September 28, 2016

Ο Κώστας Καζάκος ανεβάζει και πάλι «Μικροαστούς» του Γκόρκι στην Πάτρα


Το Τέταρτο Κουδούνι / Είδηση 



«Οι μικροαστοί» του Μαξίμ Γκόρκι, στη μετάφραση του Λυκούργου Καλλέργη και σε προσαρμογή-σκηνοθεσία Κώστα Καζάκου, καλλιτεχνικού διευθυντή του Δημοτικού Περιφερειακού Θεάτρου Πάτρας, θα εγκαινιάσουν τη φετινή χειμερινή θεατρική περίοδο του ΔΗΠΕΘΕ, στην Κεντρική Σκηνή του, στο Δημοτικό Θέατρο «Απόλλων», με πρωταγωνιστές τον ίδιο τον Κώστα Καζάκο ως Μπεσέμενοφ, την Κοραλία Καράντη ως Τατιάνα, την Μελίνα Βαμβακά ως Ακουλίνα και τον Αλμπέρτο Φάις ως Πιοτρ.
Στη διανομή, επίσης, Διονύσης Βούλτσος, Περικλής Βασιλόπουλος, Φάνης Δίπλας, Αντώνης Καραστεργίου, Βίκυ Μαραγκάκη, Γεωργία Σωτηριανάκου, Γεράσιμος Ντάβαρης, Ήρα Ρόκου, Ιωάννα Στεφανάτου. Τα σκηνικά και τα κοστούμια θα υπογράψει η Θάλεια Ιστικοπούλου, τη μουσική η Σοφία Καμαγιάννη, τους φωτισμούς ο Νίκος Σωτηρόπουλος ενώ βοηθός σκηνοθέτη θα ’ναι η Έλενα Αλεξανδράκη. Η πρεμιέρα έχει οριστεί για τις 3 Δεκεμβρίου.
Πρώτο θεατρικό έργο του Γκόρκι -ανέβηκε στο «Θέατρο Τέχνης» της Μόσχας το 1902, με εισήγηση του Τσέχοφ- ρεαλιστικό και ταυτόχρονα αλληγορικό, «Οι μικροαστοί» εκφράζουν τη σύγκρουση ανάμεσα στις παλαιότερες γενιές και τις καινούργιες, ανάμεσα στους μικροαστούς με τις παρωχημένες απόψεις και τους νέους και τη διανόηση . Εκφράζουν ιδέες, κοινωνικές ζυμώσεις και ανακατατάξεις που είχαν αρχίσει να εμφανίζονται απ’ τις αρχές του περασμένου αιώνα και να κατακτούν τον ρωσικό λαό με πρώτη «ενεργή» έκφρασή τους την Επανάσταση του 1905.
Οι ήρωες είναι πρόσωπα της καθημερινής ζωής αλλά και σύμβολα -ταξικές δυνάμεις της κοινωνίας σε αντίθεση και σύγκρουση: απ τη μια πλευρά οι μικροαστοί, περιχαρακωμένοι στην οικογενειακή εστία, πνιγμένοι στις προκαταλήψεις, αμέτοχοι, αντιδραστικοί, χωρίς παιδεία, με μοναδική τους έννοια το προσωπικό τους συμφέρον και την καλοπέραση εμμένουν στον ατομικισμό τους κι από την άλλη ένας ολόκληρος κόσμος αρχίζει να αφυπνίζεται, να διαφοροποιείται, συνειδητά ή ασυνείδητα, απ’ την αστική και μικροαστική τάξη διεκδικώντας μια καλύτερη ζωή.
«Οι μικροαστοί» του Γκόρκι παρουσιάστηκαν για πρώτη φορά στην Ελλάδα μόλις τη σεζόν 1976/1977, στο θέατρο «Αλάμπρα», απ’ την «Νέα Εταιρεία Θεάτρου» της Κατερίνας Βασιλάκου και του Θανάση Μυλωνά, σε σκηνοθεσία Κώστα Μπάκα -στη διανομή, επίσης, Νικηφόρος Νανέρης, Βασίλης Ανδρεόπουλος, Μαρία Φωκά, Άννα Βενέτη, Χρήστος Τσάγκας, Χρήστος Μάντζαρης, Άννα Γεραλή, Γιάννης Ροζάκης, Αριστούλα Ελληνούδη, Όλγα Δαλέντζα. Η παράσταση, στην ανήσυχη μεταχουντική περίοδο, είχε τόσο μεγάλη επιτυχία ώστε να παιχτεί κι ολόκληρη την επόμενη σεζόν 1977/1978.
Η παράσταση του Κώστα Καζάκου στο ΔΗΠΕΘΕ Πάτρας συνδέεται με δυο ακόμα ανεβάσματα του έργου. Με τους «Μικροαστούς» ξεκίνησε, στον «Απόλλωνα», την πρώτη χειμερινή σεζόν του, το 1988/1989 (είχε προηγηθεί η πρώτη καλοκαιρινή με τον «Πρωτέα» του Κλοντέλ σε σκηνοθεσία Βίκτωρα Αρδίττη), το Δημοτικό Θέατρο Πάτρας που μετεξελίχθηκε σε ΔΗΠΕΘΕ Πάτρας. Η σκηνοθεσία ήταν της Μάγιας Λυμπεροπούλου, καλλιτεχνικής -μαζί με τον Βίκτωρα Αρδίττη- συνδιευθύντριάς του. Ενώ το ίδιο έργο ανέβασε ο Κώστας Καζάκος το 2000/2001 στο θέατρο «Βεάκη» κρατώντας τον ίδιο ρόλο -είναι και η πιο πρόσφατη επαγγελματική παράσταση του έργου στην Ελλάδα.
Στην Παιδική Σκηνή του ΔΗΠΕΘΕ Πάτρας θα παρουσιαστεί φέτος ο «Οδυσσεβάχ» της Ξένιας Καλογεροπούλου που ανέβηκε για πρώτη φορά το 1981/1982 στο θέατρο «Αθηνά» απ’ την Παιδική Σκηνή της Ξένιας Καλογεροπούλου σε σκηνοθεσία Σταμάτη Φασουλή. Το έργο, που σκηνοθετεί ο Περικλής Βασιλόπουλος, θα παρουσιάζεται στον «Απόλλωνα» απ’ τις 7 Νοεμβρίου. 
Τα σκηνικά και τα κοστούμια είναι της Παναγιώτας Κοκκορού, η μουσική της Σοφίας Καμαγιάννη, η χορογραφία της Όλγας Σπυράκη, οι φωτισμοί του Νίκου Σωτηρόπουλου, βοηθός σκηνοθέτη ο Γεράσιμος Ντάβαρης και βοηθός σκηνογράφου η Βασιλική Χριστοπούλου. Παίζουν οι ηθοποιοί: Σπύρος Κουβαρδάς, Ηρακλής Κρομμύδας, Πάνος Τρουμπουνέλης, Έφη Κεραμίδα, Νίκη Καρακώστα, Γεράσιμος Σοφιανός, Κωνσταντίνος Μητρόπουλος, Νάνσυ Χριστοπούλου.
Το ίδιο έργο έχει παρουσιαστεί απ’ το ΔΗΠΕΘΕ Πάτρας και τη σεζόν 1994/1995, σε σκηνοθεσία, επίσης, Περικλή Βασιλόπουλου αλλά και τη σεζόν 2000/2001, σε σκηνοθεσία που συνυπέγραφαν ο Περικλής Βασιλόπουλος κι ο Θάνος Δερμάτης. 
Τέλος, το «Άρμα Θέσπιδος» του ΔΗΠΕΘΕ θα παρουσιάσει την κωμωδία του Μαριβό «Το παιχνίδι του έρωτα και της τύχης» στη μετάφραση του Γιάννη Βαρβέρη, σε σκηνοθεσία-διασκευή Χρήστου Στρέπκου, με σκηνικά και κοστούμια Θάλειας Ιστικοπούλου, κίνηση Μαριμίλλης Ασημακοπούλου και φωτισμούς Νίκου Σωτηρόπουλου. Στη διανομή, Γιάννης Τσάκωνας, Βασίλης Κόκκαλης, Ελένη Καλαντζοπούλου, Κατερίνα Κολλυροπούλου. Η παράσταση θα παιχτεί στο Δημοτικό Θέατρο «Απόλλων» από 4 έως 20 Νοεμβρίου και μετά θα περιοδεύσει στην ευρύτερη περιοχή Αχαΐας, Ηλείας κλπ. και θα παρουσιαστεί δωρεάν σε νοσοκομεία, ιδρύματα, φυλακές...

September 25, 2016

Θοδωρής Γκόνης-Διονύσης Καψάλης ετοιμάζουν «Διαθήκη του Σέξπιρ» στην Καβάλα


Το Τέταρτο Κουδούνι / Είδηση  

Διονύσης Καψάλης: ο μείζων σύγχρονος μεταφραστής του Σέξπιρ στα ελληνικά, έστω κι αν έχει μεταφράσει μόνον επτά απ’ τα 37 έργα του και ορισμένα απ’ τα σονέτα του. Κι έξοχος ποιητής. Το εκτενές κείμενο/ποίημά του «Διαθήκη. 25 Μαρτίου 1616. Για τα 400 χρόνια από τον θάνατο του Ουίλιαμ Σαίξπηρ», που κυκλοφόρησε τυπωμένο απ’ τις Εκδόσεις «Άγρα» στις 23 του περασμένου Απριλίου, ακριβώς τη μέρα της επετείου 


(23 Απριλίου 1616), θ’ αποτελέσει τον πρόλογο στην παράσταση «Η διαθήκη του Σαίξπηρ» που θ’ ανεβάσει ο Θοδωρής Γκόνης στο ΔΗΠΕΘΕ Καβάλας του οποίου είναι ο καλλιτεχνικός διευθυντής.
Κυρίως σώμα της παράστασης για έξι ηθοποιούς κι έναν χορευτή, που ανεβαίνει για να τιμήσει τη φετινή επέτειο Σέξπιρ, μια σύνθεση σονέτων, σκηνών και μονολόγων απ’ τα σημαντικότερα έργα του Βάρδου του Έιβον, όλα σε μετάφραση του Διονύση Καψάλη. Ο Διονύσης Καψάλης εμπνευσμένα, με ποιητική πνοή έχει μεταφράσει μέχρι τώρα «Ρωμαίο και Ιουλιέτα», «Βασιλιά Λιρ», «Οθέλο», «Περικλή», «Όνειρο καλοκαιρινής νύχτας», «Μακμπέθ», «Άμλετ» και 25 απ’ τα «Σονέτα» του Σέξπιρ.
Τη σύνθεση των κειμένων και τη δραματουργική επεξεργασία επιμελούνται ο ίδιος ο Διονύσης Καψάλης -που ενδέχεται, ειδικά  για την παράσταση,
να μεταφράσει και αποσπάσματα από σεξπιρικά έργα με τα οποία δεν έχει ασχοληθεί- κι ο σκηνοθέτης Θοδωρής Γκόνης, τα σκηνικά και τα κοστούμια θα υπογράφει η Ματίνα Μέγκλα και βοηθός σκηνοθέτη θα ’ναι η Κατερίνα Συμεωνίδου. Θα παίξουν οι Δημήτρης Κοντός, Στέλιος Παυλόπουλος, Κατερίνα Πατσιάνη, Παύλος Σταυρόπουλος, Σταύρος Τσιτσόπουλος και θα συμμετάσχει ο χορευτής Δημήτρης Σωτηρίου.
Στην Παιδική Σκηνή του το ΔΗΠΕΘΕ Καβάλας ανεβάζει την παράσταση «Ο πρίγκιπας και ο ζητιάνος» βασισμένη στο μυθιστόρημα του Μαρκ Τουέιν σε διασκευή και σκηνοθεσία Ελεάννας Τσίχλη. Στο έργο του Τουέιν ο Τομ Κάντι, ένα ζητιανάκι που κατοικεί με την οικογένειά του σε μια τρώγλη στην πλέον υποβαθμισμένη περιοχή του Λονδίνου κι ο τότε διάδοχος του αγγλικού θρόνου, Πρίγκιπας της Ουαλίας Εδουάρδος Τιδόρ, εκμεταλλευόμενοι το πανομοιότυπο παρουσιαστικό τους, αλλάζουν ρόλους για λίγες μέρες ώστε να γνωρίσει ο ένας τη ζωή του άλλου. Ο πρίγκιπας, ντυμένος με κουρέλια, θα ξεφύγει απ’ τον έλεγχο και την καταπίεση της εθιμοτυπίας του παλατιού για να μάθει από πρώτο χέρι πως ο λαός του ζει μέσα στην πείνα και την εξαθλίωση κι ο φτωχός ζητιάνος, θα ζήσει την παραμυθένια ζωή που τόσο πολύ ονειρευόταν μα σύντομα θα νιώσει τους κανονισμούς και τα βασιλικά πρωτόκολλα να τον πνίγουν και θ’ αναπολήσει την ανεμελιά της φτωχογειτονιάς του.
Η παράσταση, που θα κάνει την πρεμιέρα της (έναρξη για σχολεία) στις 31 Οκτωβρίου, ανεβαίνει με σκηνικά και κοστούμια Ματίνας Μέγκλα, μουσική Χρυσούλας Μίσχου (με τη συμμετοχή του Μουσικού Γυμνασίου Καβάλας) και βοηθούς σκηνοθέτη την Κατερίνα Συμεωνίδου και την Ναταλία Βασιλέκα. Θα παίζουν οι ηθοποιοί Δημήτρης Κοντός, Στέλιος Παυλόπουλος, Κατερίνα Πατσιάνη, Παύλος Σταυρόπουλος, Σταύρος Τσιτσόπουλος.
Παράλληλα, το ΔΗΠΕΘΕ Καβάλας, συνεχίζοντας την πολιτική που ακολουθεί τα τελευταία χρόνια, θα κάνει και μετακλήσεις. Στο πλαίσιό τους, στο τελευταίο τρίμηνο του 2016, θα παρουσιαστούν «Το μάθημα» του Ιονέσκο σε σκηνοθεσία Βασίλη Βασιλάκη, 
με τον ίδιο, που θα κάνει κι ένα σεμινάριο, και τις Ντία Ζούρα και Ειρήνη Καράογλου (8, 9/10), η χορευτική σόλο περφόρμανς «The hero» της Σοφίας Μαυραγάνη (15/10) κι η «Κατερίνα» του Αύγουστου Κορτώ σε σκηνοθεσία Γιώργου Νανούρη, με την Λένα Παπαληγούρα και το σκηνοθέτη (31/10, 1/11).

September 24, 2016

«Μετά τη Βάρκιζα» σε σκηνοθεσία Κωνσταντίνου Κωνσταντόπουλου με Θεοδώρα Σιάρκου


Το Τέταρτο Κουδούνι / Είδηση

Το έργο του πρωτοεμφανιζόμενου στο θέατρο Μυρώδη Αδαμίδη «Μετά τη Βάρκιζα» θ’ ανεβάσει στο θέατρο «Αλκμήνη» ο Κωνσταντίνος Κωνσταντόπουλος, με σκηνικά και κοστούμια που θα υπογράφει ο ίδιος και με την καλή ηθοποιό Θεοδώρα Σιάρκου στον κεντρικό ρόλο της Μάνας. 

Στη διανομή, που δεν έχει ακόμα ολοκληρωθεί -εκτός της Θεοδώρας Σιάρκου- Μάνος Κωστής, Ειρήνη Πολυδώρου, Κωστής Σαββιδάκης, Τσαμπίκα Φεσάκη. Οι φωτισμοί θα ’ναι της Κατερίνας Μαραγκουδάκη και βοηθοί σκηνοθέτη ο Κωστής Σαββιδάκης και η Άννυ Ζερβού ενώ εκκρεμεί ακόμα το θέμα της μουσικής. Την παραγωγή υπογράφουν οι «Όψεις Πολιτισμού» και την οργάνωση κι εκτέλεση παραγωγής το Θέατρο «Συν Κάτι» κι η Σοφία Αδαμίδου.
Στο έργο του Μυρώδη Αδαμίδη, λίγο πριν ξεσπάσει επίσημα ο Εμφύλιος, η κυρία Χρυσούλα, μια χήρα μάνα βρίσκεται αντιμέτωπη με τις διαφορετικές πολιτικές πεποιθήσεις των δυο γιων της. Ο μικρότερος, ο Στάθης, υπηρετεί στον κυβερνητικό στρατό κι ο μεγάλος, ο Στέλιος, είναι κυνηγημένος κι έτοιμος να καταταγεί στον Δημοκρατικό Στρατό. Τα δυο αδέλφια δεν μιλιούνται. Η μάνα προσπαθεί να τα συμφιλιώσει, τους συστήνει ουδετερότητα, παροτρύνει τον μεγάλο γιο να υπογράψει δήλωση «εθνικοφροσύνης» για να πάψουν να τον κυνηγούν, παρακαλάει τον μικρό να δεχτεί τις διαφορετικές ιδέες του αδελφού του ενώ συμβουλεύει τη μικρή της κόρη, την Δέσποινα, να μην ανακατεύεται. Μετά τον άγριο ξυλοδαρμό και βιασμό, από Χίτες, της Ζωής, φίλης της Δέσποινας κι αρραβωνιαστικιάς του Στέλιου, και της μάνας της, ο δρόμος για όλους γίνεται μονόδρομος κι η ελπίδα εφιάλτης. Με ρεαλιστικά λιτή γραφή ο συγγραφέας, όπως σημειώνεται, «αντλώντας από μια πραγματική ιστορία, πλάθει ένα ανθρώπινο και ταυτόχρονα πολιτικό δράμα».
Η πρεμιέρα τοποθετείται γύρω στις 20 Ιανουαρίου.
Παράλληλα, στο «Αλκμήνη» πάντα, ο Κωνσταντίνος Κωνσταντόπουλος θα επαναλάβει απ’ τις 17 Οκτωβρίου, για τρίτη σεζόν, και κάθε Δευτέρα και Τρίτη στις 18.30, σε σκηνοθεσία του, το μονόλογο «Πλάτωνος Απολογία Σωκράτους» απ’ το έργο του Πλάτωνα, στην παλαιά μετάφραση του Αλέξανδρου Μωραϊτίδη δραματουργικά επεξεργασμένη απ την Ματίνα Μόσχοβη, με μουσική Χρήστου Λεοντή. Η φωνή του Μέλητου είναι του Ορέστη Τρίκα, οι φωτισμοί του Μανώλη Μπράτση ενώ ο Κωστής Σαββιδάκης και η Άννυ Ζερβού είναι βοηθοί σκηνοθέτη κι έχουν αναλάβει την εκτέλεση και την οργάνωση της παραγωγής.

September 22, 2016

Το κομμένο αυγολέμονο του Ελληνικού Φεστιβάλ κι η σούπα που χάλασε


Το Τέταρτο Κουδούνι / 22 Σε(μ)πτε(μ)βρίου (ακόμη…) 2016. 
 

Επιτέλους. Κατάλαβε ο κ. Μπαλτάς, ο υπουργός Πολιτισμού (και Αθλητισμού) τα του Ελληνικού Φεστιβάλ, τα πριν (Λούκο) και τα μετά γενόμενα. Και τον έστειλε τον πρόεδρο, τον κ. Αντωνακόπουλο. Στο σπιτάκι του (;) Και τους τη χάλασε τη σούπα -έκοψε το αυγολέμονο. Και να την ετοιμάζουν, όλο το παρεάκι, τόσο, μα τόσο προσεκτικά (;) κι οργανωμένα… Κάνα χρόνο τώρα. Ίσως, παρά τη φάπα Φαμπρ, βιάστηκαν -δεν κρατιόντουσαν. Θέλει… να κρυφτεί κι η χαρά δεν την αφήνει, που λένε, ε; Εκείνοι, βέβαια, βιάστηκαν, ο κ. Μπαλτάς, όμως, άργησε. Πολύ. Τα γενόμενα ουκ απογίγνονται, βλέπετε…



Εξαιρετική παράσταση! «Η πόλη. Παντρολογήματα. Γκόγκολ» του Γιούρι Μπουτούσοφ. Απ’ το Θέατρο «Λενσοβιέτ». Η πρώτη του 10ου Διεθνούς Φεστιβάλ «Σεζόν Αγίας Πετρούπολης» που βλέπουμε στο Εθνικό. Παραληρούσα. Θα το καταλάβατε απ’ αυτά που έγραψα, εδώ, στο ιστολόγιο, νυχτιάτικα Τρίτη 20 προς Τετάρτη 21 Σεπτεμβρίου. Θέατρο! Θεατρένιο. Ζουμερό. Πολύχυμο. Με χρώματα. Με συγκίνηση. Με Ηθοποιούς. Με ΗΘΟΠΟΙΟΥΣ. Που ΕΠΑΙΖΑΝ. Ο ένας καλύτερος απ’ τον άλλο -κάτι καρατερίστες, μα κάτι καρατερίστες! Με κορυφαίο τον Σεργκέι Περεγκούντοφ. Σπουδαίος. Ρολίστας. Απ’ τα σπλάχνα ερμηνεία του Κατσκαριόφ. Τον έψαχνα στο διαδίκτυο. Κάνει καριέρα στην Ρωσία. 
Τώρα παίζει, στο «Λενσοβιέτ» πάντα, τους «Δαίμονες του Λαρς Νορίν (που ’χουν ανεβάσει εδώ ο Νίκος Μαστοράκης το 1997/98 κι ο Δημήτρης Γιαμλόγλου το 2010/2011) -απ’ τη φωτογραφία καταλαβαίνετε…
Χτες είδα τους «Αδερφούς» της Εβγκένια Σαφόνοβα -ετών 30, που μοιάζει με κοριτσάκι εικοσάχρονο. Απ’ τους «Αδερφούς Καραμάζοφ» του Ντοστογιέφσκι. Άλλος θίασος -Θέατρο «Πριγιούτ Κομεντιάντα»-, άλλος σκηνοθέτης, εντελώς άλλο ύφος. Πυκνή, αυστηρή, σκοτεινή, σχεδόν αναλογίου παράσταση, συνεχείς μονόλογοι, μικρόφωνα, μετωπικό στήσιμο, μεταμοντέρνες τακτικές… Αλλά από κάτω, ένα ψαγμένο, σοφό υπόστρωμα. Καλοί, νέοι ηθοποιοί, ένας εξαιρετικός -ο Φιλίπ Ντιατσκόφ, ο Ντμίτρι Καραμάζοφ της παράστασης-, και ρυθμοί καταιγιστικοί, λόγος πολυβόλο -σαν η σκηνοθέτρια ν’ αγωνιούσε να βάλει στην παράσταση όσο περισσότερο κείμενο του Ντοστογιέφσκι γινόταν.
Δεν ήταν καλή αυτή η επιλογή της «Σεζόν» για αλλόγλωσσο κοινό. Οι υπέρτιτλοι έπεφταν σαν φλασάκια -βομβαρδισμός-, αδύνατον να προλάβεις να διαβάσεις, μόνο λέξεις, έχανες τα νοήματα αν δεν ήξερες ρώσικα -ένας μαραθώνιος…-, έχανες και τα επί σκηνής τεκταινόμενα -κι ας μην ήταν πολλά. Δεν ενθουσιάστηκα. Αλλά σεβάστηκα αυτό που είδα. Μόνο τυχαίο δεν ήταν.
Απόψε έχει «Μακμπέθ». Θέατρο «Μπαλτίσκι Ντομ» -το πρώην «Λένινσκι Κομσομόλ»- της Άγιας Πετρούπολης πάντα- αλλά Βέλγος ο σκηνοθέτης: ο διάσημος Λουκ Πέρσεφαλ. Ευελπιστώ στο καλύτερο. Εκείνο που έχω να πω είναι ένα «μπράβο» στον Στάθη Λιβαθινό που μας τους έφερε. Μας άρεσαν-δε μας άρεσαν οι παραστάσεις. Πολύτιμη η εμπειρία αυτό το ρώσικο «πακέτο», έτσι κι αλλιώς.


Αν, όμως, ο Βίκτορ Μίνκοφ, ο πανέξυπνος καλλιτεχνικός διευθυντής της «Σεζόν» ήξερε ελληνικά και διάβαζε τις ελληνικές μεταφράσεις στο έντυπο πρόγραμμα για τις παραστάσεις, που μοιράζεται -και για το οποίο ουδεμία ευθύνη φέρει το Εθνικό-, θα του ’πεφταν τα μούτρα. Τις διαβάζεις και είσαι μεταξύ του «πέφτω στα πατώματα απ’ τα γέλια» και του «ντρέπομαι, ειλικρινά ντρέπομαι». Έλεος! Με το Google translate τις έκαναν; Χάνει όλο το κύρος του το γεγονός με το πρόγραμμα αυτό… 




Έμαθα, πάντως, και ειδήσεις κινηματογραφικές, ελληνικές, στην Μπίτολα, στο Φεστιβάλ «Αδελφοί Μανάκη» όπου είχα πάει -έγραψα γι αυτό εδώ, στις 19 Σεπτεμβρίου κι ακολουθεί και… μέρος 2ο. Για τον περίφημο, δικό μας αλλά διεθνή, διευθυντή φωτογραφίας -και σκηνοθέτη πια- Φαίδωνα Παπαμιχαήλ ο οποίος ήταν πρόεδρος της Κριτικής Επιτροπής και τιμήθηκε, μάλιστα, με την Χρυσή «Κάμερα 300 για Εξαιρετική Συνεισφορά στην Παγκόσμια Τέχνη του Κινηματογράφου». Τα ’μαθα από πρώτο χέρι -απ’ τον ίδιο.
Γλυκύτατος άνθρωπος, άμεσος, καθόλου «σταρ», με εξαιρετικά ελληνικά, μολονότι ο συνονόματός πατέρας του Φαίδων, ο σκηνογράφος του εξαδέλφου-του Τζον Κασσαβέτη, ήταν μεν Έλληνας αλλά η μητέρα του γερμανίδα και μολονότι στην Ελλάδα γεννήθηκε αλλά στην Γερμανία, με τη μητέρα του, μεγάλωσε και στις ΗΠΑ, στον πατέρα του πηγαινοερχόταν, για να εγκατασταθεί εκεί, τελικά, και να διαπρέψει, ο Παπαμιχαήλ έχει ήδη πραγματοποιήσει τ’ όνειρο που είχε και που ανέφερε στις συνεντεύξεις του: έχει εγκατασταθεί με την οικογένειά του στην Αθήνα. Και μοιράζει το χρόνο του με το εξωτερικό αναλόγως των υποχρεώσεών του. 
Μόλις, μάλιστα, τελείωσαν, με τον, επίσης ελληνικών ριζών, στενό συνεργάτη του, έξοχο σκηνοθέτη Αλεξάντερ Πέιν -θυμηθείτε τη μοναδική, ασπρόμαυρη «Νεμπράσκα» τους με τις έξι οσκαρικές υποψηφιότητες, μεταξύ των οποίων και για τη φωτογραφία του Παπαμιχαήλ-, την τέταρτη ταινία τους με τίτλο «Downsizing» -ήτοι «Συρρίκνωση»- που πώς και πώς την περιμένω.
Μένει η οικογένεια Παπαμιχαήλ στο Παγκράτι -Ευφρονίου και Σπύρου Μερκούρη- προσωρινά, σε σπίτι φίλου-, έστειλαν τα δίδυμά τους, τον Μανώλη και την Νίνα, στα ASC στο Χαλάνδρι και ψάχνουν για δικό τους σπίτι -ένα νεοκλασικό, ίσως στην Πλάκα, για να το μεταποιήσουν, ο Φαίδων Παπαμιχαήλ κάνει εδώ διαφημιστικά… Καλώς τον (τους) δεχτήκαμε!
Όλος ο κόσμος -που είναι μικρός, τελικά-, μια σκηνή…


Όλος αυτός ο θόρυβος πάλι που ξεσηκώθηκε γιατί το «Θέατρο Τέχνης» ανακοίνωσε στο ρεπερτόριό του, τού χειμώνα, θεατρικό έργο του Πιτσιρίκου;… Δεν τον κατάλαβα. Επειδή έχει γράψει διάφορα σχόλια άστοχα -χυδαία, αήθη, προκλητικά, εξυπνακίστικα, ασεβή, όπως θέλετε πέστε τα- κατά καιρούς; Εκ των προτέρων; Τότε ο Ζαν Ζενέ δε θα ’πρεπε ποτέ να ’χει παιχτεί…


Μαθαίνω πως, μετά την αναστάτωση που δημιουργήθηκε για τη Δραματική Σχολή του ΔΗΠΕΘΕ Πάτρας, ο καλλιτεχνικός διευθυντής του Κώστας Καζάκος, με μια έξυπνη τρίπλα, προτείνει για τη θέση του διευθυντή της σχολής -την κατείχε η Ελένη Μποζά της οποίας έληξε και δεν ανανεώθηκε η σύμβαση- το διακεκριμένο σκηνοθέτη Τσέζαρις Γκραουζίνις -τον Λιθουανό που έγινε Έλληνας. Ο οποίος, ήδη, δίδασκε εκεί και που έχει συνδεθεί και με το ΔΗΠΕΘΕ μ’ έναν «Πλούτο» του Αριστοφάνη τον οποίο έκανε στην Πάτρα τη σεζόν 2012/2013. Μαθαίνω, επίσης, ότι και κάποιοι ακόμα απ’ τους καθηγητές της σχολής θα παραμείνουν. Να δούμε τι θ’ αποφασίσει το καθ’ ύλην Δημοτικό Συμβούλιο.


«Ο επίλογος των φετινών συναυλιών κλασικής μουσικής στον Κήπο ανήκει στην Κρατική Ορχήστρα Αθηνών, η οποία, με αφορμή τη συμπλήρωση 60 χρόνων από τον θάνατο του Μπέρτολτ Μπρεχτ (1898-1956), ετοίμασε για την Παρασκευή 23 Σεπτεμβρίου (ώρα έναρξης 20:30) το αφιέρωμα «Ο Μπρεχτ και οι Μουσικοί του» που επικεντρώνεται στον Κουρτ Βάιλ (1900-1950) και στον Χανς Άισλερ (1898-1962), τους δύο μεγάλους συνθέτες με τους οποίους συνεργάστηκε στενά ο σπουδαίος γερμανός δραματουργός και σκηνοθέτης»: το -όπως πάντα- άψογο δελτίο Τύπου που εστάλη απ’ την Κρατική Ορχήστρα Αθηνών στις 7 Σεπτεμβρίου, ήταν σαφές. Εξίσου σαφής, στις 16 Σεπτεμβρίου, ήταν κι ο καλλιτεχνικός διευθυντής της ΚΟΑ Στέφανος Τσιαλής, στην εκπομπή του Μπάμπη Καβροχωριανού «Ο ήλιος παραμένει στη θέση του», στο Τρίτο Πρόγραμμα, όπου μίλησε -τον άκουσα με τ’ αυτιά μου: δεν ήξερε -εννιά μέρες μετά- ότι η συγκεκριμένη συναυλία γίνεται «με αφορμή τη συμπλήρωση 60 χρόνων από τον θάνατο του Μπέρτολτ Μπρεχτ (1898-1956)»! Στη σχετική αναφορά του δημοσιογράφου, μεταξύ έκπληξης που το άκουγε τούτο για πρώτη φορά και αμηχανίας, το ομολόγησε ο ίδιος.
Για να παραφράσω το «Ποιος κυβερνά αυτόν τον τόπο;», το -υποτίθεται- λεχθέν απ’ τον Κωνσταντίνο Καραμανλή μετά τη δολοφονία Λαμπράκη, ας κάνω τη ρητορική ερώτηση: «Ποιος κυβερνά αυτή την ορχήστρα;». Ο ήλιος, πάντως, παραμένει στη θέση του.
Όλος ο κόσμος, μια σκηνή…

Μια προσθήκη στο πρόγραμμα της παράστασης της κωμωδίας του Αλεξάνδρου Ρίζου Ραγκαβή «Του Κουτρούλη ο γάμος» που είχε βγει το καλοκαίρι σε περιοδεία, σε σκηνοθεσία Γιάννη Καλατζόπουλου, με τον Γιάννη Βούρο στον κύριο ρόλο κι Ανθούσα την Τάνια Τρύπη, και που είδα στην Νέα Σμύρνη. Διάβασα ένα σημείωμα για τις «Προηγούμενες παραστάσεις του ‘Κουτρούλη’». 
Να θυμίσω πως η παλαιά κωμωδία του Ραγκαβή έχει ανεβεί και τη σεζόν 2011/2012 στο Εθνικό απ’ τον Βασίλη Παπαβασιλείου με τον Νίκο Καραθάνο στον επώνυμο ρόλο, Ανθούσα την Γαλήνη Χατζηπασχάλη, Στροβίλη τον Βασίλη Μαυροματάκη, Σπύρο τον Νίκο Χατζόπουλο. Σε μια παράσταση, κατά τη γνώμη μου, σταθμό, που δεν πρέπει να την ξεχνάμε, όπως στο σημείωμα αυτό.




Το σημερινό «Τέταρτο Κουδούνι» είναι αφιερωμένο στη μνήμη του Έντουαρντ Άλμπι. Το «Ποιος φοβάται την Βιρτζίνια Γουλφ;» πιστεύω πως είναι το σημαντικότερο του αμερικανικού θεάτρου. Kαι, μαζί με τα έργα του Σάμουελ Μπέκετ, τα κορυφαία του δεύτερου μισού του 20ου αιώνα παγκόσμια.
Είναι ευτυχής συγκυρία που θα το δούμε φέτος στην Αθήνα: η παράσταση που ετοιμαζόταν πέρσι στο «Από Μηχανής» στη μετάφραση της Τζένης Μαστοράκη, με σκηνοθέτη τον Τσέζαρις Γκραουζίνις και πρωταγωνιστές τους Άκι Βλουτή, Αγλαΐα Παππά, Δημήτρη Κουρούμπαλη και Γιούλικα Σκαφιδά και που, τελικά, ματαιώθηκε, θ ανεβεί εκεί, πάντα στη μετάφραση Μαστοράκη, με σκηνοθέτη, πια, τον Γιώργο Κιμούλη και με Άκι Βλουτή, Νίκη Παλληκαράκη, Σαράντο Γεωγλερή, Τζωρτζίνα Λιώση. Ελπίζω να ’ναι αντάξια του έργου.

Το «Οφσάιντ» του Μπελμπέλ πάει Λάρισα σε σκηνοθεσία Σοφίας Καραγιάννη


Το Τέταρτο Κουδούνι / Είδηση 

Το έργο του Καταλανού Σέρτζι Μπελμπέλ «Οφσάιντ/Εκτός παιδιάς», μια πολύ ενδιαφέρουσα -και πολύ επίκαιρη…- μαύρη κωμωδία για την οικονομική κρίση, τη μετανάστευση, το ποδόσφαιρο, τα όνειρά που κάνουμε για ένα καλύτερο μέλλον, τις σχέσεις μέσα στην οικογένεια, θ’ ανεβάσει την επερχόμενη χειμερινή σεζόν στο ΔΗΠΕΘΕ Λάρισας / «Θεσσαλικό Θέατρο» η Σοφία Καραγιάννη που ’χει δώσει πολύ καλά σημάδια με τη δουλειά της τα τελευταία χρόνια.
Το «Όφσάιντ» θα παρουσιαστεί στη δοκιμασμένη -έχει τιμηθεί απ’ το «Maison d' Εurope et d' Οrient» με το ευρωπαϊκό βραβείο «Eurodram 2015- μετάφραση της ταμένης στο ισπανικό, καταλανικό και ισπανόφωνο θέατρο Μαρίας Χατζηεμμανουήλ. Στη διανομή, Σάρα Γανωτή, Σωτήρης Δούβρης, Νατάσα Ζάγκα, Ιωσήφ Ιωσηφίδης, Γιάννης Κοτσαρίνης. Τα σκηνικά και τα κοστούμια θα υπογράφει ο Κωνσταντίνος Ζαμάνης και τους φωτισμούς ο Nίκος Βλασόπουλος.
Πρόκειται για την ιστορία πέντε χαρακτήρων σε καιρούς οικονομικής κρίσης. Ο 82χρονος Ζουζέπ, καθηλωμένος σε αναπηρικό καροτσάκι, ζει στο σπίτι του με τον Ρίκι, το γηροκόμο του, μετανάστη απ’ την Λατινική Αμερική που φροντίζει τον ηλικιωμένο Ζουζέπ δίνοντας τον δικό του αγώνα για να στείλει χρήματα στην πατρίδα του -στη γυναίκα του και στον μικρό γιο του, ο οποίος ονειρεύεται να γίνει κάποτε αστέρι του ποδοσφαίρου και να υπογράψει συμβόλαιο με μια μεγάλη ευρωπαϊκή ομάδα. Η κόρη του Ζουζέπ, η Άννα, κι ο σύζυγός της, ο Πολ, βρίσκονται σε δύσκολη κατάσταση λόγω της οικονομικής κρίσης, της κρίσης που περνάει ο γάμος τους αλλά και της επιθυμίας τους να στείλουν τη 18χρονη κόρη τους Λίζα για σπουδές στις ΗΠΑ. Επιπλέον, ο Πολ πλήττεται από μια γενναία περικοπή αποδοχών εξ αιτίας της οικονομικής κρίσης. Αλλά κι η αίτηση υποτροφίας της Λίζας απορρίπτεται απ’ το κράτος λόγω των δημοσιονομικών ελλειμμάτων.
Καθώς η απειλή για το μέλλον της οικογένειας μεγαλώνει, η Άννα, η οποία, βέβαια, αρνείται να παραιτηθεί απ’ τις πολυτέλειες της καθημερινότητάς της παρ’ όλο που κάτι τέτοιο φαίνεται επιτακτικό, διαπιστώνει σύντομα πως η μόνη λύση για να χρηματοδοτηθούν οι σπουδές της κόρης της είναι να φύγει απ’ τη μέση ο πατέρας της: να μπει σ’ ένα δημόσιο γηροκομείο ώστε να εξοικονομήσουν τα χρήματα που στοιχίζει ο οικιακός βοηθός και να κερδίσουν κι άλλα νοικιάζοντας το σπίτι του. Αυτό, όμως, είναι πολύ δυσκολότερο απ’ όσο φαίνεται. Και όταν πια η απόγνωση κορυφώνεται όλα είναι πιθανόν να συμβούν… Το αδιανόητο μοιάζει να αποδεικνύεται η μόνη διέξοδος στο πρόβλημα: να δολοφονήσουν τον παππού. 
Το έργο του Μπελμπέλ πρωτοπαρουσιάστηκε -μια πολύ καλή παράσταση- στην Ελλάδα την περσινή σεζόν 2015/2016, στη Αθήνα στο «Από Μηχανής Θέατρο», απ’ την ομάδα «This Famous Tiny Circus Theater Group» και σε σκηνοθεσία Κωνσταντίνου Μάρκελλου.
Ας σημειωθεί πως ο Ιωσήφ Ιωσηφίδης, ο οποίος εκτινάχτηκε με τον Χρυσοβαλάντη που ερμήνευσε, σε σκηνοθεσία Σοφίας Καραγιάννη και πάλι, στο μονόλογο «Μάρτυς μου ο Θεός» του Μάκη Τσίτα, αντλημένον απ’ το ομώνυμο μυθιστόρημά του, θα τον επαναλάβει για τρίτη σεζόν,
κάθε Τετάρτη, στο «Vault» όπου και η παράσταση ξεκίνησε την πορεία της ενώ θα συμμετάσχει, μαζί με τον Θανάση Κουρλαμπά και τον Σωτήρη Δούβρη, και σε μια μικρή περιοδεία της κωμωδίας των Άνταμ Λονγκ-Ριντ Μάρτιν-Όστιν Τίτσενορ «Ολη η Βίβλος (Λέμε τώρα)» που παρουσίασαν, πέρυσι, σε σκηνοθεσία Αθανασίας Καραγιαννοπούλου στο θέατρο «Δημήτρης Χορν».

September 21, 2016

Κύριε Καμίνη, δεν ντρέπεστε;


Κύριε Καμίνη. Κύριε Δήμαρχε.

Παίρνω το θάρρος, αγανακτισμένος, να σας απευθύνω μία σύντομη ανοιχτή επιστολή.
Θέλω να σας ρωτήσω. Πρώτον: ΠΟΣΟΥΣ χώρους στάθμευσης για μηχανές/μηχανάκια δημιουργήσατε στα έξι, παρακαλώ, χρόνια της δημαρχίας σας; Πόσους συντηρήσατε και πόσους καταργήσατε; (Η ερώτηση είναι ρητορική. Γιατί ξέρω…). Δεύτερον: Οι αστυνομικοί της δημοτικής Αστυνομίας που έχετε, και πάλι, εξαπολύσει να μοιράζουν με το σακί πρόστιμα για παράνομη στάθμευση σε μηχανές/μηχανάκια τι στόχο έχουν; Να αποκαταστήσουν την κυκλοφοριακή τάξη, να δώσουν χείρα βοηθείας στους πολίτες ή, απλώς, να συλλέξουν λεφτά που χρειάζεστε -όσο γίνεται περισσότερα, όσο γίνεται γρηγορότερα; (Η ερώτηση είναι ρητορική. Γιατί ξέρω). 
Τρίτον: Με ποια κριτήρια μία στάθμευση χαρακτηρίζεται ΠΑΡΑΝΟΜΗ όταν τραγικά απουσιάζουν οι ΝΟΜΙΜΟΙ χώροι στάθμευσης; Τέταρτον: Αντί να ασκείτε μία πολιτική ευθέως ανάλογη με τη φορομπηχτική κυβερνητική πολιτική «όπως-όπως να τα μαζέψουμε» -την οποία υποψιάζομαι ότι δεν εγκρίνετε…- δεν θα ήταν καλύτερο να επινοήσετε πιο διαφανείς και λιγότερο αντιλαϊκούς τρόπους εξεύρεσης πόρων; Διότι, αμφότερες, είναι φως-φανάρι ότι, τελικά, ΔΕΝ ΑΠΟΔΙΔΟΥΝ -ΔΕΝ ΠΕΡΠΑΤΑΝΕ, ΑΠΕΤΥΧΑΝ. Ντροπή, λοιπόν! Διότι πρόκειται, πλέον, για σκάνδαλο: να ρίχνεις πρόστιμα όταν είσαι ανίκανος να δημιουργήσεις πάρκινγκ… ΠΟΥ να παρκάρουμε κύριε Δήμαρχε; (Η φωτογραφία από... ταινία επιστημονικής φαντασίας).

Γιώργος Δ. Κ. Σαρηγιάννης, δημοσιογράφος

Tip: «Η Πόλη. Παντρολογήματα. Γκόγκολ»


Πολύ καλό το φετινό άνοιγμα του Εθνικού Θεάτρου απόψε. Καλύτερο δεν θα μπορούσε να γίνει. Η πρώτη παράσταση του 10ου Διεθνούς Φεστιβάλ «Σεζόν Αγίας Πετρούπολης», το «Πόλη. Παντρολογήματα. Γκόγκολ» απ’ το Κρατικό Ακαδημαϊκό Θέατρο «Λενσοβιέτ», βασισμένη στα «Παντρολογήματα» του Γκόγκολ, ήταν, για μένα τουλάχιστον, μία συγκλονιστική εμπειρία. 
Ο σκηνοθέτης Γιούρι Μπουτούσοφ, κρατώντας το κείμενο του έργου αλλά διανθίζοντάς το, φωτίζοντάς το, με μεγάλη δεξιοτεχνία, με αποσπάσματα από άλλα κείμενα του Γκόγκολ, όπως από το «Ημερολόγιο ενός τρελού», αλλά και από Ντοστογιέφσκι ή Πούσκιν ή με ποιήματα, όπως της Τσβετάγιεβα, σε μία σφιχτοδεμένη σύνθεση «αναποδογυρίζει» την απολαυστική σάτιρα ηθών του Γκόγκολ υποβοηθώντας να αναδυθεί ένα δεύτερο μελαγχολικό, δραματικό, ακόμα και τραγικό επίπεδο που τσεχοφικά το ισορροπεί με σκηνές τρυφερές και αστείες. 

Ο Γιούρι Μπουτούσοφ, μέσα από ένα έργο που μιλάει για τη φοβία του γάμου και για μία ανόητη γυναίκα, αναπέμπει έναν ύμνο για τη Γυναίκα. Δένοντας, με την αρτεσιανή φαντασία του και την υψηλή αισθητική του, μουσικές, χορό, σκηνές παντομίμας, στοιχεία από το τσίρκο, σκηνικά, υπέροχα κοστούμια και τους καθοριστικούς, συγκλονιστικούς φωτισμούς του Αλεξάντρ Σιβάεφ σε μία συναρπαστική, καταιγιστική, με τέλειους ρυθμούς παράσταση που δένει το παλιό, μέσα από το τρίο των απορριφθέντων γαμπρών -αφοπλιστική η πρόσθετη σκηνή τους μετά την απόρριψη-, με το πολύ καινούργιο. 
Μία παράσταση σκηνοθέτη και ταυτόχρονα -αυτό που από μερικούς θεωρείται ασυμβίβαστο…- η αποθέωση της τέχνης του ηθοποιού. Στη σκηνή, οκτώ ηθοποιοί τέλεια οδηγημένοι, στους οποίους, όμως, δίνεται η ευκαιρία να ανθίσουν. Οκτώ, βέβαια, Καλοί ηθοποιοί. Και για να ακριβολογήσω, επτά εξαιρετικοί ηθοποιοί και ένας από τη στόφα των Μεγάλων: ο Σεργκέι Περεγκούντοφ που τον φλεγόμενο Κατσκαριόφ του θα τον κρατήσω στη μνήμη μου μαζί με τον Τσάρο Φιόντορ Ιοάνοβιτς του Γιούρι Σαλομίν και τον Τριέπλιεφ του Γιεβγκένι Μιρόνοφ. Κρίμα που δεν δίνεται η δυνατότητα στην παράσταση για μία επανάληψη.