Αστεράκια βλέπω… ή Ένας ουρανός μ’ αστέρια

 

Το Τέταρτο Κουδούνι / Τέτοιες Μέρες, Τέτοια Λόγια… 276

 

Ανθεί! Το ελληνικό θέατρο! Το ελληνικό θέατρο ανθεί! Κι ως προς τους αριθμούς -των (χιλιάδων) παραστάσεων και των αιθουσών. Αλλά κι ως προς την ποιότητα. Εγώ, δεν το ’χω καταλάβει αλλά, αν κρίνω απ’ τα αστεράκια με τα οποία το προικοδοτεί/πριμοδοτεί το «Αθηνόραμα», ναι, ανθεί. Έβαλα κάτω τα τρία τελευταία τεύχη του -μ’ αρκετές παραστάσεις να ’χουν ήδη τερματίσει τη σεζόν- και μετρώ:
Τεύχος 1315. Τέσσερις παραστάσεις με τρία αστεράκια (***), τέσσερις με τριάμισι (***,5) -αυτά τα «μισά» είναι που πεθαίνω να τα βλέπω-, επτά με τέσσερα (****), δυο με πέντε (*****) -όπερ μεθερμηνευόμενον εστί αριστουργήματα/επιβεβλημένη θέαση. Δυο αστεράκια σε καμιά, ένα αστεράκι σε καμιά, μηδέν αστεράκια σε καμιά -όλες από τρία και πάνω.
Τεύχος 1316. Έξι παραστάσεις με τρία (***) αστεράκια, εννιά με τριάμισι (***,5), εννιά με τέσσερα (****), δυο με πέντε (*****). Δυο αστεράκια σε καμιά, ένα αστεράκι σε καμιά, μηδέν αστεράκια σε καμιά -όλες από τρία και πάνω.
Τεύχος 1317. Έξι παραστάσεις με τρία αστεράκια (***), δέκα με τριάμισι -τα τριάΜΙΣΙ σκίζουν-, πέντε με τέσσερα (****), δυο με πέντε (*****). Δυο αστεράκια σε καμιά, ένα αστεράκι σε καμιά, μηδέν αστεράκια σε καμιά -όλες από τρία και πάνω.
Ε, με σταθερά δυο αριστουργήματα/επιβεβλημένη θέαση και με -επίσης σταθερά- καμιά παράσταση να συγκεντρώνει δυο, ένα ή μηδέν αστεράκια, είναι να μην καταλήγω πως ανθεί το ελληνικό θέατρο; Ε;
Άρα σωστό ήταν το επιχείρημα του θιασάρχη που δεν ήθελε να πάω στην παράστασή του κι όταν έμαθε πως έβγαλα εισιτήριο, δεν είχε τα αρ@@ια να μου το πει ευθέως αλλά έβαλε την υπεύθυνη δημοσίων σχέσεών του να μου τηλεφωνήσει ότι εκείνος «με παρακαλεί να μην πάω εκείνη τη μέρα γιατί μπορεί να μη μου αρέσει η παράσταση καθώς δε θα ’ταν καλή, επειδή ήταν στενοχωρημένος που το ‘Αθηνόραμα’ της είχε βάλει ΜΟΝΟΝ τρία αστεράκια».