32ο Διεθνές Φεστιβάλ Χορού Καλαμάτας. 16 - 26.7.2026
Μία πλατφόρμα, μία μεγάλη ξύλινη τετράγωνη εξέδρα, με ελαφρά κοίλη την κάτω πλευρά της κατεβαίνει «εξ ουρανού» και μένει μετέωρη πάνω από τη σκηνή. Πάνω της, έξι χορευτές -που θα εξελίσσονταν σύντομα σε ακροβάτες: ο «Καλλιτεχνικός Θίασος του Ιοάν Μπουρζουά». Η εξέδρα, δεμένη στις τέσσερις άκρες της με χοντρά συρματόσκοινα, με κινητήρια δύναμη τους χορευτές, θα αρχίσει να αναταράσσεται, να ταλαντεύεται, να περιστρέφεται, αφού καρφωθεί σε ένα, στερεωμένο στο κέντρο της σκηνής,
περιστρεφόμενο μεταλλικό άξονα, γρήγορα, πιο γρήγορα, όλο και πιο γρήγορα. Και οι μουσικές: Όγδοη Συμφωνία του Μπετόβεν, «My Way» του Κλοντ Φρανσουά και η φωνή του Φρανκ Σινάτρα, μετά, το τραγούδι παιγμένο «ανάποδα», κατόπιν «Casta Diva» από την «Νόρμα» του Μπελίνι με την Μαρία Κάλλας, σύγχρονοι μουσικοί ήχοι... Οι χορευτές μαζεύονται στις γωνίες της πλατφόρμας, γκρουπάρονται, αλληλοσυγκρατούνται, κυρτώνουν, διπλώνουν τα κορμιά τους προσπαθώντας να κρατηθούν. Η φυγόκεντρος δύναμη τους ωθεί να εκτιναχτούν μακριά αλλά αντιστέκονται -σου κόβουν την ανάσα. Ελάχιστες στιγμές θα βρεθούν εκτός της εξέδρας. Την οποία, κάποια στιγμή, αφού
την απελευθερώσουν από τα συρματόσκοινα, την αναποδογυρίζουν και την μετατρέπουν σε αιώρα που την κινούν, η αιώρα πηγαινοέρχεται, σκύβοντας προσπαθούν να αποφύγουν να τους χτυπήσει. Και, μετά, ενώ υψώνεται και πάλι, κρεμιούνται από τις τέσσερις πλευρές της. Και αρχίζουν να σκαρφαλώνουν πάνω της βοηθώντας ο ένας τον άλλον. Μία χορεύτρια θα την «ξεχάσουν» κρεμασμένη αλλά, όταν την παίρνουν είδηση, τρέχουν και την τραβούν -μία συγκινητική στιγμή αλληλεγγύης. Και, στο τέλος, η εξέδρα αναλαμβάνεται στους ουρανούς της σκηνής -εκεί από όπου ήρθε. Εμείς είμαστε αυτοί οι έξι της πλατφόρμας. Εμείς που ζούμε σε μία διαρκή ανασφάλεια, σε έναν κόσμο που
κλονίζεται, που αέναα ταλαντεύεται επικίνδυνα ενώ εμείς προσπαθούμε να ισορροπήσουμε. Σαφές το νόημα, το μήνυμα της χορογραφίας «He Who Falls» («Αυτός που πέφτει») του Γάλου, με καταβολές στο τσίρκο -και αυτό γίνεται απολύτως αισθητό-, Ιοάν Μπουρζουά, η οποία, αν και χρονολογείται από το 2014 -δώδεκα ετών χορογραφία!- φαίνεται και είναι απολύτως σύγχρονη. Ζούμε, για να θυμηθώ και τον σεξπιρικό «Άμλετ» στη μετάφραση του Γιώργου 
Χειμωνά, σε «έναν κόσμο, που γέρνει, γκρεμίζεται». Με αυτή τη συγκλονιστική χορογραφία άνοιξε, στην Κεντρική Σκηνή του Μεγάρου Χορού, την Παρασκευή 17 Ιουλίου, η 32η διοργάνωση του Διεθνούς Φεστιβάλ Χορού (KIDF) στην αγαπημένη Καλαμάτα, που έκλεισε, με μεγάλη προσέλευση, στις 26 Ιουλίου -ένα μεστό δεκαήμερο. Βρεθήκαμε καλεσμένοι για το πρώτο διήμερό του -που, 
ιδίοις αναλώμασι, το προεκτείναμε σε τριήμερο.
ιδίοις αναλώμασι, το προεκτείναμε σε τριήμερο.
Την επομένη, το Σάββατο, στην καινούργια -από πέρσι- μεγάλη σκηνή της κεντρικής πλατείας, δόθηκε η πρώτη του Κύκλου «Dance in The City» («Χορός στην Πόλη»), με τις δωρεάν για το κοινό παραστάσεις -ίσως, η πιο σημαντική προσφορά του KIDF, που βοηθάει στη γνωριμία του άσχετου 
με το χορό κοινού της πλατείας με την τέχνη αυτή και στη δημιουργία ενός μελλοντικού κοινού για το Φεστιβάλ. Ήταν τα δύο σύγχρονα, από τα τρία, μέρη της εξαιρετικής παράστασης «Metamorphosis» της Ανώτερης Επαγγελματικής Σχολής Χορού της Εθνικής Λυρικής Σκηνής, σε επιμέλεια Γιώργου Μάτσκαρη, του άξιου διευθυντή σπουδών της: η δεύτερh πράξη της χορογραφίας «Με αγάπη και όλα αυτά» του Γάλου Σιρίλ Μπαλντί, σε μουσική του Γερμανού Ματίας Μούσε και απόσπασμα από το «Μεγάλο μπολέρο» του Χεσoύς Ρούμπιο Γκάμο, πάνω σε μουσική του Χοσέ Πάμπλο Πόλο κατά τον Μορίς Ραβέλ -το «Μπολερό» του. Έγραψα ήδη για την παράσταση αυτή, όταν την είδα στην
Αίθουσα «Σταύρος Νιάρχος» της ΕΛΣ
σχετικά. Η δυναμική των παιδιών και εδώ, παρά την αφόρητη καλαματιανή ζέστη του
ανοιχτού χώρου, αμείωτη, έδωσε εξαιρετικά αποτελέσματα. Πολύς ο κόσμος,
στις καρέκλες και όρθιος τριγύρω. Στο «Μεγάλο μπολέρο» την παράσταση,
πάντως, έκλεψε η -τρίχρονη; τετράχρονη;- πιτσιρίκα, που με τη ροζ φόρμα
της, παρακολουθούσε από το πλακόστρωτο της πλατείας, τα επί σκηνής
τεκταινόμενα και... ακολουθούσε τη χορογραφία.
καλλιτεχνικής διευθύντριας του επί επτά χρόνια- Λίντας Καπετανέα, καλλιτεχνικής διευθύντριας της ΚΣΟΤ και με αποσπάσματα από δύο σημαντικά έργα της σύγχρονης διεθνούς χορογραφικής σκηνής: «Burning Water» («Καιόμενο νερό») του δικού μας Αντώνη Φωνιαδάκη, σε μουσική του
Αμέσως μετά, κατευθείαν, πήγαμε στην Εναλλακτική Σκηνή του Μεγάρoυ Χορού για το «Mercury Rising» του Ολανδογερμανού Γέφτα φαν Ντίντερ. Δύο κωφοί χορευτές και ένας γιος κωφών έδωσαν, μπροστά σε ένα σκηνικό ζωγραφισμένων βράχων, συνεργαζόμενοι με το χορογράφο, κάτι
το διαφορετικό ενσωματώνοντας πολλαπλές νοηματικές γλώσσες. Όσο κι αν η χορογραφία δεν είχε μεγάλη εξέλιξη.
Το Φεστιβάλ, βέβαια, δεν ήταν μόνον οι παραστάσεις αλλά είχε επεκταθεί με παράλληλο πρόγραμμα, χορό στην οθόνη, συζητήσεις εκτός σκηνής, επαγγελματικά σεμινάρια, εργαστήρια για το κοινό όσο και με παραστάσεις χορού στην Αρχαία Μεσσήνη και σε άλλες πόλεις της Πελοποννήσου. Είδαμε στο φουαγιέ του Μεγάρου την καλοστημένη έκθεση «Η μεθοδολογία ως πράξη«, σε μουσειογραφική επιμέλεια Ερατώς Κουτσουδάκη - Γερολύμπου και με επιστημονική
Το Φεστιβάλ, βέβαια, δεν ήταν μόνον οι παραστάσεις αλλά είχε επεκταθεί με παράλληλο πρόγραμμα, χορό στην οθόνη, συζητήσεις εκτός σκηνής, επαγγελματικά σεμινάρια, εργαστήρια για το κοινό όσο και με παραστάσεις χορού στην Αρχαία Μεσσήνη και σε άλλες πόλεις της Πελοποννήσου. Είδαμε στο φουαγιέ του Μεγάρου την καλοστημένη έκθεση «Η μεθοδολογία ως πράξη«, σε μουσειογραφική επιμέλεια Ερατώς Κουτσουδάκη - Γερολύμπου και με επιστημονική
(Εξαιρετικά σχεδιασμένο το δίγλωσσο -ελληνικά, αγγλικά- πρόγραμμα του Φεστιβάλ -υπεύθυνη περιεχομένου Δήμητρα Μητροπούλου- αλλά σε ανοικονόμητο μέγεθος).
Μέγαρο Χορού Καλαμάτας / Κεντρική και Εναλλακτική Σκηνή, Κεντρική Πλατεία Καλαμάτας, 32ο Διεθνές Φεστιβάλ Χορού Καλαμάτας, 17, 18 και 19 Ιουλίου 2026.
Βέβαια ένα επιτυχημένο Φεστιβάλ μπορεί να βελτιωθεί και να αναπτυχθεί. Συμπληρώνω λοιπόν:
Ανοιχτή επιστολή προς την υπουργό Πολιτισμού κ. Λίνα Μενδώνη, τον Δήμαρχο Καλαμάτας κ. Αθανάσιο Π. Βασιλόπουλο και τον Περιφερειάρχη Πελοποννήσου κ. Δημήτρη Πτωχό.
Κυρία Μενδώνη, κυρία υπουργέ. Κύριε Βασιλόπουλε, κύριε Δήμαρχε Καλαμάτας. Κύριε Πτωχέ, κύριε Περιφερειάρχη Πελοποννήσου
Διάβασα τα βρίθοντα επαίνων, για το 32ο Διεθνές Φεστιβάλ Χορού Καλαμάτας, που μόλις έληξε, λόγια των δύο πρώτων στο έντυπο πρόγραμμά του Όπως τα είχα διαβάσει και στα προγράμματα των προηγούμενων Φεστιβάλ. ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΡΚΕΤΑ. Γνωρίζετε και το παραδέχεστε ότι πρόκειται για «εδραιωμένο θεσμό» και για «σημείο αναφοράς». Αλλά ένα Φεστιβάλ, για να συνεχίσει να αποτελεί «εδραιωμένο θεσμό» και «σημείο αναφοράς», πρέπει να έχει τους πόρους που απαιτούνται γι αυτό. Για να εξελιχθεί. Δεν μπορεί ο προϋπολογισμός του να παραμένει καθηλωμένος σε ποσά προηγούμενων ετών. Κυρία Μενδώνη, βάλτε το χέρι στην τσέπη και ενισχύστε, μαζί με τον Δήμο της Καλαμάτας και την Περιφέρεια Πελοποννήσου, το Φεστιβάλ τόσο όσο για να μπορεί να αναπτυχθεί, να εξελιχθεί, να καρποφορήσει περισσότερο. Το Φεστιβάλ έχει μία μοναδικότητα στον ελληνικό χώρο. Δεν μπορεί εδώ και χρόνια να επαναλαμβάνει δοκιμασμένες συνταγές, όσο ευεργετικές και αν ήταν στο παρελθόν, όσο και αν πέτυχαν. Πρέπει να ανανεωθεί η δομή του προγράμματός του, πρέπει να γίνονται παραγγελίες σε ξένα η ελληνικά συγκροτήματα, πρέπει να αυξηθούν οι συμμετέχοντες -τα σόλι τα ντουέτα, τα τρίο δεν αρκούν. Χρειάζεται διεύρυνση. Ειδεμή θα παραμείνει απλώς μία προσπάθεια που πολλοί υποστηρίζουμε -κάποιοι εδώ και πολλά χρόνια, ίσως και από την αρχή της-, μαζί με τους αξιέπαινους χορηγούς της αλλά παραμένει στάσιμη στα επιτεύγματά της. Το Φεστιβάλ θέλει, οι κυρίες που έχουν αναλάβει τις τύχες του ως καλλιτεχνικές διευθύντριες, από τη θαυματουργή ιδρύτριά του Βίκυ Μαραγκοπούλου έως την Κατερίνα Κασιούμη, την Λίντα Καπετανέα και την νυν, εξαιρετικά δραστήρια, Τζένη Αργυρίου, ήθελαν και θέλουν, και μπορούσαν και μπορούν αλλά γιατί να τσιγαρίζονται; Χρειάζεται και η κινητήρια δύναμη. Στα χέρια σας είναι να την προσφέρετε. Και, κατόπιν, θα είστε και εσείς πιο περήφανοι.
No comments:
Post a Comment