάλη τιμή- στον κορυφαίο Διεθνή Διαγωνισμό «Τσαϊκόφσκι» -ο πρώτος και μόνος Έλληνας μέχρι σήμερα. Τον άκουσα στο youtube και εντυπωσιάστηκα. Αλλά, όταν έδωσε ένα ρεσιτάλ - 

νομίζω το πρώτο του στην Ελλάδα- στο Ωδείο Αθηνών, έμεινα εμβρόντητος. Όχι μόνο από τη φωνή του αλλά και από τον τρόπο που ερμηνεύει. Τον άκουσα και στο Ρέκβιεμ του Βέρντι, με την Κρατική Ορχήστρα Αθηνών, στο Ηρώδειο, το 2023, στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Αθηνών και, επίσης, εντυπωσιάστηκα. 

Οπότε, έφτασε η στιγμή να επιστρέψει στην Ελλάδα και στην ΚΟΑ για μία συναυλία και μάλιστα συγκινητικά αφιερωμένη (στα είκοσι χρόνια από το θάνατό του) στον ποντιακής καταγωγής διακεκριμένο, εξαιρετικό αρχιμουσικό της Γεωργίας -αλλά και συνθέτη- Οδυσσέα Δημητριάδη. Που είχε διατελέσει κατά καιρούς καλλιτεχνικός διευθυντής της Όπερας της Τιφλίδας, της Κρατικής Ορχήστρας της Γεωργίας, μόνιμος αρχιμουσικός της Όπερας «Μπαλσόι», τον γλυκύτατο άνθρωπο με τον καημό της Ελλάδας, που, ευτυχώς, πρόλαβε να έρθει στην πατρίδα του και να διευθύνει και στην Εθνική Λυρική Σκηνή, και την ΚΟΑ, και την Κρατική Ορχήστρα Θεσσαλονίκης με εξαιρετικά αποτελέσματα. Η συναυλία, για την οποία κλήθηκε, από την Κρατική Ορχήστρα Αθηνών, στο  πόντιουμ ο -μαθητής 

του Δημητριάδη- Χρήστος Κολοβός που λίγο μας στενοχώρησε, πριν αρχίσει, όταν μας ανακοίνωσε πως ο σολίστ θα τραγουδήσει άρρωστος αλλά όχι και τη, μεταξύ των άλλων, προγραμματισμένη άρια του Ίγκορ από την Β΄ πράξη της όπερας «Πρίγκιπας Ίγκορ» του Αλεξάντερ Μποροντίν- άνοιξε το άριστα ζυγισμένο πρόγραμμά της τρυφερά, με την νεανική -την έγραψε στα 19 του-, αντλημένη από την ελληνική παράδοση, Καντσονέτα για ορχήστρα «Σαμιώτισσα» (1927) του Οδυσσέα Δημητριάδη, δεύτερο μέρος του Κουαρτέτου του Εγχόρδων, που τον φέρνει κοντά στην «Εθνική Σχολή» μας, με τον μαέστρο, στο τέλος, τιμής ένεκεν, να μας δείχνει την παρτιτούρα με το όνομα του Δημητριάδη. Και συνεχίστηκε με τον Αλέξανδρο Σταυρακάκη στην καβατίνα του 

μπάσου από τη νεανική όπερα (1892, πρώτη εκτέλεση 1893) του Σεργκέι Ραχμάνινοφ «Αλέκο» (λιμπρέτο Βλαντίμιρ Νεμιρόβιτς - Ντάντσενκο, προσαρμογή του ποιήματος «Οι γύφτοι» (1827) του Αλεξάντερ Πούσκιν). Ο Σταυρακάκης δεν τραγούδησε. Ερμήνευσε την άρια. Καθηλωτικά. Και όλοι σκεφτήκαμε: «Φαντάσου και να μην ήταν άρρωστος»… Φωνή με όγκο, με σπάνιο μέταλλο, με χρώματα πλούσια, που διαθέτει την τεχνική να τη χειρίζεται άριστα, άψογο λεγκάτο, άψογο φραζάρισμα και βαθύ αλλά ελεγχόμενο συναίσθημα που μεταφέρει συγκίνηση χωρίς να θολώνει το αποτέλεσμα, ο Σταυρακάκης χειροκροτήθηκε θερμά. Η συναυλία συνεχίστηκε με την εισαγωγή στην όπερα «Πρίγκιπας Ίγκορ» του Αλεξάντερ Μποροντίν (συμπληρωμένη, μετά το θάνατό του

(1887), από τους Νικολάι Ρίμσκι - Κόρσακοφ και Αλεξάντερ Γκλαζούνοφ, πρεμιέρα 1890) και το πρώτο μέρος της έκλεισε με την υπέροχη «Πολονέζα» από την όπερα «Γιεβγκένι Ονιέγκιν» (1877-1878, πρώτη εκτέλεση 1879) του Πιοτρ Ιλίιτς Τσαϊκόφσκι, σε λιμπρέτο δικό του και του Κονσταντίν Σιλόφσκι, από το ομώνυμο μυθιστόρημα σε στίχο (1825-1832) του Αλεξάντερ Πούσκιν, όπου, όμως, η ικανοποιητικότατη, έως τότε, ορχήστρα είχε κάποια προβλήματα.  

Το δεύτερο μέρος ξεκίνησε με την Εισαγωγή στη μεταρομαντική γεωργιανή όπερα «Ηλιοβασίλεμα (1921-1923, πρεμιέρα 1923) του Ζαχαρία Παλιασβίλι, από τους θεμελιωτές της γεωργιανής λόγιας μουσικής, σε λιμπρέτο του συμπατριώτη του Βαλεριάν Γκούνια. Και έκλεισε θριαμβευτικά με τέσσερα κομμάτια του Μοντέστ Πετρόβιτς Μούσοργκσκι: Εισαγωγή: «Αυγή στον ποταμό Μoσκβά», από την όπερα «Χοβάντσινα» (1872-1880, αναθεωρημένη, συμπληρωμένη και ενορχηστρωμένη, μετά το 

θάνατο του συνθέτη (1881), από τον Νικολάι Ρίμσκι - Κόρσακοφ, πρεμιέρα 1886), με αποκορύφωμα τρεις άριες από την όπερά του «Μπαρίς Γκοντουνόφ» (σε λιμπρέτο του ίδιου εμπνευσμένο από το ομώνυμο δράμα (1825, έκδοση 1831) του Αλεξάντερ Πούσκιν, πρωτότυπη εκδοχή της όπερας 1868-1873, αναθεωρημένη εκδοχή 1872 -αυτή που χρησιμοποιήθηκε στη συναυλία-, πρεμιέρα 1874). Συγκεκριμένα από την 2η σκηνή της Β΄ πράξης (Σκηνή της Στέψης), από την Β΄ πράξη ο μονόλογος 

του Μπορίς και από τη 2η σκηνή της Δ΄ πράξης η -συγκλονιστική- Σκηνή του Θανάτου. Ο μπάσος μας μάς έκοψε την ανάσα. Και ας είχε μικροπροβλήματα λόγω της ίωσης. Επαναλαμβάνω: δεν τραγούδησε, ερμήνευσε. Με βαθύ αίσθημα που βγήκε ανάγλυφο. Γι αυτό και μας καθήλωσε. Πιστεύω πως έφτασε η ώρα: η Λυρική Σκηνή μας να κάνει έναν «Γκοντουνόφ» -που έχει τόσα χρόνια να παρουσιάσει- ΕΙΔΙΚΑ για τον Αλέξανδρο Σταυρακάκη. Είναι Η ώρα του (Φωτογραφίες: Margarita Yoko Nikitaki).

 

(Χρήσιμο, όπως πάντα, το -δωρεάν- έντυπο πρόγραμμα της συναυλίας -υπεύθυνη έκδοσης Αλίκη Φιδετζή-, με ένα ζεστό κείμενο του αρχιμουσικού Χρήστου Ηλ. Κολοβού για το Δάσκαλό του Οδυσσέα Δημητριάδη αλλά και για τα έργα της βραδιάς).

Ωδείο Αθηνών / Αμφιθέατρο «Ιωάννης Δεσποτόπουλος», 6 Μαρτίου 2026.