Απορώ: δεν ντρέπονται;

 

Το Τέταρτο Κουδούνι / Τέτοιες Μέρες, Τέτοια Λόγια… 288

Είδα και την «Ειρήνη» των Νίκου Καραθάνου και Άγγελου Τριανταφύλλου. Δε θα γράψω τις εντυπώσεις μου. Μόνο δυο απορίες να εκφράσω. 
Η πρώτη. Το σορτ που κατέβασε πίσω, ως μέλος του Χορού, ο Γιάννης Κότσιφας στην αρχή της παράστασης -στην «πάροδο»- επιδεικνύοντας τον τουρλωτό, κάτασπρο κώλο του, μεταδραματικά πώς ερμηνεύεται; 
Κι η δεύτερη. Ηθοποιοί που, εγώ τουλάχιστον, θεωρώ από εξαιρετικούς έως καλούς, όπως η Έμιλυ Κολιανδρή, ο Θανάσης Αλευράς, η Γαλήνη Χατζηπασχάλη, ο Πάνος Παπαδόπουλος, ο Γιλμάζ Χουσμέν… που συμμετέχουν στην παράσταση είναι ικανοποιημένοι μ’ αυτά που οι σκηνοθέτες τους βάζουν να κάνουν και να λένε; Δεν έχουν καμιά αντίρρηση μ’ αυτά που οι σκηνοθέτες τους βάζουν να κάνουν και να λένε; Δεν ντρέπονται μ’ αυτά που οι σκηνοθέτες τους βάζουν να κάνουν και να λένε; (Φωτογραφία: Ελίνα Γιουνανλή).

Τον ατελείωτο έχει…

 

Το Τέταρτο Κουδούνι / Τέτοιες Μέρες, Τέτοια Λόγια… 287

«Βάκχες»: συμπαραγωγή του Εθνικού Θεάτρου «Ιβάν Βάζοφ» της Βουλγαρίας (Σόφια), του Φεστιβάλ Αθηνών Επιδαύρου, της «Vegas Cultural» co και του Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδος για την Επίδαυρο. 
Είδα την αγγλόφωνη, με ελληνικούς υπέρτιτλους παράσταση στο «αποκαταστημένο» «Θέατρο Λυκαβηττού» -πρώτη φορά πήγα μετά την «αποκατάσταση», σχεδόν ίδιες οι συνθήκες με τις προ εικοσαετίας, πρόσβαση δυσκίνητη, ακόμα κι οι σκαρφαλωμένοι στο βράχια «αδέσποτοι» που φωνασκούν, ακόμα κι αυτοί που μπαίνουν και βγαίνουν, μπαίνουν και βγαίνουν, μπαίνουν και βγαίνουν ανενόχλητοι, αβέρτα, απ’ την ορχήστρα. 
Δε θέλω να γράψω κάτι για την παράσταση. Μόνο για την παντελή έλλειψη της αίσθησης οικονομίας απ’ τον βούλγαρο σκηνοθέτη Γιάβορ Γκαρντέφ που στρίμωξε ολόκληρη την τραγωδία του Ευριπίδη με μια -κάπως άσχετη...- συναυλία των «The Tiger Lillies» -που, στο τέλος, μάλιστα, πούλαγαν, στην έξοδο τα cd και τα t shirt τους- σε δυόμισι ατελείωτες ώρες. Ουφ… (Φωτογραφία: Ελίνα Γιουνανλή).

Στο Φτερό / Αλφονσίν Ροζ, Μαρί, Μαργκερίτ, Βιολέτα

 

«Τραβιάτα» του Τζουζέπε Βέρντι, λιμπρέτο (Ντουμά γιος) Φραντσέσκο Μαρία Πιάβε / Μουσική διεύθυνση: Λουκάς Καρυτινός. Σκηνοθεσία: Νίκος Πετρόπουλος (Αναβίωση σκηνοθεσίας: Ίων Κεσούλης).

 

Η νεαρή αλλά ήδη χτυπημένη από τη φυματίωση Βιολέτα Βαλερί, διάσημη εταίρα της εποχής της (γύρω στο 1850) γνωρίζεται με τον επίσης νεαρό μεγαλοαστό, με καταγωγή από την Προβιγκία, Αλφρέντο Ζερμόν και ερωτεύονται. Σύντομα βρίσκονται μακριά από το βουερό Παρίσι, στην εξοχική κατοικία της Βιολέτας που, κρυφά από τον αγαπημένο της, ξεπουλάει τα 

υπάρχοντά της για να συντηρούνται, πιστεύοντας ότι ο Αλφρέντο και ο έρωτάς τους θα τη βγάλει από τους διεφθαρμένους κύκλους όπου είναι μπλεγμένη. Σε απουσία του Αλφρέντο την επισκέπτεται ο πατέρας του Τζόρτζιο Ζερμόν και της ζητά να τερματίσει τη σχέση τους γιατί βλάπτει κοινωνικά την οικογένειά τους και θα είναι εις βάρος της κόρης του  

που πρόκειται να παντρευτεί. Η Βιολέτα θυσιάζεται: δέχεται. Φεύγει στο Παρίσι και αφήνει γράμμα ότι τον εγκαταλείπει στον Αλφρέντο. Εκείνος, έξαλλος, την ακολουθεί σε δεξίωση της φίλης της Φλόρα, όπου τη συνοδεύει ο προηγούμενος εραστής της, Βαρόνος Ντουφόλ, και δημιουργεί επεισόδιο όπου προσβάλλει φρικτά την Βιολέτα, με αποτέλεσμα ο Ντουφόλ να τον καλέσει σε μονομαχία. Στην τρίτη πράξη, και ενώ η Βιολέτα, απένταρη, βρίσκεται στην τελευταία φάση της αρρώστιας της, φτάνει κοντά της ο Αλφρέντο που είχε πληγώσει τον Βαρόνο στη μονομαχία και στον οποίο ο πατέρας του έχει ομολογήσει την αλήθεια -τη θυσία της νέας- αλλά και ο 

Τζόρτζιο Ζερμόν, γεμάτος τύψεις. Είναι πολύ αργά. Η Βιολέτα πεθαίνει. Είναι η «Τραβιάτα» («Παραστρατημένη», 1853) του Τζουζέπε Βέρντι, του ιταλού πατέρα της όπερας, από τα κορυφαία και δημοφιλέστερα έργα στην ιστορία της: ένα υπέροχο τρίπρακτο, λαϊκό αλλά μεγάλης τέχνης έργο όπου οι μελωδίες 

ξεχειλίζουν αβίαστα και τα τρία βασικά πρόσωπα χαρακτηρίζονται δυναμικά, πάνω στο σφιχτό λιμπρέτο του συμπατριώτη του Βέρντι, του Φραντσέσκο Μαρία Πιάβε, το οποίο σήμερα ηχεί «παλιό» αλλά ο Βέρντι το εκτοξεύει. Η «Τραβιάτα» έχει πίσω της μία αληθινή ιστορία: την ιστορία της πλύστρας Αλφονσίν Ροζ Πλεσί από την Νορμανδία, που πέρασε πολύ δύσκολα, 

βασανιστικά χρόνια μέχρι να γίνει εταίρα της υψηλής κοινωνίας στο Παρίσι αλλάζοντας το όνομά της σε Μαρί Ντιπλεσί. Ερωμένη του συγγραφέα Αλεξάντρ Ντιμά γιου για μερικούς μήνες, πέθανε στα 24 μόλις χρόνια της, εμπνέοντάς του το μυθιστόρημα «Η κυρία με τις καμέλιες (1848), όπου ο συγγραφέας της έδωσε το όνομα Μαργκερίτ Γκοτιέ, μυθιστόρημα που ο ίδιος, με τον ίδιο τίτλο, μετέφερε (1852) στο θέατρο. Η μετασκευή του θεατρικού σε λιμπρέτο έγινε από τον Πιάβε ο οποίος, με τη σειρά του, την ονόμασε Βιολέτα Βαλερί. Ο Νίκος Πετρόπουλος έχει σκηνοθετήσει (2001) την «Τραβιάτα» εντελώς συμβατικά αλλά όχι ανέμπνευστα. Με δικά του σκηνικά -άψογα αλλά υπέρβαρα-. δικά του κοστούμια, απολύτως ταυτισμένα με την εποχή του έργου αλλά και δικούς του φωτισμούς (τώρα σε αναβίωση Χρήστου 

Τζιόγκα). Ο Ίων Κεσούλης ανέλαβε την αναβίωση της πολυπαιγμένης - «Ολύμπια», Μέγαρο Μουσικής- παράστασης, με απόλυτο σεβασμό και προσοχή, καταλήγοντας σε ένα αποτέλεσμα που σέβεται το κοινό. Ξεπερασμένες πια οι χορογραφίες της Δήμητρας Σβήγκου. Ο Λουκάς Καρυτινός έχει οδηγήσει την Ορχήστρα της Εθνικής Λυρικής Σκηνής και την παράσταση μουσικά σε ένα ασφαλές, δυναμικό αποτέλεσμα με τη συνεργασία της μπάντας υπό την Κάτια Μολφέση. Η Χορωδία της ΕΛΣ (διεύθυνση Αγαθάγγελος 

Γεωργακάτος) έχει βοηθήσει στο καλό μουσικό αποτέλεσμα. Η σοπράνο Δήμητρα Κωτίδου δεν έχει ίσως την ιδεώδη κοψιά για Βιολέτα αλλά έχει πολύ καλή φωνή και έβγαλε πέρα το ρόλο ικανοποιητικότατα. Ο Αλφρέντο του τενόρου Κωνσταντίνου Κληρονόμου μου φάνηκε κάπως άχρωμος και η φωνή του πολύ καλή αλλά κάπως στεντόρεια. Σωστός, ο βαρύτονος Διονύσης Σούρμπης (Τζόρτζιο Ζερμόν), αν και η καλή φωνή του ακούγεται, πάντα, κάπως μπουκωμένη. Στη υπέροχη πρώτη σκηνή της δεύτερης πράξης, πάντως, δέθηκαν  εξαιρετικά με την Δήμητρα Κωτίδου. Από τους υπόλοιπους ρόλους (ο τενόρος Νικόλας Μαραζιώτης / Γκαστόνε του Λετοριέρ, ο βαρύτονος Χρήστος Ραμμόπουλος / Βαρόνος Ντουφόλ, ο βαρύτονος Σωτήρης Τριάντης /  

Μαρκίσιος του Ομπινί, ο μπασοβαρύτονος Γιώργος Παπαδημητρίου / Γιατρός Γκρενβίλ -οι αντιδράσεις του, τις οποίες, προφανώς, ζήτησε η σκηνοθεσία, στο θάνατο της Βιολέτας ήταν υπερβολικές για γιατρό που σε τέτοιες περιπτώσεις διατηρεί την ψυχραιμία του-, ο τενόρος Αντώνης Αντωνιάδης / Τζουζέπε, ο μπάσος Βασίλης Δημητρακόπουλος / Οικονόμος, 

Μαντατοφόρος) ξεχώρισα την Φλόρα της μέτζο Χρυσάνθης Σπιτάδη και, κυρίως, την πειστικότατη -κίνηση, φιγούρα, υποκριτική, φωνή- Ανίνα της σοπράνο Σοφίας Κυανίδου. Μία παράσταση ευπρεπής και σεβαστική προς το έργο, για θεατές / ακροατές που απεχθάνονται τους νεωτερισμούς... Χρειάζονται και αυτές οι παραστάαεις σε ένα μεγάλο Θέατρο όπερας (Φωτογραφίες: Βαλέρια Ισάεβα).

Εθνική Λυρική Σκηνή / Αίθουσα «Σταύρος Νιάρχος», Κέντρο Πολιτισμού Ίδρυμα «Σταύρος Νιάρχος», 26 Ιουλίου 2026). 

Στο Φτερό / Ο κόσμος γέρνει, γκρεμίζεται

 

32ο Διεθνές Φεστιβάλ Χορού Καλαμάτας. 16 - 26.7.2026 

 

Μία πλατφόρμα, μία μεγάλη ξύλινη τετράγωνη εξέδρα, με ελαφρά κοίλη την κάτω  πλευρά της κατεβαίνει «εξ ουρανού» και μένει μετέωρη πάνω από τη σκηνή. Πάνω της, έξι χορευτές -που θα εξελίσσονταν σύντομα σε ακροβάτες: ο «Καλλιτεχνικός Θίασος του Ιοάν Μπουρζουά». Η εξέδρα, δεμένη στις τέσσερις άκρες της με χοντρά συρματόσκοινα, με κινητήρια δύναμη τους χορευτές, θα αρχίσει να αναταράσσεται, να ταλαντεύεται, να περιστρέφεται, αφού καρφωθεί σε ένα, στερεωμένο στο κέντρο της σκηνής, 

περιστρεφόμενο μεταλλικό άξονα, γρήγορα, πιο  γρήγορα, όλο και πιο γρήγορα. Και οι μουσικές: Όγδοη Συμφωνία του Μπετόβεν, «My Way» του Κλοντ Φρανσουά και η φωνή του Φρανκ Σινάτρα, μετά, το τραγούδι παιγμένο «ανάποδα», κατόπιν «Casta Diva» από την «Νόρμα» του Μπελίνι με την Μαρία Κάλλας, σύγχρονοι μουσικοί ήχοι... Οι χορευτές μαζεύονται στις γωνίες της πλατφόρμας, γκρουπάρονται, αλληλοσυγκρατούνται, κυρτώνουν, διπλώνουν τα κορμιά τους προσπαθώντας να κρατηθούν. Η φυγόκεντρος δύναμη τους ωθεί να εκτιναχτούν μακριά αλλά αντιστέκονται -σου κόβουν την ανάσα. Ελάχιστες στιγμές θα βρεθούν εκτός της εξέδρας. Την οποία, κάποια στιγμή, αφού

την απελευθερώσουν από τα συρματόσκοινα, την αναποδογυρίζουν και την μετατρέπουν σε αιώρα που την κινούν, η αιώρα πηγαινοέρχεται, σκύβοντας προσπαθούν να αποφύγουν να τους χτυπήσει. Και, μετά, ενώ υψώνεται και πάλι, κρεμιούνται από τις τέσσερις πλευρές της. Και αρχίζουν να σκαρφαλώνουν πάνω της βοηθώντας ο ένας τον άλλον. Μία χορεύτρια θα την «ξεχάσουν» κρεμασμένη αλλά, όταν την παίρνουν είδηση, τρέχουν και την τραβούν -μία συγκινητική στιγμή αλληλεγγύης. Και, στο τέλος, η εξέδρα αναλαμβάνεται στους ουρανούς της σκηνής -εκεί από όπου ήρθε. Εμείς είμαστε αυτοί οι έξι της πλατφόρμας. Εμείς που ζούμε σε μία διαρκή ανασφάλεια, σε έναν κόσμο που 

κλονίζεται, που αέναα ταλαντεύεται επικίνδυνα ενώ εμείς προσπαθούμε να ισορροπήσουμε. Σαφές το νόημα, το μήνυμα της χορογραφίας «He Who Falls» («Αυτός που πέφτει») του Γάλου, με καταβολές στο τσίρκο -και αυτό γίνεται απολύτως αισθητό-, Ιοάν Μπουρζουά, η οποία, αν και χρονολογείται από το 2014 -δώδεκα ετών χορογραφία!- φαίνεται και είναι απολύτως σύγχρονη. Ζούμε, για να θυμηθώ και τον σεξπιρικό «Άμλετ» στη μετάφραση του Γιώργου 

Χειμωνά, σε «έναν κόσμο, που γέρνει, γκρεμίζεται». Με αυτή τη συγκλονιστική χορογραφία άνοιξε, στην Κεντρική Σκηνή του Μεγάρου Χορού, την Παρασκευή 17 Ιουλίου, η 32η διοργάνωση του Διεθνούς Φεστιβάλ Χορού (KIDF) στην αγαπημένη Καλαμάτα, που έκλεισε, με μεγάλη προσέλευση, στις 26 Ιουλίου -ένα μεστό δεκαήμερο. Βρεθήκαμε καλεσμένοι για το πρώτο διήμερό του -που,  

ιδίοις αναλώμασι, το  προεκτείναμε σε τριήμερο.

Την επομένη, το Σάββατο, στην καινούργια -από πέρσι- μεγάλη σκηνή της κεντρικής πλατείας, δόθηκε η πρώτη του Κύκλου «Dance in The City» («Χορός στην Πόλη»), με τις δωρεάν για το κοινό παραστάσεις -ίσως, η πιο σημαντική προσφορά του KIDF, που βοηθάει στη γνωριμία του άσχετου 

με το χορό κοινού της πλατείας με την τέχνη αυτή και στη δημιουργία ενός μελλοντικού κοινού για το Φεστιβάλ. Ήταν τα δύο σύγχρονα, από τα τρία, μέρη της εξαιρετικής παράστασης «Metamorphosis» της Ανώτερης Επαγγελματικής Σχολής Χορού της Εθνικής Λυρικής Σκηνής, σε επιμέλεια Γιώργου Μάτσκαρη, του άξιου διευθυντή σπουδών της: η δεύτερh πράξη της χορογραφίας «Με αγάπη και όλα αυτά» του Γάλου Σιρίλ Μπαλντί, σε μουσική του Γερμανού Ματίας Μούσε και απόσπασμα από το «Μεγάλο μπολέρο» του Χεσoύς Ρούμπιο Γκάμο, πάνω σε μουσική του Χοσέ Πάμπλο Πόλο κατά τον Μορίς Ραβέλ -το «Μπολερό» του. Έγραψα ήδη για την παράσταση αυτή, όταν την είδα στην Αίθουσα «Σταύρος Νιάρχος» της ΕΛΣ, σχετικά.  Η δυναμική των παιδιών και εδώ, παρά την αφόρητη καλαματιανή ζέστη του ανοιχτού χώρου, αμείωτη, έδωσε εξαιρετικά αποτελέσματα. Πολύς ο κόσμος, στις καρέκλες και όρθιος τριγύρω. Στο «Μεγάλο μπολέρο» την παράσταση, πάντως, έκλεψε η -τρίχρονη; τετράχρονη;- πιτσιρίκα, που με τη ροζ φόρμα της,  παρακολουθούσε από το πλακόστρωτο της πλατείας, τα επί σκηνής τεκταινόμενα και... ακολουθούσε τη χορογραφία.

Την Κυριακή, στον ίδιο ανοιχτό χώρο και με την ίδια ζέστη, σειρά είχε η άλλη από τις δύο κορυφαίες σχολές μας χορού: Κρατική Σχολή Ορχηστικής Τέχνης, με τους σπουδαστές του Γ΄ έτους και «One Body» («Ένα σώμα»), με την καλλιτεχνική διεύθυνση της -ικανότατης και οικείας για το KIDF ως 

καλλιτεχνικής διευθύντριας του επί επτά χρόνια- Λίντας Καπετανέα, καλλιτεχνικής διευθύντριας της ΚΣΟΤ και με αποσπάσματα από δύο σημαντικά έργα της σύγχρονης διεθνούς χορογραφικής σκηνής: «Burning Water» («Καιόμενο νερό») του δικού μας Αντώνη Φωνιαδάκη, σε μουσική του

Γάλου Ζουλιέν Ταρίντ και το συναρπαστικό «Sonoma» του Ισπανού Μάρκος Μοράου / «La Veronal». Οι νεαροί χορευτές τα ’δωσαν όλα.

Αμέσως μετά, κατευθείαν, πήγαμε στην Εναλλακτική Σκηνή του Μεγάρoυ Χορού για το «Mercury Rising» του Ολανδογερμανού Γέφτα φαν Ντίντερ. Δύο κωφοί χορευτές και ένας γιος κωφών έδωσαν, μπροστά σε ένα σκηνικό ζωγραφισμένων βράχων, συνεργαζόμενοι με το χορογράφο, κάτι

το διαφορετικό ενσωματώνοντας πολλαπλές νοηματικές γλώσσες. Όσο κι αν η χορογραφία δεν είχε μεγάλη εξέλιξη.
Το Φεστιβάλ, βέβαια, δεν ήταν μόνον οι παραστάσεις  αλλά είχε επεκταθεί με παράλληλο πρόγραμμα, χορό στην οθόνη, συζητήσεις εκτός σκηνής, επαγγελματικά σεμινάρια, εργαστήρια για το κοινό όσο και με παραστάσεις χορού στην Αρχαία Μεσσήνη και σε άλλες πόλεις της Πελοποννήσου. Είδαμε στο φουαγιέ του Μεγάρου την καλοστημένη έκθεση «Η μεθοδολογία ως πράξη«, σε μουσειογραφική επιμέλεια Ερατώς Κουτσουδάκη - Γερολύμπου και με επιστημονική  

σύμβουλο και στην τεκμηρίωση την Στεριανή Τσιντζιλώνη, αφιερωμένη στη υπέροχη και γλυκύτατη χορογράφο και Δασκάλα Ζουζού Νικολούδη η οποία ήταν η πρώτη που άνοιξε, με την ομάδα της  «Χορικά», το Φεστιβάλ το 1995 και σθεναρά του στάθηκε τα πρώτα του χρόνια, μέχρι το θάνατό της, το 2004 (Φωτογραφίες: 1,2,3,4,5,6,7,8,9,11 Archlabyrinth, 10 CeciliaGaeta).

(Εξαιρετικά σχεδιασμένο το δίγλωσσο -ελληνικά, αγγλικά- πρόγραμμα του Φεστιβάλ -υπεύθυνη περιεχομένου Δήμητρα Μητροπούλου- αλλά σε ανοικονόμητο μέγεθος).

Μέγαρο Χορού Καλαμάτας / Κεντρική και Εναλλακτική Σκηνή, Κεντρική Πλατεία Καλαμάτας, 32ο Διεθνές Φεστιβάλ Χορού Καλαμάτας, 17, 18 και 19 Ιουλίου 2026.


Βέβαια ένα επιτυχημένο Φεστιβάλ μπορεί να βελτιωθεί και να αναπτυχθεί. Συμπληρώνω λοιπόν:

Ανοιχτή επιστολή προς την υπουργό Πολιτισμού κ. Λίνα Μενδώνη, τον Δήμαρχο Καλαμάτας κ. Αθανάσιο Π. Βασιλόπουλο και τον Περιφερειάρχη Πελοποννήσου κ. Δημήτρη Πτωχό.

Κυρία Μενδώνη, κυρία υπουργέ. Κύριε Βασιλόπουλε, κύριε Δήμαρχε Καλαμάτας. Κύριε Πτωχέ, κύριε Περιφερειάρχη Πελοποννήσου 

Διάβασα τα βρίθοντα επαίνων, για το 32ο Διεθνές Φεστιβάλ Χορού Καλαμάτας, που μόλις έληξε, λόγια των δύο πρώτων στο έντυπο πρόγραμμά του  Όπως τα είχα διαβάσει και στα προγράμματα των προηγούμενων Φεστιβάλ. ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΡΚΕΤΑ. Γνωρίζετε και το παραδέχεστε ότι πρόκειται για «εδραιωμένο θεσμό» και για «σημείο αναφοράς». Αλλά ένα Φεστιβάλ, για να συνεχίσει να αποτελεί «εδραιωμένο θεσμό» και «σημείο αναφοράς», πρέπει να έχει τους πόρους που απαιτούνται γι αυτό. Για να εξελιχθεί. Δεν μπορεί ο προϋπολογισμός του να παραμένει καθηλωμένος σε ποσά προηγούμενων ετών. Κυρία Μενδώνη, βάλτε το χέρι στην τσέπη και ενισχύστε, μαζί με τον Δήμο της Καλαμάτας και την Περιφέρεια Πελοποννήσου, το Φεστιβάλ τόσο όσο για να μπορεί να αναπτυχθεί, να εξελιχθεί, να καρποφορήσει περισσότερο. Το Φεστιβάλ έχει μία μοναδικότητα στον ελληνικό χώρο. Δεν μπορεί εδώ και χρόνια να επαναλαμβάνει δοκιμασμένες συνταγές, όσο ευεργετικές και αν ήταν στο παρελθόν, όσο και αν πέτυχαν. Πρέπει να ανανεωθεί η δομή του προγράμματός του, πρέπει να γίνονται παραγγελίες σε ξένα η ελληνικά συγκροτήματα, πρέπει να αυξηθούν οι συμμετέχοντες -τα σόλι τα ντουέτα, τα τρίο δεν αρκούν. Χρειάζεται διεύρυνση. Ειδεμή θα παραμείνει απλώς μία προσπάθεια που πολλοί υποστηρίζουμε -κάποιοι εδώ και πολλά χρόνια, ίσως και από την αρχή της-, μαζί με τους αξιέπαινους χορηγούς της αλλά παραμένει στάσιμη στα επιτεύγματά της. Το Φεστιβάλ θέλει, οι κυρίες που έχουν αναλάβει τις τύχες του ως καλλιτεχνικές διευθύντριες, από τη θαυματουργή ιδρύτριά του Βίκυ Μαραγκοπούλου έως την Κατερίνα Κασιούμη, την Λίντα Καπετανέα  και την νυν, εξαιρετικά δραστήρια, Τζένη Αργυρίου, ήθελαν και θέλουν, και μπορούσαν και μπορούν αλλά γιατί να τσιγαρίζονται; Χρειάζεται και η κινητήρια δύναμη. Στα χέρια σας είναι να την προσφέρετε. Και, κατόπιν, θα είστε και εσείς πιο περήφανοι.

À Paris tous ensemble ή Άριες που λιώνουν σε κινούμενη εικόνα

 

Το Τέταρτο Κουδούνι / Τέτοιες Μέρες, Τέτοια Λόγια… 286 

 

Quatorze Juillet! 14 Ιουλίου! Η επέτειος της Γαλικής Επανάστασης -η Εθνική γιορτή της Γαλίας! Δεν υπήρχε καταλληλότερη μέρα για να κάνει η Εθνική Λυρική Σκηνή, στην Εναλλακτική Σκηνή της, την παρουσίαση, σε δημοσιογράφους και φίλους, του νέου της βήματος: «À Paris Tous les 

Deux» -«Στο  Παρίσι οι δυο μας», μια κινηματογραφική όπερα-παστίτσιο, συνοδεία πιάνου και λυρικών τραγουδιστών. Μια ιδέα, σε σενάριο και καλλιτεχνική επιμέλεια του ικανότατου, συμπαθέστατου ανερχόμενου Καλλιτεχνικού Σύμβουλου Επικοινωνίας και 

Προγράμματος της ΕΛΣ Βασίλη Λούρα, ο οποίος συνυπογράφει και τη σκηνοθεσία με τον Μιχάλη Ασθενίδη, σε παραγωγή Στέλλας Αγγελέτου -το τρίδυμο που, ήδη, έχει ξεχωρίσει με το εξαιρετικό ντοκιμαντέρ «Μαίρη, Μαριάννα, Μαρία: Τα άγνωστα ελληνικά χρόνια της Κάλλας», παραγωγή, επίσης, της Λυρικής ενώ, αυτή τη φορά, έχει εισέλθει ως συμπαραγωγός το παριζιάνικο «Θέατρο του Σατλέ». Η χορογραφία και η κινησιολογία είναι του Γιώργου Μάτσκαρη. 

Περί τίνος πρόκειται; Ένα καινούργιο έργο που συνθέτουν -«παστίτσιο»- ιστορίες έρωτα και θανάτου από διάφορες ιταλικές και γαλικές όπερες οι οποίες διαδραματίζονται ή αναφέρονται στο Παρίσι: ντουέτα ή άριες από την «Μποέμ» και τον «Μανδύα» του Τζάκομο Πουτσίνι, την «Τραβιάτα» του Τζουζέπε Βέρντι, την «Μανόν» του Ζιλ Μασνέ, την «Λουίζα» του Μαρκ - Αντουάν Σαρπαντιέ και την «Παριζιάνικη ζωή» του Ζακ Όφενμπαχ. Που τις τραγουδούν επί σκηνής στο πρωτότυπο οι  

σοπράνο Χρύσα Μαλιαμάνη και Άννα Στυλιανάκη και ο τενόρος Μάνος Κοκκώνης -πολύ καλές φωνές, απ’ την νεότερη φουρνιά της Λυρικής-, με τον Χρήστο Σακελλαρίδη στο πιάνο. Ενώ στην οθόνη βλέπουμε νεαρά ζευγάρια, στη σημερινή εποχή και στο σημερινό Παρίσι, να ζουν αυτά που τραγουδιούνται στη σκηνή.  

Η μεγάλη επιτυχία της ταινίας έγκειται στο γεγονός ότι επί της οθόνης, με κοστούμια σύγχρονα που κλείνουν το μάτι στην εποχή της όπερας, στερημένοι το λόγο, βουβοί, εκφράζονται, με τα πρόσωπα και τα κορμιά τους, σε συνάρτηση με τους στίχους -ένα εξαιρετικό τάιμινγκ! Ενώ η κάμερα, αεικίνητη, τους παρακολουθεί να τρέχουν ή να στέκονται, να αγκαλιάζονται ή να φιλιούνται. Κι οι άριες και τα ντουέτα 

υλοποιούνται, γίνονται σύγχρονες εικόνες.  

Όσο για το Παρίσι που ’χει κινηματογραφηθεί δεν είναι το Παρίσι των μνημείων και των αξιοθέατων αλλά το Παρίσι της καθημερινότητας. Και τα μνημεία αχνοφαίνονται μακριά. Διαφορετικά θα ’χαν καταλήξει οι δημιουργοί

σ’ ένα τουριστικό ντοκιμαντέρ.  

Η ταινία έχει και μια έκπληξη: την Φανί Αρντάν. Η διάσημη γαλίδα ηθοποιός -που ’χει, ήδη, σκηνοθετήσει στην Λυρική την 

«Λέδη Μακμπέθ του Μτσενσκ» του Σοστακόβιτς και τον «Αλέκο» του Ραχμάνινοφ- προσφέρθηκε αφιλοκερδώς να συμμετάσχει στην  ταινία: είναι η αφηγήτρια, η οποία διασχίζει τους δρόμους του Παρισιού, κινηματογραφημένη μόνο πλάτη, Μια υπέροχη λεπτή, κομψή φιγούρα, απόλυτα δεμένη με το πνεύμα της ταινίας. 

Μ’ αυτή την 50λεπτη ταινία-συναυλία η Λυρική θα περιοδεύει από αύριο έως τις 19 Σεπτεμβρίου, μ’ ελεύθερη είσοδο  -το επισημαίνω- και με Δωρητή του προγράμματος   περιοδειών το Ίδρυμα «Σταύρος Νιάρχος», σ’ όλη την Ελλάδα, ξεκινώντας απ’ την Σύρο και καταλήγοντας στην Σκιάθο, σε μια πρόσκληση γνωριμίας προς το κοινό που αγνοεί την όπερα, μέσα από αποσπάσματα ελκυστικά. Αν τη συναντήσετε μην τη χάσετε! Εγώ βγήκα 

-όλοι βγήκαμε- μ’ ανοιχτή καρδιά. Και το «À Paris Tous les Deux» εξελίχτηκε σε à Paris tous ensemble -στο Παρίσι όλοι μαζί (Φωτογραφίες: Ανδρέας Σιμόπουλος 1, 2, 3, 5, 6, 10, Βαλέρια Ισάεβα 4, 9, Conrad Allain 7,8)