«Εξημέρωση» του Δημοσθένη Παπαμάρκου / Σκηνοθεσία: Γεωργία Μαυραγάνη.
Το προσφυγικό ή ο θάνατος ως αναπόδραστο αλλά και ως αδυναμία να τον κατανοήσουμε; Ποιο είναι, τελικά, το θέμα του Δημοσθένη Παπαμάρκου στην «Εξημέρωσή» του; Με δεδομένο το κείμενο πάνω στο προσφυγικό ζήτημα που έγραψε για μία
ομότιτλη περφόρμανς της Γεωργίας Μαυραγάνη στο Διεθνές Φεστιβάλ Θεάτρου «Το Μέλλον της Ευρώπης» του Θεάτρου της Στούτγκαρτ, το 2018, ο συγγραφέας το αναθεώρησε και το επεξέτεινε ώστε να πάρει την τωρινή μορφή του. Δυστυχώς, αυτή

οποίους οι Μιλήσιοι είχαν πενθήσει, όταν εκείνοι είχαν υποστεί ανάλογα δεινά, και του πένθους, αντίθετα, που κράτησαν οι Αθηναίοι αναθέτοντας, μάλιστα, στον Φρύνιχο να γράψει την

αόριστο και αφαιρετικό και δυσνόητο, για το θάνατο, μία Νέκυια χωρίς άξονα. Μοιάζουν δύο ξένα σώματα. Που η Γεωργία Μαυραγάνη δεν κατάφερε να τα δέσει με τη σκηνοθεσία της. Είδα μία παράσταση
υψηλής αισθητικής (σκηνικά και κοστούμια -συγκινητική η πορτοκαλί πινελιά, υπόμνηση των σωσιβίων- Άρτεμις Φλέσσα, φωτισμοί Εβίνα Βασιλακοπούλου -δεξιοτεχνικό και επιβλητικό το παιχνίδι με τις σκιές), ντυμένη εξαιρετικά με τις μουσικές του
Χάρη Νείλα αλλά άνιση -το ενδιαφέρον, καλά δεμένο με βίντεο από πορείες προσφύγων και με ηχογραφημένες μαρτυρίες τους, πρώτο μέρος χάνει τη δυναμική του με τη συνέχεια-, άνευρη, πλαδαρή, με το 80%, πάνω-κάτω, του λόγου των ουσιαστικά, με αυτή τη λύση, αχρηστευμένων ηθοποιών να ακούγεται ως voice-over (Φωτογραφίες: Ανδρέας Σιμόπουλος).
«Στέγη» Ιδρύματος Ωνάση / Κεντρική Σκηνή, 22 Ιανουαρίου 2019.
No comments:
Post a Comment