Showing posts with label Προσωπικό. Show all posts
Showing posts with label Προσωπικό. Show all posts

October 31, 2026

Τα θεατρικά προγράμματα που διασώθηκαν

 
Το Τέταρτο Κουδούνι / Τέτοιες Μέρες, Τέτοια Λόγια… 297
 
 



Στην ημερίδα ««Ανοιχτό Αρχείο / Ανοιχτό Ερώτημα» που οργάνωσε το Ελληνικό και Λογοτεχνικό Αρχείο (Ε.Λ.Ι.Α.) του Μορφωτικού Ιδρύματος της Εθνικής Τράπεζας (Μ.Ι.Ε.Τ.), αφιερωμένη στη μνήμη του Μάνου Χαριτάτου, ιδρυτή μαζί με τον Δημήτρη Πόρτολο, του Ε.Λ.Ι.Α., συμμετείχα στη στρογγυλή τράπεζα «Μέσα από τα μάτια των δωρητών» απαντώντας σε δυο ερωτήσεις που έθεσε ο συντονιστής Γιώργος Τσακνιάς. Αναρτώ το κείμενο των απαντήσεων ακροθιγώς επεξεργασμένο:

Ποια ήταν η καθοριστική στιγμή ή η σκέψη που σας οδήγησε στην απόφαση να αποχωριστείτε το υλικό σας και να το εμπιστευτείτε σε έναν φορέα;

Καταρχάς να σας ζητήσω συγγνώμη για τα φωνητικά προβλήματα και τον τυχόν βήχα. Μια ίωση με ταλαιπωρεί ακόμα.
Καθοριστική στιγμή δεν υπήρξε. Αλλά από πολύ νωρίς αναρωτιόμουνα τι θ’ απογίνει όλο αυτό το υλικό που ’χα μαζέψει. Απ’ το 1965, στα 15 μου, είχα αρχίσει. Είχα πάρει ένα τετραδιάκι σπιράλ, με καρουδάκια στα εξώφυλλο, της μόδας τότε, όπου έγραφα σε κάθε σελίδα την ημερομηνία αυτού που είδα και μέσα έβαζα το πρόγραμμά του -σινεμά, κάποιες συναυλίες, τσίρκο και θέατρο, ό,τι ερχόταν στον Βόλο, τότε. Ξεχείλωσε το τετραδιάκι γιατί μερικά προγράμματα ήταν χοντρά αλλά η συνήθεια που ’γινε ψώνιο, που ’γινε μανία, όχι, δεν ξεχείλωσε. Μετά, όταν ήρθα φοιτητής στην Αθήνα, το τετραδιάκι έγινε ειδικό ντουλάπι. Και κάποτε το ντουλάπι ξεχείλισε, τα ράφια ξεχείλωσαν, τα προγράμματα κατέκλυσαν το σπίτι. Στο τέλος κρατούσα μια γκαρσονιέρα ως αποθήκη. Στο σεισμό του ’99 κοιμόμουν στο σπίτι της μητέρας μου που ’ταν στα τελευταία της. Ειδεμή θα μπορούσα να ’χα σκοτωθεί -ηρωικός θάνατος!- από… ιστορία θεάτρου καθώς, απ’ τη βασική βιβλιοθήκη, όλοι οι βαριοί τόμοι έπεσαν πάνω στο κρεβάτι μου…  
Απογόνους δεν έχω, οι τυχόν κληρονόμοι δε θα ’χαν σίγουρα τη δική μου πρεμούρα, μπορεί και να τα θεωρούσαν τα προγράμματα απλώς άχρηστα χαρτιά, σαβούρα, που πώς και τι θα ’καναν να την ξεφορτωθούν. Οπότε κι άρχισα να σκέφτομαι τους φορείς που θα μπορούσαν να τα δεχτούν ως δωρεά: Βιβλιοθήκη Θεατρικού Μουσείου, Βιβλιοθήκη του Τμήματος Θεατρικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Αθηνών ή του Τμήματος Θεάτρου της Σχολής Καλών Τεχνών του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, Βιβλιοθήκη «Βουδούρη» του Μεγάρου Μουσικής Αθηνών, Βιβλιοθήκη του Ιδρύματος Λασκαρίδη… 
Το Θεατρικό Μουσείο εξέπνευσε και να δούμε αν, πότε και πώς θα επανέλθει κατά τις επαγγελίες. Απ’ τους υπόλοιπους τους οποίους δοκίμασα δωρίζοντας από περίπου 800 βιντεοκασέτες με θέμα τις παραστατικές τέχνες και, κυρίως, το θέατρο μέχρι εκατοντάδες αφίσες θεάτρου ή από προγράμματα, όχι δικά μου αλλά απ’ αυτά που τότε έστελναν τα θέατρα, όταν άρχιζαν μια παράσταση, μαζί με τα δελτία Τύπου στα «Νέα» όπου εργαζόμουν μέχρι χιλιάδες βιβλία της βιβλιοθήκης μου -πέντε διαδρομές έκανε το βαν που τα μετέφερε-, απογοητεύτηκα -απ’ τους περισσότερους τουλάχιστον. 
Τότε, κάποια στιγμή, σε μια σχετική κουβέντα μας, ο σκηνοθέτης Γιάννης Μόσχος μου σύστησε το Ε.Λ.Ι.Α. Όχι, βέβαια, ότι δεν το ’ξερα. Το αντίθετο. Απ’ την αρχή το ’ξερα. Και απ’ την εποχή που, πριν απ’ «Τα Νέα», δούλευα για το περιοδικό «Διαβάζω» γνώριζα τον Μάνο 
Χαριτάτο και τη σπουδαία δουλειά που ’κανε μαζί με τον Δημήτρη Πόρτολο κι είχα συνεργαστεί κάποτε μαζί του. Αλλά ότι το Ε.Λ.Ι.Α .θα μπορούσε να δεχτεί προγράμματα δεν το ’χα σκεφτεί. Επιπλέον, ο κ. Μόσχος μου μίλησε και για την εξαιρετικά προσεκτική αρχειακή δουλειά που κάνει εκεί η κ. Κωνσταντίνα Σταματογιαννάκη. Έτσι εμπιστεύτηκα στο Ε.Λ.Ι.Α. περίπου 10.000 προγράμματα με τη συμφωνία πως, αν κάποια υπάρχουν διπλά, από προηγούμενες δωρεές, αυτά θα σταλούν στην Βιβλιοθήκη του Τμήματος Θεάτρου της Θεσσαλονίκης. Και, τελικά, γύρω στα 7.500 έμειναν στο Ε.Λ.Ι.Α. και τα υπόλοιπα περίπου 2.500 ανέβηκαν στην Θεσσαλονίκη.  
Υπάρχουν ακόμα άλλα 300 με 500 στην -αποκλειστικά θεατρική πια- βιβλιοθήκη μου, μαζί με βιβλία με θεατρικά έργα, έργα φωτοτυπημένα, αλμανάκ, ιστορίες θεάτρου, περιοδικά για το θέατρο... Κράτησα όσα έχουν μέσα τυπωμένο έργο θεατρικό. Αυτά τα πονάω πιο πολύ και τα θέλω γιατί τα χρειάζομαι ακόμα για τη δουλειά μου. Θ’ αποφασίσω για τη, μετά το θάνατό μου, τύχη τους.

Ποια είναι, κατά τη γνώμη σας, η μεγαλύτερη ηθική υποχρέωση που αναλαμβάνει ένας αρχειακός φορέας αποδεχόμενος τη δωρεά ενός αρχείου; Πώς φαντάζεστε το μέλλον του αρχείου το οποίο δωρίσατε; 
 
Πρώτα να το ταξινομήσει όπως του πρέπει. Πράγμα που, για τη δική μου συλλογή, έχει ήδη γίνει. Η κ. Σταματογιαννάκη επιβεβαίωσε την έξωθεν καλή μαρτυρία. Ξέρω πια πόσα ήταν τα προγράμματα -που δεν το ’ξερα-, ξέρω ότι έπεσαν σε καλά χέρια. 
Κατόπιν, το αρχείο πρέπει να ’ναι εύκολα προσβάσιμο. Χωρίς πολλά γραφειοκρατικά. Ειδικά σε φοιτητές και νέους ερευνητές. Σ’ αυτό, όμως, μόνο η ψηφιοποίηση θα δώσει λύση. Χωρίς, πάντως, να σημαίνει ότι δε θα μπορούν να ’ναι διαθέσιμα για μελέτη και τα έντυπα προγράμματα. Με την ελπίδα ότι αυτοί που θα τα πάρουν στα χέρια τους θα πρέπει να τα σεβαστούν και να μην κρατήσουν πάνω τους... σημειώσεις, υπογραμμίσουν ή… σκίσουν κάποια σελίδα που χρειάζονται. Διότι αυτά συμβαίνουν... 
Πιστεύω στη διατήρηση του έντυπου. Η ποιότητα του χαρτιού, οι διαφημίσεις που ’χει το πρόγραμμα, η τυπογραφία του κάνουν σαφή την εικόνα της εποχής του και το γούστο των παραγωγών που το τύπωσαν ή τις οικονομικές παραμέτρους των παραγωγών. Η βαθμιαία κατάργηση των προγραμμάτων,
για μένα, είναι θλιβερή και αποτρεπτική. Το επιχείρημα «τα στοιχεία τα βρίσκετε όλα στο site του θεάτρου» δε με πείθει. Είκοσι χρόνια μετά τη συγκεκριμένη παράσταση δε θα βρίσκω «site του θεάτρου». Ίσως, βέβαια, αυτό να ’ναι μια παλιά νοοτροπία που διέπει εμάς τους παλιούς και δε μας επιτρέπει να εκσυγχρονιστούμε ή να «εκσυγχρονιστούμε». Για μένα, πάντως, παράσταση χωρίς πρόγραμμα είναι φαγητό ανάλατο. Ενώ, αν μείνει στα χέρια μου ένα πρόγραμμα, εφόσον είναι καλοφτιαγμένο, θα το χαζεύω, μπορεί και μια ζωή. Μερικά είναι εξαιρετικά.
Τώρα, πως μπορώ να φανταστώ το μέλλον της συλλογής μου αυτής… Φαντάζομαι, μετά από κάποια χρόνια, κάπου να συναντήσω ένα αγόρι ή ένα κορίτσι που να ετοιμάζει μια εργασία ή ένα μεταδιδακτορικό και μπροστά του να ’χει απλωμένα παλιά θεατρικά προγράμματα. Κι απ’ τα εξώφυλλά τους να τα αναγνωρίσω: «Βρε, αυτά, απ’ τα δικά μου είναι...». Ε, τότε θα συγκινηθώ.
Σας ευχαριστώ.

October 22, 2026

Ετών δεκαπέντε

 
Το Τέταρτο Κουδούνι / Τέτοιες Μέρες, Τέτοια Λόγια… 295

Ήταν 22 Οκτωβρίου του 2011. Όταν άνοιξα totetartokoudouni.blogpost.com. Με τη βοήθεια του LjA. Δειλά στην αρχή. Ήμουν ακόμα στα «Νέα». Όταν έφυγα πήρα θάρρος και totetartokoudouni.blogpost.com ενηλικιώθηκε. Έγραψα πολύ και πολλά και κουράστηκα πολύ. Χωρίς κανένα οικονομικό όφελος. Αλλά το αντίκρυσμα που είχε με ενθάρρυνε. 

Σήμερα συμπληρώνει τα 15 του χρόνια και, αν και κάπως περιορισμένο πια -μεγάλωσε κι αυτό...- υπάρχει και συνεχίζει να είναι ενεργό. Μέχρι σήμερα, μέχρι την ώρα αυτή, έχει δεχτεί 4.515.073 επισκέψεις. Όλους που το επισκέφτηκαν και που το στήριξαν σας ευχαριστώ θερμά. Ιδίως τον LjA ο οποίος ακόμα βοηθάει όταν κωλώνω στα τεχνικά θέματα που αγνοώ. Να είμαστε καλά.  Σας χαρίζω μια Αρλέτα που αγαπώ πολύ.


October 22, 2025

Κλείνουμε τα δεκατέσσερα!

 

Το Τέταρτο Κουδούνι / Τέτοιες Μέρες, Τέτοια Λόγια… 263 
 

Ήταν 22 Οκτωβρίου 2011. Όταν το ιστολόγιο totetartokoudouni.blogspot.com άνοιξε τις φτερούγες του, με την αμέριστη τεχνική υποστήριξη του LjA, η οποία συνεχίζεται. Ως μετεξέλιξη της εβδομαδιαίας στήλης -κάθε Πέμπτη- «Το Τέταρτο Κουδούνι» που ’χε ξεκινήσει στα «Νέα» το 1999. Σήμερα συμπληρώνονται 14 χρόνια -γενέθλια! Όσους το στήριξαν και το στηρίζουν τους ευχαριστώ θερμά. Χωρίς αυτούς δε θα υπήρχε.

July 20, 2025

Επίδαυρος: Γαλήνια νύχτα έρωτα και θανάτου. Ο αποχαιρετισμός της Πίνα Μπάους στο ελληνικό κοινό

 

Το Τέταρτο Κουδούνι / Τέτοιες Μέρες, Τέτοια Λόγια… 249 

Τέσσερα Σάββατα πριν, στις 28 Ιουλίου, «Τα Νέα / Σαββατοκύριακο»  κυκλοφόρησαν με την ένθετη ειδική έκδοση «Ιστορίες», αφιερωμένη στα εβδομηντάχρονα του Φεστιβάλ Επιδαύρου που περιλάμβανε εξαιρετικά ενδιαφέροντα κείμενα. Αρχισυντάκτης, ο πανάξιος Δημήτρης Δουλγερίδης. Ο οποίος μου έκανε την τιμή να συμπεριλάβει και ένα ευρύτατο απόσπασμα από δικό μου κείμενο, τυπωμένο στο φύλλο της Δευτέρας 21 Ιουλίου του 2008: την «κάλυψη», όπως λέγαμε τότε, της παράστασης του Μπαλέτου της Εθνικής Όπερας του Παρισιού, με την όπερα του Γκλουκ «Ορφέας και Ευρυδίκη», ως όπερα-μπαλέτο, σε σκηνοθεσία-χορογραφίες της αξέχαστης Μεγάλης Πίνα Μπάους -η τελευταία δουλειά της την οποία έδειξε στην Ελλάδα πριν από το θάνατό της χάρη στον τότε πρόεδρο και καλλιτεχνικό διευθυντή του Ελληνικού Φεστιβάλ Γιώργο Λούκο. Ανεβάζω το πλήρες κείμενο με την ίδια συγκίνηση που το έγραψα. Γραμμένο στις 20 Ιουλίου του 2008 -ακριβώς 17 χρόνια πριν. Αν μου ζητούσαν να επιλέξω ένα κείμενο από τις δεκάδες «καλύψεις» παραστάσεων της Επιδαύρου που έκανα, αυτό -τι σύμπτωση!- θα διάλεγα. Ευχαριστώ. 

 


Είδα ανθρώπους να κλαίνε το Σάββατο στην Επίδαυρο. Αλλά μερικές φορές είναι δύσκολο να βρεις τα λόγια να περιγράψεις αυτό που είδες και ένοιωσες. Το «Ορφέας και Ευρυδίκη» της Πίνα Μπάους που παρουσιάστηκε από το Μπαλέτο της Εθνικής Όπερας του Παρισιού στην Επίδαυρο, στο πλαίσιο του Φεστιβάλ, στην κατηγορία αυτή υπάγεται. 

Μέρος πρώτο-«Πένθος». (Το με τη μορφή «χοροόπερας» έργο του Γκλουκ παίχτηκε σε τέσσερα μέρη και τραγουδημένο στα γερμανικά, χωρίς ελληνικούς υπέρτιτλους -κι αυτό ήταν το παράπονο αρκετών θεατών). Ένα πατάρι στημένο στην ορχήστρα της Επιδαύρου, τριγύρω λευκές κουρτίνες να ανεμίζουν, ένα ξεριζωμένο, ξεραμένο δέντρο πεσμένο -κλαδεμένο από το Χάρο-, μία υποψία τύμβου εγκιβωτισμένου σε έναν τεράστιο κύβο από διάφανο βινίλιο και στην άκρη μία πανύψηλη, κατάλευκη μαντόνα με ένα μπουκέτο σκούρα κόκκινα τριαντάφυλλα στα γόνατά της. Και μία εικόνα πένθους. Φιγούρες απεγνωσμένες στα μαύρα, να περιφέρουν τον πόνο τους, το σώμα της Ευρυδίκης ανυψωμένο στα χέρια τους, με ένα μακρύ, λευκό πέπλο να σκεπάζει το πρόσωπο, και ο Έρωτας εναποθέτει στον «τάφο» ένα βαλσαμωμένο μαυροπούλι.  
Η υπό τον Τόμας Χένγκελμπροκ ορχήστρα και η χορωδία σε ειδικά φτιαγμένη «τάφρο» μπροστά από τη σκηνή και πάνω της τρία «ζευγάρια» -τραγουδιστής και χορευτής: Ορφέας, Ευρυδίκη, Έρωτας. Ορφέας, η έξοχη μέτζο Μαρία Ρικάρντα Βέσελινγκ και ο Ιάν Μπριντάρ, Ευρυδίκη η σοπράνο Σβετλάνα Ντόνεβα και η συναρπαστική Μαρί-Ανιές Ζιλό, Έρωτας η σοπράνο Σουνάι Ιμ και η Μιτέκι Κούντο -οι τραγουδίστριες πάντα στα μαύρα. 
Μέρος δεύτερο-«Βία». Μία τεράστια ξύλινη σύνθεση σαν αργαλειός, οι ψυχές, στα λευκά και τυφλές, πλέκουν και ξεπλέκουν τα νήματα της μοίρας -η μία με ένα τεράστιο καρβέλι στα χέρια -και ένα βίαιο τρίο -«επιστάτες» του Χάροντα;-, με ολόσωμες μαύρες πέτσινες ποδιές και κορυφαίο τον εκπληκτικό Βενσάν Κορντιέ: ο Ορφέας στον Άδη ψάχνει την Ευρυδίκη του.  


Μέρος τρίτο-«Ειρήνη». Τριγύρω «καναπέδες» λαξευμένοι στην «πέτρα», λίγα λουλουδάκια που φυτρώνουν στις χαραμάδες του βράχου: τα Ηλύσια Πεδία. Ο Ορφέας θα συναντήσει την Ευρυδίκη του. Έχει καταφέρει το ακατόρθωτο -κραταιά ως θάνατος αγάπη: να του δώσουν το ελεύθερο να την πάρει μαζί του στον Πάνω Κόσμο, αρκεί στο δρόμο της επιστροφής να αντέξει και να μη γυρίσει να την κοιτάξει -είναι ο όρος.  


Μέρος τέταρτο-«Θάνατος». (Μικρές παύσεις-ανάσες για την αλλαγή των σκηνικών χώριζαν τα τέσσερα μέρη). Στη σκηνή το «διπλό» ζευγάρι. Ο Ορφέας δεν αντέχει και την κοιτάζει. Το ντυμένο στα μαύρα σώμα της Ευρυδίκης-τραγουδίστριας λυγίζει άψυχο. Το ντυμένο με ένα κατακόκκινο του έρωτα και της φωτιάς σώμα της Ευρυδίκης-χορεύτριας λυγίζει κι αυτό άψυχο και σωριάζεται κάθετα πάνω στο πρώτο. Ο Ορφέας-μέτζο, γονατιστός πάνω τους, θα τραγουδήσει το σπαρακτικό «Τι θα κάνω χωρίς την Ευρυδίκη». Και η Πίνα Μπάους της κίνησης για τη στιγμή αυτή θα επιλέξει την πλέον ιδιοφυή ιδέα της βραδιάς: την ακινησία. Ο χορευτής Ορφέας, πεσμένος στα γόνατα, διπλωμένος, συντριμμένος, θα μείνει πλάτη, ακίνητος, όσο ακούγεται η άρια. Και μετά -πώς γίνεται να ζήσει πια;- θα χαθεί μαζί με την Ευρυδίκη που τη σκότωσε η αγάπη του. Το μαύρο «τρίο» του Άδη βάζει ένα κομμάτι πορφυρό βελούδο κάτω από τα πέλματά του και το κορμί του λυγίζει στα χέρια τους σαν μια Πιετά για να το ωθήσουν, να το τσουλήσουν, πάνω στα βελούδο που γλιστράει στο δάπεδο, στο προσκήνιο, όπου το εναποθέτουν ενώ η μέτζο Ορφέας σωριάζεται πάνω στα δύο σώματα της Ευρυδίκης, με τα φωτισμό αμείλικτο πάνω στα τέσσερα νεκρά κορμιά -ένα φινάλε που χαράζεται πύρινο στη μνήμη.  


Γεωμετρία έρωτα και θανάτου, ένα διαμάντι κατεργασμένο από μία ιδιοφυή δημιουργό στα πρώτα της, τότε, βήματα -η παράσταση, με τις μαρθαγκραχαμικές μνήμες έγινε το 1975 για το Χοροθέατρο του Βούπερταλ, αναβίωσε για το Μπαλέτο της Όπερας του Παρισιού το 2005 και, παρά τα τριάντα τρία της χρόνια, μοιάζει ένα αξεπέραστο ιστορικό δημιούργημα-, το «Ορφέας και Ευρυδίκη» σημάδεψε όσους είχαμε την τύχη να το δούμε. 
Το χειροκρότημα στο τέλος ήταν ενθουσιώδες και με «μπράβο» για όλους. Όταν, όμως, εμφανίστηκε στη σκηνή η Πίνα Μπάους -που είχε χειροκροτηθεί και κατά την είσοδό της στο θέατρο-, ε, τότε ξέσπασε μία ομοβροντία ιαχών από τους θεατές που πολλοί τινάχτηκαν όρθιοι.  
Έχουνε γνωρίσει οι πέτρες της Επιδαύρου εδώ και πάνω από πενήντα χρόνια πολλές συγκινήσεις -οι οποίες τελευταία όλο και αραιώνουν, όλο και σπανίζουν… Η πεποίθησή μου είναι πως μετά από χρόνια θα μιλάμε -θα μιλάνε- για τις δύο βραδιές του «Ορφέας και Ευρυδίκη» της Πίνα Μπάους στην Επίδαυρο, όπως μιλάμε σήμερα για την «Νόρμα» και την «Μήδεια» της Κάλλας: μία Μεγάλη Στιγμή. Κι ας έχουν «μικρύνει» απελπιστικά 
οι καιροί μας.  
Η παράσταση, που λειτούργησε εξαιρετικά -μουσικά και σκηνικά- στην Επίδαυρο, σαν η γαλήνη της μουσικής του Γκλουκ και ο λυρισμός της χορογραφίας / σκηνοθεσίας της Πίνα Μπάους να γεννιόντουσαν από την ηρεμία του τοπίου, συγκέντρωσε 6000 με 6500 άτομα -κατάμεστη η περιορισμένη κατά τέσσερις κερκίδες κάτω ζώνη. Ανάμεσά τους, Κώστας Σημίτης, Ευάγγελος Αντώναρος, Γιάννος Παπαντωνίου, ο πρόεδρος του Ελληνικού Φεστιβάλ Γιώργος Λούκος, ο καλλιτεχνικός διευθυντής του ΚΘΒΕ Νικήτας Τσακίρογλου, οι Κυρίες Ασπασία Παπαθανασίου _ την είδα να βγαίνει πνιγμένη από τη συγκίνηση _ και Σμάρω Στεφανίδου, Λευτέρης Βογιατζής, Γιώργος Βέλτσος, Βασίλης Νικολαΐδης, Κωνσταντίνος Καρύδης, Λία Μελετοπούλου, Λήδα Σάνταλα, Μιχάλης Γκανάς. 

October 22, 2024

Δεκατρία στα δεκατέσσερα

 
 
Το Τέταρτο Κουδούνι / Τέτοιες Μέρες, Τέτοια Λόγια… 236
 

Ήταν 22 Οκτωβρίου 2011. Όταν το blog -το ιστολόγιο- totetartokoudouni.blogspot.com έκανε το… ντεμπούτο του. Ως… θυγατρικό της στήλης «Το Τέταρτο Κουδούνι» που έγραφα στην εφημερίδα «Τα Νέα» απ’ το 1999. Για να ανεξαρτητοποιηθεί την επόμενη χρονιά.
Σήμερα κλείνει τα 13 χρόνια του και μπαίνει στα 14. Και μέχρι τώρα που γράφω έχει 3.965.912 επισκέψεις.  Έχω αραιώσει τις αναρτήσεις αλλά… είμαστε ακόμα ζωντανοί.
Ευχαριστώ θερμά όλους σας τους πιστούς και τον LjA που απ’ την αρχή στέκεται για τα τεχνικά θέματα πλάι μου.

October 22, 2023

Κλείνουμε τα 12

 

Το Τέταρτο Κουδούνι / Τέτοιες Μέρες, Τέτοια Λόγια... 217

Σα σήμερα, το 2011, έχοντας «προϋπηρεσία» δώδεκα χρόνων, ως στήλη, στα «Νέα» -απ’ το 1999- totetartokoudouni.blogspot.com «ντεμπουτάρησε» ως blog -ιστολόγιο. Άρα, κλείνουμε τα 12. Και, αισίως, μπαίνουμε στα 13... -πάντως, προληπτικός δεν είμαι.

Από καρδιάς ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ πρώτα τον LjA που το σχεδίασε κι έχει ακόμα την υπομονή να το υποστηρίζει τεχνικά και ηθικά και, κατόπιν, όλους εσάς που το διαβάζετε, που σχολιάζετε, που το στηρίζετε. Μέχρι τη στιγμή που γράφω ετούτες τις αράδες, 3.767.581 έχουν επισκεφτεί, στα 12 αυτά χρόνια, totetartokoudouni.blogspot.com. Να είστε καλά, να είμαστε όλοι καλά.

June 29, 2023

Ένα site για τον Γιάννη Ροζάκη

 
Το Τέταρτο Κουδούνι / Τέτοιες Μέρες, Τέτοια Λόγια... 211
 
Στις 16 Ιανουαρίου του 2021 πέθανε ο ηθοποιός Γιάννης Ροζάκης. Απ’ τα σχεδόν 82 χρόνια της ζωής του, τα 51 τα έζησε στο θέατρο -1962 με 1965 στη δραματική σχολή, 1965 με 2013 ως ηθοποιός ενεργός. Έκανε πολύ θέατρο, έκανε κινηματογράφο, τηλεόραση, ραδιόφωνο... Δεν υπήρξε «δημοφιλής πρωταγωνιστής», αν κι έπαιξε ρόλους πρωταγωνιστικούς. Υπήρξε, όμως, καλός ηθοποιός. Που στήριζε παραστάσεις. Και γι αυτό τον εκτιμούσαν. Και γι αυτό τον εμπιστεύονταν.
Δυόμισι χρόνια, περίπου, μετά το θάνατό του, με πρωτοβουλία του Μίλτου Σαλβαρλή, στήθηκε ένας πολύ προσεγμένος, καλόγουστος ιστότοπος -ένα site- στη μνήμη του Γιάννη Ροζάκη: το βιογραφικό του, λεπτομερώς η διαρκής πορεία του στο θέατρο, στο σινεμά, στην τηλεόραση, πλούσιο φωτογραφικό υλικό, βίντεο...
 
 
Οι μαθητές, οι συνάδελφοί του, οι συνεργάτες του, οι φίλοι του έχουν πολλά να θυμηθούνε μέσα απ’ το υλικό αυτό. Όχι πως το site ήταν απαραίτητο για να τον θυμόμαστε, έτσι κι αλλιώς δεν τον ξεχνάμε. Αλλά ήταν και είναι μια συγκινητική χειρονομία.