Sea και soul αλλά χωρίς ελληνικούς υπέρτιτλους

 

Το Τέταρτο Κουδούνι / Τέτοιες Μέρες, Τέτοια Λόγια... 88 

 

Ένας υπέροχος, ποιητικότατος τίτλος -«The Sea Between my Soul» («Η θάλασσα ανάμεσα στην ψυχή μου»)-, που ομολογώ ότι αυτός πρώτα ήταν που με τράβηξε να πάω στην Στέγη του Ιδρύματος Ωνάση για να δω την παράσταση-εγκατάσταση του λιβανέζου εικαστικού Ράεντ Γιασίν, ένα θέαμα/ακρόαμα, χωρίς τίποτα το έμψυχο επί σκηνής, οπτικά (υπέροχο μινιμαλιστικό σκηνικό με τα βαλσαμωμένα ζώα, εξαιρετικοί φωτισμοί) και ηχητικά (με την οφ μουσική και τα ελκυστικά τραγούδια του Άλαν Μπίσοπ) απολύτως γοητευτικό αλλά... Αλλά χωρίς ελληνικούς υπέρτιτλους! Μιλάμε, καταλαβαίνουμε όλοι αγγλικά; Αλλιώς μας έχει συνηθίσει η Στέγη. Κι η «μετάφραση στίχων: Λένια Ζαφειροπούλου», που αναφέρεται μεταξύ των συντελεστών, τι απέγινε; Κρίμα...

Ελπίζω να μη ξανασυμβεί κάτι τέτοιο. Διότι πάει πολύ να πρέπει να δείχνω στην είσοδο, εκτός από πιστοποιητικό εμβολιασμού και ταυτότητα, ΣΥΝ κυρωμένο απ’ τις αρμόδιες αρχές lower…

Και το ΚΘΒΕ; Μήπως το ξεχάσατε;...

 

Το Τέταρτο Κουδούνι / Τέτοιες Μέρες, Τέτοια Λόγια... 87 

 

Το Εθνικό Θέατρο μπήκε -μπαίνει- σε μια σειρά, με νέο καλλιτεχνικό διευθυντή -το σκηνοθέτη Γιάννη Μόσχο- επιλεγμένον από έγκυρη επιτροπή. Το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος; Ένα δημοσίευμα της θεατρολόγου Γιάννας Τσώκου στο parallaximag.gr μου ’δωσε το έναυσμα για να αναρωτηθώ.

Η θητεία του νυν καλλιτεχνικού διευθυντή του ΚΘΒΕ Νίκου Κολοβού έληξε στις 17 Νοεμβρίου. Η θέση, για τον επόμενο, σύμφωνα με τις νέες διαδικασίες που θα τηρηθούν και στην περίπτωση αυτή, έχει προκηρυχθεί. Η κατάθεση των προτάσεων, όπως προέβλεπε η προκήρυξη, έχει λήξει στις 8 Νοεμβρίου. Αλλά....  Αλλά η επιτροπή ειδικών που θα μελετήσει τα βιογραφικά και τα σκεπτικά όσων διεκδικούν τη θέση και που θα κάνει τις ακροάσεις τους για να αποφασίσει και να επιλέξει τον, κατά τη γνώμη της, καταλληλότερο δεν έχει ΑΚΟΜΑ συσταθεί απ’ το ΥΠΠΟΑ. Δεν καταλαβαίνω: πότε θ’ ανακοινωθούν τα μέλη της -τα οποία ελπίζω να ’ναι σοβαρές κι έντιμες προσωπικότητες που γνωρίζουν καλά το χώρο-, πότε θα μελετήσουν τις προτάσεις, πότε θα γίνουν οι διεργασίες που απαιτούνται, πότε θα επιλεγεί ο καλλιτεχνικός διευθυντής, πότε θα ενημερωθεί απ’ τον απερχόμενο/απελθόντα;

Ελπίζω πως πίσω απ’ την καθυστέρηση δεν κρύβεται η αδιαφορία. Για ένα Θέατρο που θεωρούν «επαρχιακό». Και, κυρίως, δεν κρύβονται υστερόβουλες, μικροκομματικές, τοπικιστικές σκέψεις...

Κυρία υπουργέ Πολιτισμού και Αθλητισμού, κύριε υφυπουργέ Αρμόδιε για Θέματα Σύγχρονου Πολιτισμού, δείξτε τα χαρτιά σας. Και να ’ναι καθαρά, παρακαλούμε, όχι μουντζούρες. Διότι αυτά μαθαίνονται...

Περίεργα νήματα: ο Λαρς Νορέν κι η ελληνική προϊστορία του

Το Τέταρτο Κουδούνι / Τέτοιες Μέρες, Τέτοια Λόγια... 86 

 

Φέτος, στις 21 Ιανουαρίου  πέθανε στην Στοκχόλμη, σε ηλικία 77 ετών, θύμα κι αυτός του COVID-19, ο Λαρς Νορέν. Ο θεωρούμενος ως ο σπουδαιότερος σύγχρονος σουιδός θεατρικός συγγραφέας -σ’ ευθεία γραμμή, και θεματικά, με τον Όγκουστ Στρίντμπέργκ και τον Ίνγκμαρ Μπέργκμαν.

Ποιος μας τον πρωτογνώρισε στην Ελλάδα; Η -νεαρή ακόμα τότε- Θεατρική Εταιρεία «Πράξη» της Μπέττυς Αρβανίτη και του Βασίλη Πουλαντζά. Που παρουσίασε, στις 21 Νοεμβρίου του 1990 -το τρίτο έργο που ανέβαζε, έχοντας χαράξει, απ’ την αρχή, μια γραμμή ρεπερτορίου αξιώσεων- την «Εβριάνα» του. Σε σκηνοθεσία της Ρούλας Πατεράκη που, τότε, προσκεκλημένη της «Πράξης», πρωτοκατέβηκε απ’ την Θεσσαλονίκη στην Αθήνα. Μια συγκλονιστική παράσταση -έτσι

είναι καταγραμμένη στη μνήμη μου. Με μια εξαιρετική διανομή. Απ’ την οποία δε θα ξεχάσω ποτέ τον ομοφυλόφιλο Άξελ του, έτσι κι αλλιώς αξέχαστου, Δημήτρη Οικονόμου.

Και τώρα η «Πράξη» της Μπέττυς Αρβανίτη και του Βασίλη Πουλαντζά, 31 χρόνια μετά και με το συγγραφέα να μη ζει πια, έχοντας ακολουθήσει, ολ’ αυτά τα χρόνια, αδιαπραγμάτευτα τη συγκεκριμένη γραμμή, παρουσιάζει άλλον έναν άπαιχτο στην Ελλάδα Λαρς Νορέν:

«Φθινόπωρο Χειμώνας». Αυτή τη φορά σκηνοθετεί ο Νίκος Μαστοράκης -που η «Πράξη» λάνσαρε ως σκηνοθέτη για να υπέρ-δικαιωθεί με την επιλογή της αυτή-, με μια εξίσου σπουδαία διανομή.

Αλλά, φέτος, υπάρχει -κάτι σαν τιμητικό αφιέρωμα- και δεύτερος Λαρς Νορέν στην ελληνική σκηνή: «Δαίμονες», απ’ την ομάδα «HashArt Theater» του Κώστα Μπάρα, σε σκηνοθεσία του, στο «Θέατρο 104».

Το έργο είχε πρωτοπαρουσιαστεί -άλλη μια εξαιρετική παράσταση- στην Ελλάδα, τη σεζόν 1996/1997, απ’ την Δεύτερη Σκηνή του Θεατρικού Οργανισμού «Δρώμενα» της Κάτιας Δανδουλάκη, στο θέατρο «Δανδουλάκη». Ποιος ο σκηνοθέτης; Μα ο Νίκος Μαστοράκης! Είναι περίεργα, μερικές φορές, τα νήματα που ενώνουν το θέατρο.

Και να μην ξεχάσω ότι οι «Δαίμονες», στο μεταξύ, ανέβηκαν και το 2010/2011 απ’ την ομάδα «Κώδικας», σε σκηνοθεσία του Δημήτρη Γιαμλόγλου, στο τότε «Θέατρο του Ήλιου» στην Πλάκα.