May 29, 2017

Ο Γιάννης Αναστασάκης ανεβάζει το «Περιμένοντας τον Γκοντό» στο ΚΘΒΕ στη μετάφραση Βολανάκη


Το Τέταρτο Κουδούνι / Είδηση 



Το «Περιμένοντας τον Γκοντό» του Σάμιουελ Μπέκετ, το εμβληματικό έργο του 20ου αιώνα, απ’ τα κορυφαία του συγγραφέα του κι απ’ τα πιο αντιπροσωπευτικά του «Θεάτρου του Παραλόγου» -σύμφωνα με την ετικέτα κάτω απ’ την οποία το κατέταξαν οι θεωρητικοί του θεάτρου- θ’ ανεβάσει στο ΚΘΒΕ, την επόμενη χειμερινή περίοδο, ο ίδιος ο Γιάννης Αναστασάκης, καλλιτεχνικός διευθυντής του Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδος, στη μετάφραση που ’χε κάνει ο Μίνως Βολανάκης.
Τους ρόλους θα επωμιστούν οι Γιώργος Καύκας (Βλαδίμηρος), 
Κωνσταντίνος Χατζησάββας (Εστραγκόν), Θανάσης Ραφτόπουλος (Λάκυ) και Παναγιώτης Παπαϊωάννου (Πότζο). Για το ρόλο του Αγοριού και τους υπόλοιπους συντελεστές ο σκηνοθέτης δεν έχει ακόμα αποφασίσει.
Η παράσταση θ’ ανεβεί στο «Βασιλικό Θέατρο» τον Ιανουάριο, μετά την εναρκτήρια της επόμενης σεζόν «Ρώσικη επανάσταση» -αυτός είναι ο τίτλος που τελικά επελέγη- που θ’ ανεβάσει, υπογράφοντας και τη δραματουργία, ο Τσέζαρις Γκραουζίνις
-σας έγραφα την είδηση στο ιστολόγιο, στις 25 Φεβρουαρίου.
Οι δυο αλήτες/κλόουν του Μπέκετ, ο Βλαντιμίρ κι ο Εστραγκόν, που περιμένουν κάποιον Γκοντό ο οποίος όλο και αναβάλει την έλευσή του, έγιναν το σήμα κατατεθέν της εποχής μας -οι εκφραστές του σύγχρονου ανθρώπου που από κάπου περιμένει τη σωτηρία αλλά δεν ξέρει από πού θα έρθει ούτε αν θα έρθει ποτέ- ενώ το έργο είναι ανοιχτό σε πάμπολλες αναγνώσεις, όπως και συνέβη στη διάρκεια της 64χρονης παραστασιακής πορείας του. Γραμμένο στα γαλικά απ’ τον εγκατεστημένο στο Παρίσι Ιρλανδό Μπέκετ, ανάμεσα στο 1948 και στο 1949, εκδόθηκε το 1952  κι 
ανέβηκε στη σκηνή το 1953, στο Παρίσι, σε σκηνοθεσία του Ροζέ Μπλεν δημιουργώντας σκάνδαλο ως «ακατανόητο» -τόσο κατανοητό πια σήμερα… Η εκδοχή του έργου στα αγγλικά, σε μετάφραση του ίδιου το συγγραφέα, ο οποίος χαρακτηρίζει, πια, το έργο «τραγικωμωδία», ανέβηκε το 1955 στο Λονδίνο, σε σκηνοθεσία του νεαρού, τότε, Πίτερ Χολ. Το 2009 ο Μάικλ Λίντσεϊ-Χογκ το μετέφερε στον κινηματογράφο.
Το «Περιμένοντας τον Γκοντό» συνδέεται με ιδιαίτερο τρόπο με την Θεσσαλονίκη. Στην Θεσσαλονίκη -στο Γαλλικό Λύκειο- έγινε το πρώτο του ελληνικό ανέβασμα: ερασιτεχνικά, τη σεζόν 1963/1964 (πρεμιέρα στις 27 Δεκεμβρίου 1963, σύμφωνα με την ελληνική παραστασιογραφία Μπέκετ στο τεύχος 5 /Ιανουάριος 1981 του πολύτιμου περιοδικού της Πειραματικής Σκηνής της «Τέχνης» «Θεατρικά Τετράδια», της Θεσσαλονίκης επίσης) απ’ την Φιλική Θεατρική Λέσχη-Θεατρικό Εργαστήρι Συνδέσμου Αποφοίτων Γαλλικού Λυκείου, σε σκηνοθεσία Χρυσούλη Πλακίδη.
Στην Θεσσαλονίκη ανέβηκε για πρώτη φορά στην Ελλάδα και επαγγελματικά: τη θεατρική περίοδο 1965/1966, στο ΚΘΒΕ, επί διεύθυνσης Σωκράτη Καραντινού, 
σε σκηνοθεσία που υπέγραφε ο Μίνως Βολανάκης (Φωτογραφία απ’ το Ελληνικό Λογοτεχνικό και Ιστορικό Αρχείο του Μορφωτικού Ιδρύματος Εθνικής Τραπέζης). Στη -διπλή και εξαίρετη- διανομή, ο Αλέκος Πέτσος κι ο Δημήτρης Βάγιας ως Εστραγκόν, ο Νικήτας Τσακίρογλου κι ο Γιάννης Κυριακίδης ως Βλαδίμηρος, ο Κώστας Ματσακάς κι ο Ηλίας Πλακίδης ως Λάκυ, ο Δημήτρης Βεάκης κι ο Βασίλης Γκόπης ως Πότζο και οι Γιάννης Ιορδανίδης -ο σημερινός σκηνοθέτης, μικρός τότε- και Μάρκος Παπακωνσταντίνου στο ρόλο του Αγοριού. Η παράσταση, που επαναλήφθηκε την επόμενη σεζόν 1966/1967 και παίχτηκε και στην τακτική εαρινή περιοδεία του ΚΘΒΕ το 1967, ήταν το μοναδικό, μέχρι σήμερα, ανέβασμα του έργου στο Κρατικό.

Στην Αθήνα το «Περιμένοντας τον Γκοντό» πρωτοανέβασε ο Κάρολος Κουν το χειμώνα του 1968/1969, στο Υπόγειο του «Θεάτρου Τέχνης», με Γιώργο Λαζάνη, Δημήτρη Χατζημάρκο, Δημήτρη Αστεριάδη, Νίκο Κούρο και Χρήστο Σκούρα.
Έκτοτε το έργο έχει γνωρίσει πολλά ανεβάσματα -και- στην Ελλάδα. Το πιο πρόσφατο, σ’ επιμέλεια σκηνοθεσίας Νέλλης Καρρά, με γυναίκες ηθοποιούς σ’ όλους τους ρόλους. Η παράσταση, που παίχτηκε στην αρχή της σεζόν στο θέατρο της δραματικής σχολής «Αρχή», παρουσιάζεται ακόμα -μέχρι και αύριο- στο «Faust» πια.

May 28, 2017

Tip: «Η τάξη μας»


Αίμα στο αίμα 


Πολύπαθη χώρα η Πολονία. Πολλά έχει τραβήξει στη μακρά ιστορία της. Στη διάρκεια του 20ου αιώνα, ακόμα περισσότερα -σκληροί εθνικισμοί, η σιδηρά χειρ της Καθολικής Εκκλησίας η οποία, σαν την κατσαρίδα, επιβίωσε σε όλες τις καταστάσεις, αντισημιτισμός που άρχισε να φουντώνει τη δεκαετία 
του ’30, σοβιετική Κατοχή στο ανατολικό κομμάτι της χώρας μετά το Σύμφωνο Μαλενκόφ-Ρίμπεντροπ του 1939, που οδήγησε σε έναν ακόμα διαμελισμό της, η σφαγή του Κάτιν, ναζιστική Κατοχή μετά τη γερμανική επίθεση στην Σοβιετική Ένωση, πογκρόμ κατά των Εβρέων, Ολοκαύτωμα, η Πολονία Λαϊκή Δημοκρατία μετά την 
απελευθέρωση, Σύμφωνο Βαρσοβίας, αντιδράσεις, εξεγέρσεις, η Αλληλεγγύη, Βαλένσα, Γιαρουζέλσκι, κατάρρευση του κομμουνισμού, ακροδεξιοί στην εξουσία… Στο έργο του «Η τάξη μας» (2008) ο Πολονός Ταντέους Σλομποτζιάνεκ όλα αυτά τα δεινά τα δένει με προσωπικές περιπτώσεις και περνάει την Ιστορία μέσα από δέκα «μαθήματα»/σκηνές στην τάξη ενός σχολείου μιας μικρής
πολονικής επαρχιακής πόλης. 
Δέκα συμμαθητές -γεννημένοι ανάμεσα στο 1918 και στο 1920 -Καθολικοί και Εβρέοι- που ζουν μέσα στην ανεμελιά, σε αρμονική συμβίωση         τη δεκαετία του ’20, από τη δεκαετία του ’30 αρχίζουν να μεταβάλλονται σε αντίπαλους μεταξύ τους, σε εχθρούς και το μίσος να διαποτίζει τις σχέσεις τους: στην εξουσία εναλλάξ, ανάλογα με τον δυνάστη, στην Αντίσταση εναλλάξ, ανάλογα με την Κατοχή, τίποτα καθαρό στις προθέσεις τους, ενέδρες, φόνοι, βιασμοί, προδοσίες, ρουφιάνοι που κερδίζουν την αναγνώριση ως ήρωες, υποκρισία, βασανιστήρια, αίμα στο αίμα, ελάχιστες νότες ανθρωπιάς, οι αγαθές προθέσεις καταλήγουν σε αντίθετα αποτελέσματα και ένα κορυφαίο έγκλημα: στο καινούργιο πογκρόμ 
που εξαπολύεται το 1941, οι Καθολικοί της πόλης,    με τις  ευλογίες των Ναζί, κλείνουν εκατοντάδες Εβρέους σε ένα στάβλο και, εν ψυχρώ, τους καίνε -αυτό, που συνέβη στο χωριό Γεντβάμπνε το οποίο, όμως, ο συγγραφέας αποφεύγει να το ονοματίσει.   Οι παλιοί 
συμμαθητές είναι και ανάμεσα στα θύματα και ανάμεσα στους θύτες. Το έγκλημα θα μείνει κουκουλωμένο, αποδιδόμενο στους Γερμανούς, και θα περάσουν χρόνια για να έρθουν όλα στο φως μέσα από ανάλογα επώδυνες συνθήκες. 
Οι περισσότεροι από τους συμμαθητές θα είναι πια νεκροί -δύο έχουν μεταναστεύσει στις ΗΠΑ. Η σφαγή αυτή είναι και η καρδιά του έργου που παρουσιάζεται στην Κεντρική Σκηνή του Εθνικού Θεάτρου. Ενός έργου περίτεχνου, πολύπτυχου, που ακολουθεί τις δέκα περιπτώσεις εξατομικεύοντας με φροντίδα       μέχρι το τέλος,
εξαιρετικά ισορροπημένου, διαποτισμένου με ειρωνεία, που κανέναν δεν κολακεύει και κανέναν δεν απαλλάσσει από τις ευθύνες του -στο επίπεδο της Ιστορίας αλλά και στο προσωπικό, κανένας, τελικά, δεν είναι αθώος. Ενός έργου πολύ κοντά στις μπρεχτικές δομές και με την αφήγηση να κυριαρχεί. Ο Τάκης Τζαμαργιάς που ανέλαβε τη σκηνοθεσία, πάνω στην εξαιρετική μετάφραση που υπογράφει η Έρι Κύργια, τήρησε τις ισορροπίες του συγγραφέα και, με τη βοήθεια του επιβλητικού σκηνικού της Ελένης Μανωλοπούλου και των έξοχων μουσικών του Δημήτρη Μαραμή, έστησε το έργο μετωπικά, μπρεχτικά χωρίς, όμως, να το στεγνώσει. Το αντίθετο! Η συγκίνηση, με κορυφαίο το «προσκλητήριο» των νεκρών του από τον ξενιτεμένο ραβίνο, σε πλημμυρίζει. Και το εύρημα των δέκα συμμαθητών που στο τέλος θα έχουν απομείνει δέκα ταφόπλακες -το μάταιο όλου  αυτού    του
αίματος που χύθηκε-, στοχαστικό, μελαγχολικό, συναρπαστικό. Θα ξεχωρίσω από τους ηθοποιούς τον Βασίλη Μαγουλιώτη, τον Αλέξανδρο Μαυρόπουλο, τον Γιώργο Πυρπασόπουλο και τους βετεράνους Άλκη Παναγιωτίδη και Κώστα Γαλανάκη και θα σταθώ στη συγκλονιστική Κωνσταντίνα Τάκαλου: δεν είναι καθόλου εύκολο να μεταφέρεις τόση συγκίνηση μέσα από αφηγηματικούς μονολόγους που προκύπτουν χωρίς διαλογικό «ζέσταμα». Θα τη θυμάμαι. 

Παρακολούθησα την παράσταση με ένα ετερόκλητο κοινό που παρέμεινε, όμως, στις τρείς ώρες ψαχνό της διάρκειάς της, καθηλωμένο. Αν προλαβαίνετε, δείτε την σήμερα που τελειώνει. Ειδεμή, οπωσδήποτε την επόμενη χειμερινή περίοδο, οπότε και θα επαναληφθεί όπως έμαθα.

May 24, 2017

Tip: «Θα σε πάρει ο δρόμος»


                        Χάντρες περασμένες με συγκίνηση 

Διαμαντάκια, τα σύντομα διηγήματα -οι σύντομες ιστορίες θα ήταν σωστό- του Σάκη Σερέφα στο βιβλίο του «Θα σε πάρει ο δρόμος» (2009): τείνει ευήκοον ους ο συγγραφέας στα μικρά που συμβαίνουν γύρω του -γύρω μας. Και τα κτίζει με ευαισθησία, με αποχρώσεις λεπτές, με χιούμορ, κάποτε με σκληρότητα, κάποτε μέσα από το πρίσμα του μαγικού ρεαλισμού -πάντα ποιητικά. Η Στέλλα Σερέφογλου διάλεξε δέκα από τα διηγήματα αυτά και τα έκανε θέατρο. Τα πέρασε δεξιοτεχνικά, το ένα μέσα στο άλλο, σαν χαντρούλες, ένοιωσε τις ανάσες τους, έψαυσε τα συγκίνησή τους, οδήγησε τους δύο ηθοποιούς της να γευτούν το λόγο
και να τον στερεώσουν, να βρουν τους ρυθμούς του, να διαφοροποιηθούν από «ρόλο» σε «ρόλο», να κατεβάσουν και στο κοινό τη συγκίνησή αυτή. Η έξοχη Λένα Γιάκα και ο Γιάννης Δρακόπουλος που, κυρίως, πέρασε αυτό το ιδιαίτερο, υπαινικτικό, παιχνιδιάρικο χιούμορ του Σερέφα αποδεικνύονται άριστοι δέκτες και, με τη σειρά τους, πομποί. Μία παράσταση που δεν χρειαζόταν τα συμβατικά σκηνικά αντικείμενα. Οι πλαστικές σακούλες που τις φουσκώνουν με την ανάσα τους, στο τέλος, οι δύο ηθοποιοί και τις άφηναν να φεύγουν μπροστά από τον ανεμιστήρα ήταν αρκετές: να βγάλουν όλη την ποίηση των κειμένων αυτών.

Καθηλώθηκα. Αν δείτε (δείτε την!) την παράσταση, που παίζεται στο «104», θα με καταλάβετε.

May 23, 2017

Tip: «Serengeti»


Στα άκρα… 



Γνωρίζονται σε chat room. Εκείνη είναι η «Άντζι», εκείνος ο «Ντάνι». Αποφασίσουν να συναντηθούν. Εκείνος είναι-δεν είναι δεκαοκτώ. Εκείνη έχει βάλει ψεύτικη, νεανική φωτογραφία. Αλλά είναι πολύ μεγαλύτερη του -μάνα του. Εκείνος θέλει να φύγει. Εκείνη τον κρατάει. Μιλούν. Της εκμυστηρεύεται ότι το όνειρό του είναι να ταξιδέψει. Με πρώτη προτεραιότητά του το Πάρκο Αγρίων Ζώων Serengeti, στην Τανζανία -το κόλλημά του. Δεν έχει όμως λεφτά. Ούτε, καθώς φαίνεται, πρόκειται να αποκτήσει. Εκείνη έχει. Του προσφέρει όσα χρειάζονται για το ταξίδι αυτό. Αλλά όχι χωρίς ανταλλάγματα: να της κάνει ό,τι, μα ό,τι του ζητήσει, χωρίς όρια. Το παιδί δέχεται -αρκεί να μην πρόκειται για παρανομίες. Μία νοσηρή σχέση αφέντρας-δούλου ξεκινάει. Μία σχέση σαδομαζοχιστική. Το παιδί εγκλωβίζεται. Δέχεται τα πάντα. 
Κάποια στιγμή, όμως, θα εκραγεί. Αλλά το τέλος θα μείνει ανοιχτό -κάθαρση δεν υπάρχει. Η σχέση αυτή, η αλλόκοτη, δεν θα τελειώσει. Ο μεξικανός Ραμίρο Τόρες ντε Μιγκέλ έχει γράψει ένα ενδιαφέρον, ακραίο αλλά μετρημένα ακραίο, μεγάλο μονόπρακτο, το «Serengeti». Το οποίο, στο «104» όπου το είδα, έχει εξαιρετική τύχη. Ο συμπατριώτης του Λουίς Γκόμεσμπεκ που ζει στην Ελλάδα το έχει ανεβάσει με μεγάλη προσοχή στις λεπτομέρειες, με ανάσες που άλλοτε επιταχύνονται και άλλοτε κόβονται δημιουργώντας θαυμαστούς ρυθμούς, με παύσεις και σιωπές σημαίνουσες. Και φαίνεται να δούλεψε εξαντλητικά με τους δύο ηθοποιούς του. Που, επιπλέον, είναι ηθοποιοί επιπέδου. Η Δέσποινα Σαραφείδου, ηθοποιός με σιγουριά σκηνική αξιομνημόνευτη, που ξέρει να δαμάζει το σανίδι, ενσαρκώνει με κύρος, με απόλυτο έλεγχο, με μέτρο και με βλέμματα που καρφώνουν, συναρπαστικά αυτή τη γυναίκα-τέρας αφήνοντας, πάντως, ρωγμές που δίνουν και διαφορετικές αποχρώσεις στο ρόλο. 

Και ο Χάρης Χιώτης, ιδανική επιλογή για το ρόλο του «Ντάνι», απόλυτα πειστικός στις σιωπές αμηχανίας του, στους δισταγμούς και στους φόβους του, εξαιρετικά δεμένος μαζί της, τη συντροφεύει με τον καλύτερο τρόπο. Ιδέα που έχει υπέροχα καρποφορήσει, οι μουσικές του Γκαμπριέλ Φορέ, υπαινικτικές αλλά και επιβλητικές, τις οποίες ερμηνεύει με ευαισθησία, ζωντανά στο πιάνο η Κωνσταντίνα Τασσοπούλου. Θα σας συνιστούσα να δείτε τη «μικρή» αυτή παράσταση. Θα γευτείτε καλό θέατρο.

May 20, 2017

«Καινούργια σελίδα» για τον Γιάννη Μόσχο στο «Μικρό Γκλόρια»


Το Τέταρτο Κουδούνι / Είδηση 



Τη δραματική κομεντί «Καινούργια σελίδα» του Νιλ Σάιμον θ’ ανεβάσει το χειμώνα ο Γιάννης Μόσχος (φωτογραφία: Θεόφιλος Τσιμάς) στο θέατρο «Μικρό Γκλόρια».
Στο έργο, ο συγγραφέας Τζορτζ Σνάιντερ που πρόσφατα έχει χάσει τη γυναίκα του συναντάει σε τυφλό ραντεβού, μετά από πίεση του αδελφού και πράκτορά του Λίο -ο οποίος προσπαθεί να τον βοηθήσει να ξεπεράσει το πένθος του με τον τρόπο αυτό αλλά με… καταστροφικά, μέχρι τότε, αποτελέσματα- την Τζένι Μαλόν, μια ηθοποιό σαπουνόπερας -που ο Λίο την έχει γνωρίσει μέσω της Φέι, παντρεμένης φίλης του με την οποία έχουν κρυφή ερωτική σχέση-, πρόσφατα χωρισμένη από έναν επαγγελματία ποδοσφαιριστή μετά από ένα γάμο έξι χρόνων. Η συνάντησή τους, παρά την ανασφάλεια και των δυο τους αν μπορούν να ξεκινήσουν κάτι καινούργιο στη ζωή τους, θα καταλήξει, χωρίς πολλή σκέψη, σε γάμο.
Αλλά, μετά το γαμήλιο ταξίδι τους, ο Τζορτζ ανακαλύπτει ότι δεν είναι εύκολο να ξεπεράσει το πένθος του κι οι αναμνήσεις απ’ την πρώτη γυναίκα του, την Μπάρμπαρα, επανέρχονται βασανιστικά. Η Τζένι αφήνει το σπίτι τους κι όλα δείχνουν ότι ο γάμος θα λήξει τόσο σύντομα όσο και αποφασίστηκε αλλά, τελικά, ο Τζορτζ συνειδητοποιεί πόσο την αγαπάει και ξανασμίγουν οριστικά.
Η «Καινούργια σελίδα» του Νιλ Σάιμον έκανε την πρεμιέρα της, σε σκηνοθεσία του Χέρμπερτ Ρος, στο Λος Άντζελες το 1977. Η παράσταση μεταφέρθηκε στο τέλος της ίδιας χρονιάς, στην Νέα Ιόρκη, στο Μπρόντγουέι, όπου παίχτηκε μέχρι το 1979.
Ισορροπώντας ανάμεσα στην κωμωδία, την οποία περισσότερο στηρίζει στο έργο το ζευγάρι Λίο και Φέι, και στις λεπτές δραματικές αποχρώσεις, ο -ενενηντάχρονος σήμερα, πενηντάχρονος τότε- Σάιμον έχει γράψει ένα ημι-αυτοβιογραφικό έργο το οποίο έχει, κατά κάποιο τρόπο, αφιερώσει στη δεύτερη σύζυγό του, την ηθοποιό Μάρσα Μέισον, αναγνωρίζοντας και εκτιμώντας την ανοχή της στη, μετά το γάμο τους, μακρά περίοδο του πένθους του και της θλίψης του για την πρώτη του γυναίκα, τη χορεύτρια Τζόουν Μπέιμ η οποία πέθανε από καρκίνο το 1973, την ίδια χρονιά -ακριβώς όπως και στο έργο- κατά την οποία βιαστικά παντρεύτηκε την Μέισον. Η Μάρσα Μέισον έπαιξε, μάλιστα, την
Τζένι όταν το έργο μεταφέρθηκε, το 1979, απ’ τον Ρόμπερτ Μουρ, στον κινηματογράφο -ρόλο για τον οποίο ήταν, μάλιστα, υποψήφια για Όσκαρ Πρώτου Γυναικείου Ρόλου-, με συμπρωταγωνιστές τον Τζέιμς Κάαν, τον Τζόζεφ Μπολόνια και την Βάλερι Χάρπερ. Άσχετο αν ο γάμος τους, τελικά, δεν κράτησε πάνω από δέκα χρόνια κι, αφού χώρισαν, ο Νιλ Σάιμον έκανε άλλους τρεις, με ηθοποιούς επίσης -τους δυο με την ίδια γυναίκα…
Η «Καινούργια σελίδα» θ’ ανεβεί με πρωταγωνιστές τον Ταξιάρχη Χάνο -ο οποίος πρωταγωνιστεί, μαζί με την Μαρία Τσιμά, 
και στο έργο της Λοτ Φέικεμανς «Δηλητήριο» που ο Γιάννης Μόσχος έχει σκηνοθετήσει για το ΚΘΒΕ και το οποίο παίζεται ακόμα στο Φουαγιέ του θεάτρου της Εταιρείας Μακεδονικών Σπουδών-, τον Άγγελο Μπούρα -ο οποίος έχει αναλάβει και την καλλιτεχνική διεύθυνση του «Μικρού Γκλόρια», όπως έγραψε ο Βασίλης Μπουζιώτης στο enikos.gr- 
και την Άντρη Θεοδότου -πολύ καλή διανομή- ενώ ακόμα αναζητείται η ηθοποιός που θα παίξει την Τζένι Μαλόν. Συζητήσεις, επίσης, γίνονται ακόμα και για τους λοιπούς συντελεστές.
Το έργο του Σάιμον πρωτοπαρουσίασαν στην Ελλάδα, τη σεζόν 1980/1981, στο -τότε- θέατρο «Αθήναιον» -τώρα «Τζένη Καρέζη»-, κρατώντας τους δυο βασικούς, απ’ τους τέσσερις πρωταγωνιστικούς ρόλους, 


ο Αλέκος Αλεξανδράκης κι η Νόνικα Γαληνέα, με τον Γιώργο Μιχαλακόπουλο και την Άννα Φόνσου μαζί τους. Τη σκηνοθεσία υπέγραφε ο Ανδρέας Βουτσινάς.
Έκτοτε ανέβηκε άλλες τέσσερις φορές:
Τη σεζόν 1986/1987 -σκηνοθέτης ο Γιάννης Διαμαντόπουλος- παρουσιάστηκε σε περιοδεία απ’ το θίασο του Γιάννη Βόγλη, με τον ίδιο, την Τζένη Ζαχαροπούλου, τον Χρήστο Μπίρο και την Καίτη Παπανίκα.
Τη σεζόν 1988/1989 το ανέβασε στο θέατρο «Πόρτα» ο Μίνως Βολανάκης, με Γιάννη Φέρτη, Ζωή Λάσκαρη, Γιάννη Μπέζο και Σμαράγδα Σμυρναίου.
Ο Γιάννης Διαμαντόπουλος σκηνοθέτησε το έργο και τη σεζόν 1996/1997, στο θέατρο «Μελίνα» -πρώην «Όρβο»- του κτιρίου του Μετοχικού Ταμείου του Στρατού, νυν φουαγιέ του πρώτου ορόφου του «Παλλάς», για την Έλενα Ακρίτα που συμπρωταγωνιστούσε μαζί με τον Γιώργο Κυρίτση, τον Παύλο Χαϊκάλη και την Τζόυς Ευείδη. Η παράσταση αυτή μαγνητοσκοπήθηκε και μεταδόθηκε απ’ το κανάλι «Star».
Τέλος, η Κάτια Δανδουλάκη, παρουσίασε το έργο του Σάιμον με τον τίτλο «Όλα από την αρχή», τη σεζόν 2002/2003, στο θέατρό της «Κάτια Δανδουλάκη», σε σκηνοθεσία Μιχάλη Κακογιάννη, με τον Σταύρο Ζαλμά, την ίδια, τον Γιώργο Λέφα και την Μαρίνα Ψάλτη.