Το Τέταρτο Κουδούνι / Τέτοιες Μέρες, Τέτοια Λόγια… 282
Στο youtube: δυο «τόμοι» μ’ έξι «αναρτήσεις» ο καθένας, γύρω στις τρεις με τέσσερις ώρες η καθεμιά, συνολικά 21+21, περίπου, ώρες, με το γενικό τίτλο «Romantic Piano Concertos» (https://VA.lnk.to/Romanticvol1 και https://VA.lnk.to/Romanticvol2). Θησαυρός! Αυτά ακούω τελευταία. Μετά πάθους. Εμμονικά.
Πρόκειται για τη μεταφορά ενός σετ 40 cd που περιέχουν μια πληθώρα κοντσέρτων για πιάνο του 19ου αιώνα, γραμμένων από συνθέτες -πάνω από 60- που για κάποιο λόγο έχουν παραμεληθεί απ’ την ιστορία, που μπορεί, για διάφορους λόγους, «να ’χασαν τη μάχη» ενάντια στα μεγάλα ονόματα, αλλά, παρ’ ολ’ αυτά, έγραψαν πολύ ελκυστικά, εντυπωσιακά και λαμπρά κοντσέρτα για πιάνο, το οποίο, σε πολλές περιπτώσεις, ήταν το «δικό τους» όργανο. Ή κοντσέρτων για πιάνο συνθετών γνωστών, τα οποία παραμελήθηκαν έναντι άλλων, πιο προβεβλημένων, δικών τους που παίζονται συχνά.
Έχω ακούσει τις πέντε απ’ τις έξι «αναρτήσεις» του πρώτου «τόμου» κι ανάμεσά τους υπάρχουν διαμαντάκια ή και διαμάντια. Ενδεικτικά αναφέρω -πολύ δύσκολο να ξεχωρίσω- το Δεύτερο του Καρλ Μαρία φον Βέμπερ ή το Τέταρτο του Αντόν Ρουμπινστάιν.
Κι απορώ: γιατί οι ορχήστρες -όλες ή έστω οι περισσότερες- τα ’χουν αγνοήσει; Και, για να γίνω πιο συγκεκριμένος, γιατί η δική μας Κρατική Ορχήστρα Αθηνών, που ’χει ανεβάσει τόσο το επίπεδό της, παραμένει στα ίδια και στα ίδια ρομαντικά κοντσέρτα για πιάνο -το Πρώτο του Τσαϊκόφσκι ή το Δεύτερο του Ραχμάνινοφ, που ’ναι δημοφιλή; Γιατί ακριβώς είναι δημοφιλή; Έστω και σε κάποια ακόμη. Έχουμε ψιλοβαρεθεί.
Θα μου πουν «αυτά που λες δεν τραβάνε το κοινό», «δεν είναι γνωστά τα ονόματα των συνθετών»... Μα απ’ τις αποστολές μιας κρατικής ορχήστρας -γι αυτό και επιχορηγείται- δεν είναι κι η εκπαιδευτική; Κι εννοώ να παιδεύσει το κοινό ανοίγοντάς του καινούργιες πόρτες. Και δε λέω αυτό να γίνεται σε κάθε συναυλία αλλά έστω σε μια κάθε σεζόν. Δεν θα ’ρθουνε μια φορά, δυο φορές, σιγά - σιγά, θα συνηθίσουν.
Πρόκειται για τη μεταφορά ενός σετ 40 cd που περιέχουν μια πληθώρα κοντσέρτων για πιάνο του 19ου αιώνα, γραμμένων από συνθέτες -πάνω από 60- που για κάποιο λόγο έχουν παραμεληθεί απ’ την ιστορία, που μπορεί, για διάφορους λόγους, «να ’χασαν τη μάχη» ενάντια στα μεγάλα ονόματα, αλλά, παρ’ ολ’ αυτά, έγραψαν πολύ ελκυστικά, εντυπωσιακά και λαμπρά κοντσέρτα για πιάνο, το οποίο, σε πολλές περιπτώσεις, ήταν το «δικό τους» όργανο. Ή κοντσέρτων για πιάνο συνθετών γνωστών, τα οποία παραμελήθηκαν έναντι άλλων, πιο προβεβλημένων, δικών τους που παίζονται συχνά.
Έχω ακούσει τις πέντε απ’ τις έξι «αναρτήσεις» του πρώτου «τόμου» κι ανάμεσά τους υπάρχουν διαμαντάκια ή και διαμάντια. Ενδεικτικά αναφέρω -πολύ δύσκολο να ξεχωρίσω- το Δεύτερο του Καρλ Μαρία φον Βέμπερ ή το Τέταρτο του Αντόν Ρουμπινστάιν.
Κι απορώ: γιατί οι ορχήστρες -όλες ή έστω οι περισσότερες- τα ’χουν αγνοήσει; Και, για να γίνω πιο συγκεκριμένος, γιατί η δική μας Κρατική Ορχήστρα Αθηνών, που ’χει ανεβάσει τόσο το επίπεδό της, παραμένει στα ίδια και στα ίδια ρομαντικά κοντσέρτα για πιάνο -το Πρώτο του Τσαϊκόφσκι ή το Δεύτερο του Ραχμάνινοφ, που ’ναι δημοφιλή; Γιατί ακριβώς είναι δημοφιλή; Έστω και σε κάποια ακόμη. Έχουμε ψιλοβαρεθεί.
Θα μου πουν «αυτά που λες δεν τραβάνε το κοινό», «δεν είναι γνωστά τα ονόματα των συνθετών»... Μα απ’ τις αποστολές μιας κρατικής ορχήστρας -γι αυτό και επιχορηγείται- δεν είναι κι η εκπαιδευτική; Κι εννοώ να παιδεύσει το κοινό ανοίγοντάς του καινούργιες πόρτες. Και δε λέω αυτό να γίνεται σε κάθε συναυλία αλλά έστω σε μια κάθε σεζόν. Δεν θα ’ρθουνε μια φορά, δυο φορές, σιγά - σιγά, θα συνηθίσουν.
No comments:
Post a Comment