October 18, 2020

Στο Φτερό / Δίπτυχο ως ορεκτικό

 
«Human Behaviour». Δίπτυχο σύγχρονου χορού: «Point of no Return» / Χορογραφία: Γιάννης Μανταφούνης. Μουσική: Γιώργος Κουμεντάκης - «Plan B» («Σχέδιο Β») / Χορογραφία: Ερμίρα Γκόρο. Μουσική: Δήμητρα Τρυπάνη.
 



Με ένα δίπτυχο σύγχρονου χορού έκανα το... ντεμπούτο μου ως θεατής/ακροατής για τη σεζόν 2020/2021, την πρώτη πλήρη υπό την σκιάν του covid-19, που εύχομαι και ελπίζω να μπορέσει να ολοκληρωθεί αβρόχοις ποσί, με όλους στις 

σκηνές και όλους μας στις πλατείες. «Human Behavior» («Ανθρώπινη συμπεριφορά»), ο μάλλον ουδέτερος (και γιατί στα αγγλικά;) τίτλος του δίπτυχου με το οποίο εγκαινιάζει τη φετινή χρονιά του το Μπαλέτο της Εθνικής Λυρικής Σκηνής 

(διευθυντής Κωνσταντίνος Ρήγος). Ανοίγει με το «Point of no return» («Σημείο χωρίς επιστροφή»). Ο Γιάννης Μανταφούνης που υπογράφει τη χορογραφία είχε την ιδέα να βασιστεί στις κινήσεις της τεχνικής του κλασικού μπαλέτου και να τις αποσυναρμολογήσει. Ιδέα έξυπνη εφόσον είχε να κάνει με το Μπαλέτο της Λυρικής και όχι με μία ομάδα σύγχρονου χορού. Γι αυτό και οι δεκαπέντε χορευτές του είναι σωστοί και 
αποδοτικοί, βοηθημένοι από τις ενδιαφέρουσες μουσικές του Γιώργου Κουμεντάκη -«Point of no Return» για κουαρτέτο εγχόρδων (2008) και, κυρίως, «Typewriter Tune» (2004) για σόλο βιολί-, που αντλούν από την παράδοση του δημοτικού τραγουδιού -το εκρηκτικό δεύτερο από τον ποντιακό πυρρίχιο-, μουσικές που εκτελούνται ζωντανά από τέσσερις μουσικούς της Κρατικής Ορχήστρας Θεσσαλονίκης, με τον βιολονίστα Αντώνη Σουσάμογλου να ξεχωρίζει στο σόλο. Η χορογραφία, όμως, κατά τη γνώμη μου, παραμένει αδιάφορη -δεν

καταφέρνει να απογειωθεί. Πράγμα που πετυχαίνει η δεύτερη, «Plan B». Της αλβανικής καταγωγής, αλλά «δικιάς μας» πια, Ερμίρα Γκόρο. Βασισμένη στην ακόμα πιο ενδιαφέρουσα -γραμμένη ειδικά για την παράσταση- μουσική της Δήμητρας

Τρυπάνη, η χορογράφος οδηγεί τους εννιά χορευτές της, ενισχυμένους από τα λιτά αλλά, χρωματικά, πολύ αρμονικά κοστούμια του Χρήστου Δεληδήμου, σε ένα ελκυστικό προσωπικό ύφος, με κινήσεις που αναδεικνύονται καθώς

συχνά παγώνουν. Ένα δίπτυχο -θα μπορούσε να μεγαλώσει, 45 λεπτά ψαχνό, συνολικά, είναι κάπως τσουρούτικο, σε τρίπτυχο-, που το θεωρώ ορεκτικό για το κυρίως γεύμα το οποίο ελπίζω να είναι πιο χορταστικό (Φωτογραφίες: Valeria Isaeva).
 
(Το καλόγουστο, ολιγοσέλιδο πρόγραμμα της παράστασης -υπεύθυνος έκδοσης Νίκος Α. Δοντάς-, όσο και όπως πρέπει, χωρίς φλυαρίες).
 
Εθνική Λυρική Σκηνή / «Εναλλακτική Σκηνή», Κέντρο Πολιτισμού Ίδρυμα «Σταύρος Νιάρχος», Μπαλέτο Εθνικής Λυρικής Σκηνής (το «Point of no return» σε συμπαραγωγή με την CIE Ioannis Mandafounis), 17 Οκτωβρίου 2020.

October 3, 2020

Για πρώτη φορά;

 

Το Τέταρτο Κουδούνι / Τέτοιες Μέρες, Τέτοια λόγια 26  

Αυτό, το «για πρώτη φορά», πόσο εύκολα γράφεται και αβλεπεί αντιγράφεται εν Ελλάδι... Ειδικά όσον αφορά το θέατρο. Πόσες φορές κι αν έχω διαβάσει για έργα -ενίοτε και πολυπαιγμένα- που ανεβαίνουν «για πρώτη φορά». «Φέτος, για πρώτη φορά στην ιστορία του, το Φεστιβάλ Αθηνών και Επιδαύρου επεκτείνει τη δραστηριότητά του κατά τη διάρκεια της φθινοπωρινής και της χειμερινής περιόδου με μία σειρά από ερευνητικές δράσεις και συνεργασίες για τις οποίες δανείζεται τον γνωστό αρχιτεκτονικό όρο Open Plan» διαβάζω, τώρα, σε δελτίο Τύπου του Φεστιβάλ, που αναπαράγεται ανεξέλεγκτα.

Εγώ, όμως, πώς θυμάμαι ότι, επί προεδρίας Γιώργου Λούκου, στην «Πειραιώς 260», τον Δεκέμβριο του 2008 -ήτοι κάργα χειμώνα-, ανέβηκε και πάλι το «Οκτώ γυναίκες» του Ρομπέρ Τομά, η επιτυχημένη πρώτη παράσταση του Νίκου Καραθάνου στο Φεστιβάλ Αθηνών του 2007 -έστω σε συμπαραγωγή με την «Ελληνική Θεαμάτων»; Άρα δεν είναι η «πρώτη φορά στην ιστορία του» (πόσο πομπώδες...) που το Φεστιβάλ «επεκτείνει τη δραστηριότητά του κατά τη διάρκεια της φθινοπωρινής και της χειμερινής περιόδου». Είναι, τουλάχιστον, η δεύτερη στην ιστορία του. 

Και να πεις ότι συνέβη τον περασμένο αιώνα... Δεν τα ψάχνουν -λίγο έστω; Η θέλουν να εντυπωσιάσουν -pour épater les bourgeois;

August 26, 2020

Κορίτσια, με κονκάρδες!

Το Τέταρτο Κουδούνι / Τέτοιες Μέρες, Τέτοια Λόγια... 25

 

Αυτό πάλι, που, με τις μάσκες, δεν αναγνωριζόμαστε, μεταξύ μας, οι γνωστοί, πού το πάτε;... Το έναυσμα μου ’δωσε μια ανάρτηση της κυρίας Κάτιας Καλλιτσουνάκη στο face book, με την οποία ταυτίστηκα. Μπαίνω στην πολυκατοικία, βγαίνω στη γειτονιά, πάω στο σούπερ μάρκετ..., συναντώ φιγούρες που μου φαίνονται γνωστές, χαμογελώ αμήχανα στους μασκοφόρους -είναι ή δεν είναι ο/η τάδε; 

Πάω και στην «Ριβιέρα» να δω το παλαιό, του ’42, αλλά ακόμα σπαρταριστό «Να ζει κανείς ή να μη ζει;» -μην το χάσετε, απόλαυση, ατάκες-σφαίρες!-, στο ταμείο, μια κυρία μασκοφόρος. Δίστασα: είναι ή δεν είναι η Πέγκυ Ρίγγα, η ιδιοκτήτρια του κινηματογράφου; «Είστε η κυρία Ρίγγα;». «Ναι, εγώ είμαι». «Εγώ είμαι ο Γιώργος Σαρηγιάννης, ο δημοσιογράφος». Χαρά! Αναγνωριστήκαμε! Αλλά δεν αγκαλιαστήκαμε -βέβαια.

Και τότε το θυμήθηκα -μου το ’χε πει ο παλιός ηθοποιός Δημήτρης Βεάνος.

Πέθαιναν, η μια μετά την άλλη, οι παλιές της επιθεώρησης, κηδείες κι άλλες κηδείες, πήγαιναν οι επιζώσες που ’χαν χρόνια να ειδωθούν, αγνώριστες... «Ποια εισ’, εσύ;», «είμαι η τάδε, εσύ;», «εγώ η δείνα», «α, δε σε γνώρισα, βρε παιδί μου». Οπότε η υπέροχη Καίτη Ντιριντάουα, απ’ τις δόξες της επιθεώρησης, μεταξύ των 30’s και 60’s -που λέμε τώρα και δεν το ’λεγαν τότε...-, σε κάποια απ' τις κηδείες, το ’πε: «Κορίτσια, από ’δω και πέρα, με κονκάρδες!».  

Λοιπόν, κορίτσια, από ’δω και πέρα με κονκάρδες! Κρατάει -ελπίζω όχι χρόνια...- πολύ αυτή η πανδημία.

August 24, 2020

Ναταλία Τσαλίκη με Αλέξανδρο Μυλωνά στη σύγχρονη συνέχεια του «Κουκλόσπιτου» ως κωμωδίας με σκηνοθέτη τον Μανώλη Δούνια, τον Φεβρουάριο, στο «Πόρτα».

 

Το Τέταρτο Κουδούνι / Είδηση 

Η Ναταλία Τσαλίκη κι ο Αλέξανδρος Μυλωνάς θα πρωταγωνιστήσουν στο έργο του Αμερικανού Λούκας Ναθ «Το κουκλόσπιτο-Μέρος Δεύτερο», κωμική συνέχεια του «Κουκλόσπιτου» του Χένρικ Ίψεν, που θα σκηνοθετήσει, σε μετάφρασή του, ο Μανώλης Δούνιας, τον Φεβρουάριο, στο θέατρο «Πόρτα» το οποίο θα φιλοξενήσει την παράσταση.

Μάστορες και στην κωμωδία, η Ναταλία Τσαλίκη κι ο Αλέξανδρος Μυλωνάς έχουν και οι δυο ήδη συνεργαστεί ευδόκιμα με το σκηνοθέτη: ο Μανώλης Δούνιας έχει ανεβάσει πέρσι -2019/2020-, στο «Ιλίσια/Βολανάκης», τον «Αέρα» του Βαγγέλη Χατζηγιαννίδη, με την Όλια Λαζαρίδου και την Ναταλία Τσαλίκη, και τη σεζόν 2017/2018 -με επανάληψη την επόμενη 2018/2019- στην, τότε, Β΄ Σκηνή του θεάτρου «Οδού Κεφαλληνίας» τον «Αμπιγιέρ» του Ρόναλντ Χάργουντ, με τον Αλέξανδρο Μυλωνά, τον Μάνο Βακούση, την Άννυ Λούλου, την Ευγενία Αποστόλου κι άλλους.

Το «Κουκλόσπιτο» του Χένρικ Ίψεν, που ’κανε την πρεμιέρα του στην Κοπεγχάγη, το 1879, τελειώνει με το εκτός σκηνής βροντερό χτύπημα της εξώπορτας που κλείνει πίσω της η Νόρα Χέλμερ εγκαταλείποντας αποφασιστικά το σπίτι της, τον άντρα της Τόρβαλντ και τα τρία τους παιδιά -ήχος που αναστάτωσε και συντάραξε τη συντηρητική, ανδροκρατούμενη κοινωνία της εποχής ως πρόωρη αλλά σημαίνουσα φεμινιστική κίνηση προκαλώντας σκάνδαλο και την επέμβαση της λογοκρισίας έως και την απαγόρευση των παραστάσεων του έργου. 

Το έργο του 41χρονου Λούκας Ναθ, η κωμωδία «Το κουκλόσπιτο-Μέρος Δεύτερο» που ’κανε τη δική του πρεμιέρα το 2017 στην Κόστα Μέσα της Καλιφόρνια κι αμέσως μετά στην Νέα Ιόρκη - ντεμπούτο του Ναθ στο Μπρόντγουέι-, με ιδιαίτερη επιτυχία, καθώς η παράσταση ήταν υποψήφια για Βραβεία Τόνι σε οκτώ κατηγορίες μεταξύ των οποίων και για Καλύτερο Έργο, ξεκινάει ακριβώς μ’ ένα χτύπημα στην ίδια αυτή πόρτα που κάποτε η Νόρα (Ναταλία Τσαλίκη) έκλεισε με σθένος: είναι η ίδια που γυρίζει, δυο δεκαετίες μετά, στο σπίτι που εγκατέλειψε. Φεμινίστρια, πετυχημένη μυθιστοριογράφος, επιστρέφει για να ζητήσει από τον Τόρβαλντ Χέλμερ (Αλέξανδρος Μυλωνάς) να υπογράψει ορισμένα απαραίτητα έγγραφα ώστε να ολοκληρωθεί η διαδικασία του διαζυγίου που δεν έχουν πάρει έως τώρα. Στο σπίτι βρίσκονται, επίσης, η μεγάλη, πια, κόρη τους Έμι κι η Άν Μαρί, η νταντά των παιδιών που άφησε. Μετά από τόσα χρόνια, όμως, πολλά έχουν αλλάξει τόσο για την ίδια όσο και για τους άλλους χαρακτήρες του έργου, που αρχίζουν να την κατηγορούν για τις πράξεις της. Όλα, όμως, ενταγμένα μέσα στη σφαίρα του κωμικού πια. 

Τα σκηνικά της παράστασης, που θα παίζεται στο «Πόρτα» κάθε Δευτέρα, Τρίτη και Σάββατο, θα υπογράψει ο Δημήτρης Πολυχρονιάδης, τη μουσική ο Λόλεκ και τους φωτισμούς ο Νίκος Βλασόπουλος ενώ η διανομή θα συμπληρωθεί με δυο ακόμα ηθοποιούς. Την παραγωγή έχει αναλάβει η «Kart Productions» της Μαρίας Ξανθοπουλίδου, που έχει παρουσία στο χώρο της παραγωγής

για περισσότερο από δέκα χρόνια. Από το 2016 έως το 2019 είχε αναλάβει την καλλιτεχνική διεύθυνση και την παραγωγή των παραστάσεων στη Β΄ Σκηνή του Θεάτρου «Οδού Κεφαλληνίας» παρουσιάζοντας παραστάσεις όπως «Ο αμπιγιέρ», «Η φαλακρή τραγουδίστρια», «Η κυρία Ντάλογουέι», «Σύντομες συνεντεύξεις με απαίσιους άντρες» ενώ συνεχίζει να δραστηριοποιείται στο χώρο της παραγωγής μ’ άλλες παραστάσεις και συμπαραγωγές, όπως το «Ρίτερ, Ντένε, Φος» με το «Θέατρο Τέχνης».

Τον Λούκας Ναθ μας γνώρισε στην Ελλάδα, τη σεζόν 2017/2018, ο Βασίλης Μυριανθόπουλος που ανέβασε το έργο του «Red Speedo», στο Ίδρυμα «Μιχάλης Κακογιάννης».

Το θέατρο «Πόρτα» πρόκειται σύντομα ν ανακοινώσει όλο το πρόγραμμά του για τη σεζόν 2020/2021.