«Το τίμημα» του Άρθουρ Μίλερ θα παρουσιάσει την επόμενη σεζόν ο Γρηγόρης Βαλτινός

 

Το Τέταρτο Κουδούνι / Είδηση 

«Το τίμημα» («The Price»), το αριστουργηματικό δίπρακτο έργο του Άρθουρ Μίλερ, θα παρουσιάσει την επόμενη χειμερινή θεατρική περίοδο ο Γρηγόρης Βαλτινός στο θέατρό του «Ιλίσια», κρατώντας τον εμβληματικό στο έργο ρόλο του εβρέου παλαιοπώλη Γκρέγκορι Σάλομον
Ο πενηντάχρονος, κοντά στη σύνταξη, αρχιφύλακας Βίκτορ Φραντζ συναντιέται -μαζί κι η γυναίκα του Έστερ-, για πρώτη φορά μετά από 30 χρόνια. με τον διαζευγμένο νεότερο αδελφό του γιατρό Γουόλτερ. Ο Βίκτορ, αδιαφορώντας για την καριέρα του, είχε εγκαταλείψει το κολέγιο κι είχε σταθεί πλάι στον ηλικιωμένο πατέρα του που είχε χρεοκοπήσει στην ύφεση του 1929 έως ότου εκείνος πέθανε, ο Γουόλτερ, αντίθετα, αφοσιωμένος στη δική του καριέρα, δεν είχε ενδιαφερθεί -γι αυτό κι η απόσταση κι η αποξένωση που δημιουργήθηκε ανάμεσά τους. Η συνάντηση γίνεται στην κατοικία του πατέρα, στη σοφίτα μιας παλιάς πολυκατοικίας που πρόκειται να κατεδαφιστεί, με σκοπό να εκποιήσουν τα παλιά έπιπλα, γι αυτό κι έχουν καλέσει έναν πανούργο ενενηντάχρονο εβρέο, ροσικής καταγωγής παλαιοπώλη, τον Γκρέγκορι Σάλομον, να τα εκτιμήσει και να τα αγοράσει. Οι παλιές συγκρούσεις κι οι παλιές πικρίες αναδύονται αλλά όχι χωρίς να λείπει το χιούμορ, ειδικά στο ρόλο του παλαιοπώλη.

Το έργο, γραμμένο απ’ τον Άρθουρ Μίλερ το 1967, έκανε την πρεμιέρα του στο Μπρόντγουέι, στο θέατρο «Μορόσκο», το 1968 και παίχτηκε για ένα χρόνο με επιτυχία, ήταν, μάλιστα, υποψήφιο για Βραβείο «Τόνι». Σκηνοθέτης ήταν ο Ούλου Γκρόσμπαρντ και τους ρόλους ερμήνευαν ο Πατ Χινγκλ (Βίκτορ), η Κέιτ Ριντ (Έστερ), ο Άρθουρ Κένεντι (Γουόλτερ) κι ο Χάρολντ Γκάρι (Γκρέγκορι Σάλομον). Το 1969 έγινε ταινία στην Σοβιετική Ένωση (!), σε σκηνοθεσία Μιχαήλ Κάλικ ενώ το 1971 προσαρμόστηκε για την τηλεόραση και παίχτηκε απ’ το αμερικάνικο δίκτυο NBC, σε σκηνοθεσία Φίλντερ Κουκ.
Στην Ελλάδα το έργο πρωτοπαρουσίασε τη σεζόν 2012/2013 το «Θέατρο Εξαρχείων» σε σκηνοθεσία Τάκη Βουτέρη, με τον ίδιο ως Βίκτορ, την Αννίτα Δεκαβάλλα, που υπέγραφε και τη  μετάφραση, ως Έστερ, τον Γιάννη Κρανά ως Γουόλτερ και τον Μπάμπη Γιωτόπουλο ως Σάλομον -ο καλύτερος, ίσως, ρόλος του. 
Το 2013/2014 το έργο ανέβασε, στο Νέο Υπερώο του θεάτρου της Εταιρείας Μακεδονικών Σπουδών, το ΚΘΒΕ, σε μετάφραση Ειρήνης Αδαμίδου και σκηνοθεσία Άσπας Καλλιάνη.. Ο Αλέξανδρος Μούκανος ήταν ο Βίκτορ, η Στέλλα Καζάζη η Έστερ, ο Σταύρος Ζαλμάς ο Γουόλτερ κι ο Χρήστος Σιμαρδάνης ο Γκρέγκορι Σόλομον. Η παράσταση επαναλήφθηκε την επόμενη σεζόν 2014/2015, με την ίδια διανομή.
Το 2017/2018 «Το τίμημα» ανέβηκε στο «Ιλίσια», σε μετάφραση Μάκη Μαρσέιγ και σκηνοθεσία Ιωάννας Μιχαλακοπούλου, με Βίκτορ τον Γεράσιμο Σκιαδαρέση, Έστερ την Ρένια Λουιζίδου, Γουόλτερ τον Χρήστο Σαπουντζή και Γκρέγκορι Σόλομον τον Γιώργο Μιχαλακόπουλο, σε άλλη μια μεγάλη επιτυχία του, που ήταν κι ο τελευταίος του ρόλος στη σκηνή. Η παράσταση συνεχίστηκε και την επόμενη σεζόν 2018/2019.
Ο Γρηγόρης Βαλτινός φέτος παρουσιάζει -μόλις άρχισαν οι παραστάσεις- στο «Ιλίσια», για δεύτερη σεζόν, το «Κάθε Τρίτη με τον Μόρι», τις συναρπαστικές συναντήσεις με τον άρρωστο άλλοτε καθηγητή του στην κοινωνιολογία Μόρι Σουόρτς, του δημοσιογράφου Μιτς Άλμπομ. Ο οποίος, μετά το θάνατο του Μόρι, εξέδωσε την αυτοβιογραφική μαρτυρία «Κάθε Τρίτη με τον Μόρι» την οποία μετέφερε, μαζί με τον Τζέφρι Χάτσερ, και στο θέατρο, σ’  ένα έργο για δυο πρόσωπα, με τον ίδιο τίτλο: αυτό που παίζει, μαζί με τον Γιάννη Σαρακατσάνη, ο Γρηγόρης Βαλτινός σε σκηνοθεσία του και που είχε ήδη παρουσιάσει τη σεζόν 2018/2019, σε σκηνοθεσία του Νικορέστη Χανιωτάκη, στο «Ιλίσια Βολανάκης».
Οι συζητήσεις για το σκηνοθέτη, τους συντελεστές και την υπόλοιπη διανομή στο «Τίμημα» είναι, ακόμη, στο στάδιο της έρευνας.

«Το γάλα» του Βασίλη Κατσικονούρη επανέρχεται στη σκηνή: Μάνος Καρατζογιάννης και Ερμίνα Κυριαζή το συν-σκηνοθετούν στον «Σταθμό»

 

Το Τέταρτο Κουδούνι / Είδηση

«Το γάλα» του Βασίλη Κατσικονούρη, απ’ τις καλύτερες στιγμές του νεότερου νέου ελληνικoύ θεάτρου, επανέρχεται στην αθηναϊκή σκηνή: το ανεβάζει, τον Νοέμβριο, ο Μάνος Καρατζογιάννης στο θέατρό του «Σταθμός», σε συν-σκηνοθεσία Ερμίνας Κυριαζή.

Ήρωες του έργου είναι μια οικογένεια Ελλήνων του Πόντου -η μάνα, η Ρίνα, κι οι δυο της γιοι, ο Αντώνης κι ο Λευτέρης, απ’ τους οποίους ο μικρότερος πάσχει από σχιζοφρένεια-, που ξεσπιτώθηκαν απ’ την Σοβιετική Ένωση, «επαναπατρίστηκαν» στην -καθόλου στοργική γι αυτούς...- Ελλάδα, τη δεκαετία του 1990, και ψευτοζούν σ’ ένα ημιυπόγειο της Κυψέλης. Ο μεγαλύτερος κάνει τα πάντα για να ενσωματωθεί στον καινούργιο του τόπο και βρίσκει ένα κορίτσι, την Νατάσα, κόρη του ιδιοκτήτη βενζινάδικου όπου δουλεύει, που το προορίζει για σύζυγό του, ο μικρότερος αρνείται κι όταν βρίσκεται μόνος με την Νατάσα, ανεξέλεγκτος, της ρίχνεται. Αυτό γίνεται αφορμή ο Αντώνης να κόψει κάθε δεσμό με τη μάνα και τον αδελφό του κι όταν η Ρίνα πεθάνει, να κλείσει τον Λευτέρη σε 

ψυχιατρείο.

«Το γάλα», γραμμένο απ' τον Βασίλη Κατσικονούρη το 2003, πρωτοπαρουσιάστηκε απ’ το Εθνικό Θέατρο -την τότε «Νέα Σκηνή» του που στεγαζόταν στο θέατρο «Χώρα»-, τη σεζόν 2005/2006, για να επαναληφθεί την επόμενη 2006/2007- σε μια συγκλονιστική παράσταση του Νίκου Μαστοράκη, που το εκτόξευσε, με την Μάνια Παπαδημητρίου, τον Γιάννο Περλέγκα (τον Πέτρο Λαγούτη στην επανάληψη), τον Κωνσταντίνο Παπαχρόνη και την Μαρία Παπαστεφανάκη στους αντίστοιχους τέσσερις ρόλους. Η παράσταση παίχτηκε και στην Γερμανία, στο Φεστιβάλ του Βισμπάντεν, το 2006.

Στη συνέχεια «Το γάλα» ανέβηκε, σε σκηνοθεσία Άννας Βαγενά, στο θέατρό της «Μεταξουργείο», το 2007/2008, η παράσταση μεταφέρθηκε το 2008/2009 στο θέατρο «Κατερίνα Βασιλάκου», περιόδευσε στην Ελλάδα και παίχτηκε έξι συνολικά σεζόν τελειώνοντας και πάλι στο «Μεταξουργείο», το 2012/2013.

Τη σεζόν 2021/2022 το σκηνοθέτησε ο Θωδ Εσπίριτου -το πιο πρόσφατο ανέβασμά του- για το ΔΗΠΕΘΕ Καλαμάτας.

Έχει, όμως, παρουσιαστεί κι εκτός Ελλάδας: στην Κύπρο -στην Λευκωσία, το 2007/2008, μ’ επανάληψη το 2008/2009, απ’ το «Ανοιχτό Θέατρο», σε σκηνοθεσία Αχιλλέα Γραμματικόπουλου, και στην Λεμεσό, το 2016/2017, στην Δεύτερη Σκηνή της ΕΘΑΛ, με σκηνοθέτη τον Μηνά Τίγκιλη- και, μεταφρασμένο, στηνΣερβία -στο Βελιγράδι-, το 2007/2008, μ’ επανάληψη τις δυο επόμενες σεζόν, στο «Δραματικό Θέατρο Βελιγραδίου», σε σκηνοθεσία

Ντζούρτζα Τέσιτς και στην Πολονία -στην Βαρσοβία-, το 2009/2010, απ’ το Θέατρο «Καμιένιτσα», στην Κεντρική Σκηνή του, σε σκηνοθεσία Σεμπάστιαν Χονδροκώστα ενώ έχει μεταφραστεί και στα γερμανικά και στα γαλικά. 

«Το γάλα» έχει εκδοθεί και κυκλοφορεί απ’ τις Εκδόσεις «Κέδρος» (πρώτη έκδοση 2006, ανανεωμένη 2011). Το 2011 μεταφέρθηκε και στον κινηματογράφο, με τον ίδιο τίτλο και σε σκηνοθεσία Γιώργου Σιούγα.

Στο καινούργιο ανέβασμα του έργου στον «Σταθμό», τους ρόλους θα ερμηνεύσουν, της Ρίνας (Ιρίνα) η Στέλλα Γκίκα, του Αντώνη ο Δημήτρης Πασσάς, του Λευτέρη ο ίδιος ο Μάνος Καρατζογιάννης και της Νατάσας η Ελένη Σακκά. Τα σκηνικά θα ’ναι του Άγγελου Αγγελή, η μουσική του Νεοκλή Νεοφυτίδη κι οι φωτισμοί του Άγγελου Παπαδόπουλου.

Να σημειώσω ότι η Ερμίνα Κυριαζή υπέγραψε τη σκηνοθεσία και στο πιο πρόσφατο έργο του Βασίλη Κατσικονούρη, το μονόλογο «Τσιτάχ. Η ερημιά του τερματοφύλακα» που παρουσιάστηκε, τη λήγουσα σεζόν 2022/2023, επίσης στο θέατρο «Σταθμός», με τον Γιώργο Νινιό.

Ο  Μάνος Καρατζογιάννης, ιδιαίτερα ευαισθητοποιημένος και σεβαστικός σε θέματα καλλιτεχνών του παρελθόντος οι οποίοι έχουν φύγει απ’ τη ζωή, όπως απέδειξε η οργάνωση, πρόσφατα, εκδήλωσης στη μνήμη της Μάγιας Λυμπεροπούλου, στο θέατρό του «Σταθμός», θ’ αφιερώσει την παράστασή του στη μνήμη του σπουδαίου ηθοποιού Κωνσταντίνου Παπαχρόνη που, φέτος, στις 2 Δεκεμβρίου, συμπληρώνονται 15 χρόνια απ’ τον τραγικό θάνατό του σε δυστύχημα, το 2008, στην ηλικία των 31 μόλις χρόνων και που ήταν ο πρώτος διδάξας το ρόλο του Λευτέρη -μια ερμηνεία αξέχαστη. 

Παπαβασιλείου και στο ΔΗΠΕΘΕ Κρήτης με Ρίτσο και ερμηνευτή Μαυροματάκη

 

Το Τέταρτο Κουδούνι / Είδηση 

 

Ο Βασίλης Παπαβασιλείου επανέρχεται στη σκηνοθεσία -και στο Εθνικό Θέατρο και στον Κάρλο Γκολντόνι-, ανεβάζοντας, όπως σας έγραψα χτες, στο totetartokoudouni.blogspot.com, στην Κεντρική Σκηνή του, την προσεχή χειμερινή περίοδο 2023/2024, ως εναρκτήρια παράσταση, τον «Ιμπρεσάριο της Σμύρνης» του βενετσιάνου συγγραφέα αλλά, προηγουμένως, έχει αναλάβει και άλλη υποχρέωση: σκηνοθετεί, το καλοκαίρι, για το ΔΗΠΕΘΕ Κρήτης, τον «Aίαντα» του Γιάννη Ρίτσου, ως μονόλογο, με ερμηνευτή τον Μανώλη Μαυροματάκη.

Ο Γιάννης Ρίτσος έγραψε μεταξύ 1967 και 1969, τον «Aίαντα» που πρωτοτυπώθηκε το 1972 (Εκδόσεις «Κέδρος») στη συλλογή «Τέταρτη διάσταση», με -κυρίως αρχαιόθεμους- δραματικούς μονολόγους του-ποιήματα εκτεταμένα, η οποία και αποτελεί τον τόμο ΣΤ΄ της συνολικής έκδοσης των Ποιημάτων του.

Στον πεζό, όπως συνηθίζει σ’ όλους τους μονολόγους αυτούς, πρόλογο του ποιήματος ο ποιητής γράφει:«Ένας μεγαλόσωμος, πολυδύναμος άντρας κείτεται χάμου στο πάτωμα, ανάμεσα σε σπασμένα πιατικά, κατσαρόλες, σφαγμένα ζώα, γάτες, σκυλιά, κότες, αρνιά, κατσίκια, ένα άσπρο κριάρι δεμένο όρθιο στον πάσσαλο, ένα γαϊδούρι, δυο άλογα. Φοράει μιαν άσπρη νυχτικιά σκισμένη, καταματωμένη -κάτι σαν αρχαίος χιτώνας- που αφήνει ακάλυπτο σχεδόν το ρωμαλέο του σώμα. Δείχνει κουρασμένος, σαν μόλις να συνέρχεται από ολονύχτιο μεθύσι. Στο πρόσωπό του μια έκφραση ανημπόριας και θλίψης, ολότελα αταίριαστη, και μάλιστα ανάρμοστη, με τις σωματικές του διαστάσεις, τους προτεταμένους μυώνες στους βραχίονες, στους μηρούς, στις κνήμες. Μια γυναίκα, με ξαφνικά χαρακτηριστικά, χλωμή, ξαγρυπνισμένη, τρομαγμένη, κι ίσως μυστικά οργισμένη, στέκεται αμίλητη μπροστά στην πόρτα. Η στάση της κάπως παράξενη -σα να κρύβει πίσω της ένα μικρό παιδί. Έχει ξημερώσει απ’ ώρα. Έξω θα πρέπει να ’χει δυνατό φως. Εδώ, μια άρρωστη ανταύγεια σέρνεται στους τοίχους απ’ τις κλεισμένες γρίλιες. Ακούγονται στο δρόμο φωνές απ’ τους οπωροπώλες, τους τροχιστάδες, τους ιχθυοπώλες, και λίγο πιο κάτω στ’ ακρογιάλι φωνές ναυτών που πλένουν και συγυρίζουν τ’ αραγμένα καράβια. Ο άντρας ασάλευτος καταγής. Δεν ξέρεις πού κοιτάει, τι βλέπει. Μιλάει αργά, κουρασμένα και πότε πότε πυρετικά ή και κάπως φοβισμένα».

Ο Βασίλης Παπαβασιλείου έχει συνδεθεί στενά με τον Ρίτσο και τους δραματικούς μονολόγους του μέσω της «Ελένης» που, αρχικά, μέρος της είχε περιλάβει και ερμηνεύσει, με «ακροατή» τον Νίκο Σακαλίδη, στο αναλόγιο «Ο κύριος Γιάννης Ρίτσος» το οποίο παρουσίασε στην Πνύκα, στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Αθηνών 1999. Τη σεζόν 2000/2001 ανέβασε ολόκληρη, πλέον, την «Ελένη» στη σκηνή, στο Υπόγειο του «Θεάτρου Τέχνης», ερμηνεύοντας εξαιρετικά ο ίδιος τον επώνυμο ρόλο, σε μια παράσταση-σταθμό την οποία επανέλαβε, μετά τη μεγάλη επιτυχία που ’χε, αρκετές φορές έως και το 2019 (!) -και στο «Θέατρο Τέχνης» της οδού Φρυνίχου και σ’ άλλους χώρους και στην Κύπρο.

Ο «Αίας» του Γιάννη Ρίτσου έχει ανεβεί το 2015/2016 απ’ το ΔΗΠΕΘΕ Κοζάνης σε σκηνοθεσία και δραματουργία Δήμητρας Λαρεντζάκη, με τον Κωνσταντίνο Κοζικόπουλο, το 2018/2019 απ’ τον Γιάννη Τράντα, σε σκηνοθεσία του, στο θέατρο «Αλκμήνη» και, στη συνέχεια, στον Βόλο ενώ αποσπάσματά του περιλήφθηκαν στην παράσταση-σύνθεση «Τέταρτη διάσταση» που παρουσίασε, στο Μικρό Θέατρο της Μονής Λαζαριστών, το ΚΘΒΕ, σε σκηνοθεσία Πολυξένης Σπυροπούλου, με τον Ιορδάνη Αϊβάζογλου στον ομώνυμο ρόλο, τη σεζόν 2021/2022, παράσταση η οποία είχε παιχτεί και την προηγούμενη σεζόν, αλλά μόνο διαδικτυακά, λόγω της πανδημίας.

Στην παράσταση του Βασίλη Παπαβασιλείου με το ΔΗΠΕΘΕ Κρήτης «ακροάτρια» του Μανώλη Μαυροματάκη-Αίαντα θα ’ναι η Δανάη Λουκάκη ενώ τα σκηνικά και τα κοστούμια θα σχεδιάσει ο Άγγελος Μέντης, τους φωτισμούς ο Αλέκος Γιάνναρος και τα ηχοτοπία ο Γιαν βαν Αγγελόπουλος. Η πρεμιέρα θα δοθεί στην Αρχαία Απτέρα, κοντά στα Χανιά, σε ημερομηνία που θα εξαρτηθεί απ’ τις εκλογές -αν υπάρξουν επαναληπτικές. Θ’ ακολουθήσει περιοδεία στην Κρήτη ενώ η παράσταση θα παιχτεί και στην Αθήνα -στο  κηποθέατρο Παπάγου (26 Ιουλίου), στο «Θέατρο Βράχων» Βύρωνα, στο θέατρο «Άννα Συνοδινού» (27 Ιουλίου) και στο «Θέατρο Ρεματιάς», στο Χαλάνδρι (η ημερομηνία εκκρεμεί).

Παράλληλα, το ΔΗΠΕΘΕ Κρήτης, που η πορεία του, με καλλιτεχνική διευθύντρια την Έφη Θεοδώρου είναι σοβαρή και απολύτως συνεπής, το φετινό καλοκαίρι, θα ’ναι συμπαραγωγός με το Εθνικό Θέατρο, για τις παραστάσεις στην Κρήτη, του «Ιππόλυτου» του Ευριπίδη, σε σκηνοθεσία Κατερίνας Ευαγγελάτου, που θ’ ανοίξει το φετινό Φεστιβάλ Επιδαύρου, παραστάσεις που θα πραγματοποιηθούν αμέσως μετά την Επίδαυρο.

Ο Βασίλης Παπαβασιλείου επανέρχεται στο Εθνικό με Γκολντόνι

 

Το Τέταρτο Κουδούνι / Είδηση

 

Ο Βασίλης Παπαβασιλείου επανέρχεται στο Εθνικό Θέατρο και στον Κάρλο Γκολντόνι με την κωμωδία του «Ο ιμπρεσάριος από την Σμύρνη» που θ’ ανοίξει τη χειμερινή σεζόν στην Κεντρική Σκηνή.

Κατά την πλοκή του έργου -που ο πολυγραφότατος Γκολντόνι έγραψε το 1759 και παίχτηκε την επόμενη χρονιά, το 1760, κατά τη διάρκεια του Καρναβαλιού, στο θέατρο «Σαν Λούκα» της Βενετίας- στην πόλη φτάνει ένας πλούσιος Τούρκος, έμπορος απ’ την Σμύρνη, με την πρόθεση να προσλάβει τραγουδιστές για να παρουσιάσει στην πόλη του μία όπερα. Πάσης φύσεως καλλιτέχνες και παράγοντες του θεάματος, περιπλανώμενοι, άνεργοι, ματαιόδοξοι, ορμούν και συνωστίζονται στο σαλόνι του προσπαθώντας να τον πείσουν να τους πάρει μαζί του και αλληλοϋπονομευόμενοι. «Ο ιμπρεσάριος από τη Σμύρνη» σχολιάζει με σπαρταριστό τρόπο τον κόσμο των καλλιτεχνών, έναν κόσμο που ο ίδιος ο Γκολντόνι γνώριζε άμεσα και σε βάθος. Και που, επίσης, άριστα γνωρίζει ο Βασίλης Παπαβασιλείου με τη διαπεραστική σκηνοθετική ματιά του.

Στη διανομή που καταρτίζει, στους βασικούς ρόλους ήδη συμπεριλαμβάνονται οι Αλέξανδρος Μυλωνάς, Θέμης Πάνου, Δάφνη Λαμπρόγιαννη, Ιωάννα Μαυρέα, Αγορίτσα Οικονόμου.

«Ο ιμπρεσάριος από την Σμύρνη»  πρωτοπαρουσιάστηκε απ’ το Εθνικό Θέατρο, στην Κεντρική Σκηνή του, τη σεζόν 1992/1993, σε σκηνοθεσία Γιώργου Ρεμούνδου ενώ η παράσταση παίχτηκε επίσης στον Βόλο και στην Λαμία.

Το έργο, στη συνέχεια, επαγγελματικά, ανέβηκε, τη σεζόν 1994/1995, απ’ τον Νίκο Βασταρδή στο θέατρό του «Θεμέλιο», το 1995/1996 απ’ το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος, στο θέατρο της «Εταιρείας Μακεδονικών Σπουδών», σε σκηνοθεσία Γιάννη Ρήγα, ενώ το καλοκαίρι του 2006 το ανέβασε, σε περιοδεία, ο Σπύρος Κολιαβασίλης με το θέατρό του «Περίακτοι» που εδρεύει στο Μαρκόπουλο.

Θα ’ναι η πέμπτη σκηνοθεσία του Βασίλη Παπαβασιλείου στο Εθνικό. Καταρχάς έχει κάνει το καλοκαίρι του 2000, με τον Γρηγόρη Βαλτινό στον επώνυμο ρόλο, «Οιδίποδα τύραννο» του Σοφοκλή, που ’δωσε την πρεμιέρα του στο Κολοσσαίο, στην Ρώμη, παίχτηκε στην Επίδαυρο, στο πλαίσιο του Φεστιβάλ, και, στη συνέχεια, έκανε μεγάλη περιοδεία στην Ελλάδα και, τη σεζόν 2000/2001, στην Αμερική -ΗΠΑ (Νέα Ιόρκη), Μέξικο, Χιλή,  Αργεντινή, Ουρουγουάη. Τη σεζόν 2003/2004, ανέβασε για την Πειραματική Σκηνή, στο τότε «Γκαράζ», το δίπτυχο «Κατά λάθος πρόβες» -ήτοι «Ο αυτοσχεδιασμός των Βερσαλιών» του Μολιέρου και «Οι καλόπιστοι θεατρίνοι» του Μαριβό-, το 2011/2012, στην Κεντρική Σκηνή, μία απολαυστική παράσταση της κωμωδίας του Αλέξανδρου Ρίζου Ραγκαβή «Του Κουτρούλη ο γάμος» και το καλοκαίρι του 2013, στην Επίδαυρο, τον «Κύκλωπα του Ευριπίδη.

Όσο για τον Γκολντόνι, ο Βασίλης Παπαβασιλείου, επιστρέφει για έκτη φορά -ακολουθώντας τα βήματα του ιταλού ομοτέχνου του Τζόρτζιο Στρέλερ: ξεκίνησε το 1984/1985, ανεβάζοντας, για το ΔΗΠΕΘΕ Λάρισας / Θεσσαλικό Θέατρο, στην Λάρισα, στον κινηματογράφο «Γαλαξίας» που το στέγαζε, «Το καφενείο», παράσταση που πήγε περιοδεία το καλοκαίρι του 1985. Ακολούθησαν το 1986/1987, στο τότε θέατρο «Αθήναιον», νυν «Τζένη Καρέζη», με την νεότευκτη «Εποχή» του που άφησε εποχή, «Το καινούργιο σπίτι» -μια εξαιρετική εναρκτήρια παράσταση-, το 1999/2000 το «Φίλος, όχι αστεία», και πάλι για το ΔΗΠΕΘΕ Λάρισας, παράσταση που παίχτηκε και στην Αθήνα, στην Σκηνή «Μαρίκα Κοτοπούλη» του Εθνικού Θεάτρου, στο «Rex», το 2005/2006 «Το τέλος του καρναβαλιού» για το ΔΗΠΕΘΕ Πάτρας, που παίχτηκε και στην Αθήνα, στο θέατρο «Λαμπέτη» -άλλη λαμπρή παράσταση- και το 2013/2014 οι «Καβγάδες στην Κιότζα», στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά.

Να θυμίσω ότι ο Βασίλης Παπαβασιλείου έρχεται στο Εθνικό μετά το θρίαμβο για δυο καλοκαίρια της «Ελένης» του Ευριπίδη που ανέβασε για το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος το καλοκαίρι του 2021 και που επαναλήφθηκε, το περασμένο καλοκαίρι του 2022 -και στην Επίδαυρο όπου είχε ματαιωθεί την προηγούμενη χρονιά λόγω των πυρκαγιών που έγιναν τις μέρες που είχε προγραμματιστεί. Αλλά και μετά το ναυάγιο της «Μεγάλης μαγείας» του Εντουάρντο ντε Φιλίπο που επρόκειτο να ανεβεί σε σκηνοθεσία του, την τρέχουσα σεζόν, στο θέατρο «Alhambra» και που ματαιώθηκε, ενώ οι δοκιμές είχαν προχωρήσει, λόγω αθέτησης των συμφωνημένων στα οικονομικά, απ’ την παραγωγή.