Αυτό κι αν ειν’ ξεζούμισμα!

Το Τέταρτο Κουδούνι / 20 Δεκεμβρίου 2012 

Ένα ταξίδι στις αναμνήσεις. Ένας στρόβιλος αναμνήσεων _ αναμνήσεις τρυφερές, αναμνήσεις οδυνηρές, αναμνήσεις ξεχωριστές…: η απολύτως αυτοβιογραφική τριλογία «Το οικογενειακό μας τσίρκο» _ κυκλοφορεί απ’ τον «Κέδρο» _ του Σερβοούγγρου, εβραϊκής καταγωγής απ’ τον πατέρα του, Ντανίλο Κις. Η τριλογία αυτή μεταποιήθηκε σε έργο θεατρικό. Με άξονα το δεύτερο βιβλίο της «Κήπος, στάχτες», στη μετάφραση της Γκάγκα Ρόσιτς και της Μαρίας Κεσίνη, και με τίτλο «Κήπος, στάχτες – Από το βελούδινο άλμπουμ του 20ου αιώνα».

Είδα την παράσταση. Την έχει κάνει ο ηθοποιός Ηλίας Κουνέλας _ ένας εντελώς ιδιαίτερος, αξιοθαύμαστος άνθρωπος _ που παίζει κιόλας σ’ αυτή, μαζί με την Ζωή Τούντα και τον Κωνσταντίνο Καρβουνιάρη. Την ανέβασε πρόπερσι για το ΔΗΠΕΘΕ Πάτρας και από πέρσι την ξανάστησε _ φέτος επαναλαμβάνεται _ σ’ ένα παλιό, εγκαταλειμμένο νεοκλασικό του Κολωνού. Που τα παιδιά αυτά με τους συνεργάτες τους το έκαναν και πάλι σπίτι μέσα απ’ τα γκρεμίδια _ ένα σπίτι που έρχεται απ’ το παρελθόν, με την ξυλόσομπά του που καίει, με τους τοίχους, τους ξεχειλισμένους από παλιές φωτογραφίες προσώπων άγνωστων που γίνονται οικεία… Ένα σπίτι όπου ξυπνούν οι μνήμες του ήρωα, του Αντρέα, και σαρώνουν.

Μια παράσταση που, όταν τελειώσει και το σπίτι αυτό μείνει και πάλι γυμνό, με άδειους τους τοίχους, πλημμυρισμένος συγκίνηση νοιώθεις ότι μύρισες γάλα με μέλι, όπως αυτό που η μάνα δίνει στον Άντι της να πιει, μύρισες σαπούνι όπως αυτό με το οποίο τον λούζει, μύρισες τις αγριοκαστανιές του δρόμου του, που δεν υπάρχουν πια. 

Μια παράσταση που πρέπει να τη δείτε _ ή μάλλον να τη νοιώσετε.

Ήρθε το δελτίο Τύπου για το εορταστικό πρόγραμμα των θεάτρων της «Ελληνικής Θεαμάτων» _ εννιά παραστάσεις σε επτά θέατρα έχει φέτος, μόνο... Και, ως γνωστόν, κατ’ έθιμο θεατρικό, οι παραστάσεις των θεάτρων αυξάνονται τη θεατρικά «γόνιμη» αυτή περίοδο των δυο εβδομάδων με μετάθεση του ρεπό των ηθοποιών στην «άγονη» περίοδο μετά τις γιορτές. Του ρίχνω μια ματιά του δελτίου και τι βλέπω για το «Άντρες έτοιμοι για όλα» που παίζεται _ και σκίζει στο ταμείο _ στο «Λαμπέτη»; Δέκα παραστάσεις τη βδομάδα των Χριστουγέννων, εννιά τη βδομάδα της Πρωτοχρονιάς! Τέσσερις μέρες με διπλή παράσταση την πρώτη βδομάδα, τρεις τη δεύτερη! Ναι, η παράσταση έχει πολύ κόσμο, ναι, τα ρεπό μετατίθενται προφανώς αλλά σας διαβεβαιώνω, με τίποτα δε θα ’θελα να ’μαι ηθοποιός που παίζει στο «Λαμπέτη»… Ξεζούμισμα! Επιστροφή στη δεκαετία του ’60 μου θυμίζει, όταν τα θέατρα έκαναν δώδεκα παραστάσεις τη βδομάδα κι οι ηθοποιοί αγωνιστικές κινητοποιήσεις για να τις μειώσουν σε όρια ανθρώπινα… 

Κάνω κι ένα τηλεφώνημα στο «Λαμπέτη», να κλείσω θέσεις για κάποιους φίλους εκτός Αθήνας, που θα ’ρθουν εδώ τις μέρες των γιορτών. «Δεν κρατάμε θέσεις απ’ το τηλέφωνο». «Εντάξει». Πώς μου κάνει κλικ και ρωτώ για τις τιμές των εισιτηρίων. «22 και 20 ευρώ. Για την περίοδο των γιορτών» μου λέει η ταμίας _ αντί των 20 και 18 της περιόδου εκτός γιορτών. Λόγω κρίσης, φαίνεται, η «Ελληνική Θεαμάτων» αντί να κατεβάσει τις τιμές, τις ανεβάζει! Είναι κι αυτό μια κάποια πολιτική. Το ξεζούμισμα, που σας έλεγα. Κι εφόσον πρέπει να πας ν’ αγοράσεις τα εισιτήρια απ' το ταμείο, έχοντας υπόψιν σου τις τιμές 20 και 18 που αναγράφονται σε εφημερίδες και περιοδικά, σου κάνουν εκεί, αν δεν έχεις ρωτήσει, και την έκπληξη την εορταστική. Άντε, και του χρόνου! 

«40 Χρόνια Φεστιβάλ Ολύμπου. 1972 – 2012» είναι ο τίτλος του λευκώματος. Το 'χει εκδώσει ο ΟΡ(γανισμός).ΦΕ(στιβάλ).Ο(λύμπου). Με κάλεσαν να μιλήσω για το θέατρο στην περιφέρεια στην παρουσίασή του στο πανέμορφο, κτισμένο πάνω στη θάλασσα _ στον Θερμαϊκό _ ξενοδοχείο «Cavo Οlympo», στην Πλάκα του Λιτόχωρου Πιερίας και ίσως διαβάσατε το κείμενο της ομιλίας αυτής, το ανάρτησα εδώ, στο totetartokoudouni.blogspot.com.
Αλλά θέλω να επανέλθω στο λεύκωμα. Φοβόμουνα μήπως ήταν μια συγκαταβατικά «συμπαθής» επαρχιακή έκδοση. Δεν είναι. Είναι μια έκδοση εξαίρετη, αξιοζήλευτη. Όταν γνώρισα από κοντά τους ανθρώπους που τη φρόντισαν κατάλαβα το γιατί. Ο φιλόλογος – ποιητής Αντώνης Κάλφας που ’χε την επιμέλεια κι έχει γράψει ένα απ’ τα τρία κείμενα του τόμου, ο Σπύρος Τσιλιγκιρίδης που σχεδίασε _ έξοχα _ το λεύκωμα και είχε τη γραφιστική επιμέλεια, ο εκπαιδευτικός - ιστορικός τέχνης Νίκος Γραίκος που ’χει γράψει ένα εξαιρετικά εμπεριστατωμένο και ισορροπημένο κείμενο κι ο πρώην πρόεδρος της Εταιρείας Πιερίδων Μουσών Κλέαρχος Γώττας, ταμένος πρωτεργάτης του Φεστιβάλ Ολύμπου, ο οποίος καταθέτει στο βιβλίο την πολύτιμη μαρτυρία του, είναι άνθρωποι για τους οποίους η Πιερία πρέπει να καμαρώνει. Και δεν είναι οι μόνοι. Γνώρισα κι αρκετούς άλλους ανάλογου επιπέδου.

Έγραφα στο προηγούμενο «Τέταρτο Κουδούνι» για την επερχόμενη _ τότε, επελθούσα πια _, σαν τον λίβα που καίει τα σπαρτά, επάνοδο της αρχιμουσικού κ. Ευγενίας Μανωλίδου απ’ το σούργελο στο πόντιουμ και μετά θυμήθηκα τον Μινωτή. Που, όταν, μετά από έτη και έτη μπουλβάρ και σινεμά και αρκετής σαχλαμπούχλας, οι σιτεμένες πια Βουγιουκλάκη και Καρέζη έκαναν στροφή στην ποιότητα κι αποφάσισαν να κατεβούν στην Επίδαυρο, πώς τις είχε χαρακτηρίσει; Μα, «μετανοούσες Μαγδαληνές».

Πάνω από είκοσι πέντε έργα έχει γράψει. Ο Ίψεν. Κι εδώ, στην Ελλάδα, όλο «Κουκλόσπιτο», και «Βρικόλακες», και «Έντα Γκάμπλερ», άντε και καμιά φορά «Εχθρός του λαού», «Αγριόπαπια», «Ρόσμερσχολμ», «Κυρά της θάλασσας», «Αρχιτέκτονας Σόλνες», «Ο μικρός Έγιολφ» και «Μπόρκμαν». Άντε και δυο – τρία ακόμα. Τα υπόλοιπα σχεδόν δεκαπέντε; Σίγουρα δεν είναι όλα στο επίπεδο των πιο γνωστών του αλλά να μην τα ’χουμε γνωρίσει; Πέρσι μόλις πρωτοανέβηκε στην Ελλάδα «Το ξύπνημα των νεκρών» _ που δεν μακροημέρευσε.
Μη σας πω για τον Στρίντμπεργκ. Πάνω από εξήντα θεατρικά περιλαμβάνει η εργογραφία του. Πόσα έχουν παιχτεί στην ελληνική σκηνή;
Οπότε, χωρίς να ξέρω εκ των προτέρων το αποτέλεσμα _ εκδοχή μιούζικαλ ετοιμάζουν, πολλά γυμνά είδα στις φωτογραφίες και ολίγον ανησυχώ _, η πρωτοβουλία του Γιώργου Λιβανού να παρουσιάσει στο θεατράκι του, το «Studio Κυψέλης», την άπαιχτη στην Ελλάδα «Κωμωδία του έρωτα» του Ίψεν, έργο του 1864, μόνο επαινετή τη θεωρώ.

Μα, «Με προβολή τριών ταινιών – σταθμοί»; «Μιας όπερας – σταθμός»;; «Με ένα ρόλο – σταθμός»;;; «Της δοκιμασίας – ταξίδι»;;;; «Κάνει μια ταινία –σταθμός»;;;;; Μέχρι του σημείου «του επισκέπτη – καταλύτης»;;;;;; 
Ε, όλος ο κόσμος, μια σκηνή…

Δεν έχουν κλείσει τα δεκαοχτώ οι απαγωγείς

Το έργο. Η Χρύσα, η Ανθή και ο Μάρκος, τρείς έφηβοι, μαθητές Λυκείου, με ανεπτυγμένη οικολογική συνείδηση, στρατευμένοι στην υπόθεση της διαχείρισης των υδάτινων πόρων, προχωρούν, με εγκέφαλο ένα φίλο τους που ποτέ δεν θα τον δούμε αλλά με τον οποίο μιλούν μόνο στο τηλέφωνο, σε μια παράτολμη ενέργεια: απάγουν τον νεαρό γιο του προέδρου μιας κάποιας Εταιρείας Προστασίας Υδάτων _ της οποίας οι σκοποί είναι βέβαια η εκμετάλλευση και όχι η προστασία των υδάτων… _ και στην οποία εργάζεται ο πατέρας του Μάρκου ενώ ο νεαρός που απάγεται είναι ανώτερο στέλεχός της.

Τον κρύβουν σε ένα υπόγειο και απαιτούν, με το σύνθημα «Ελεύθερα ύδατα!», από τον πατέρα του να ακυρώσει τη διαδικασία ιδιωτικοποίησης του νερού, την οποία μεθοδεύει η εταιρεία, μέσα σε τρεις μέρες κατά τις οποίες θα στερήσουν από το γιο του εντελώς το νερό. Ο πρόεδρος σιωπά, του στέλνουν και βίντεο με το γιο του να του ζητάει να υποχωρήσει, η σιωπή συνεχίζεται, οι σχέσεις των τριών παιδιών με τον νεαρό περνούν διάφορες φάσεις, αυτός τους πείθει πως οι ιδέες του είναι κοντά στις δικές τους, η κατάσταση της υγείας του χειροτερεύει από την αφυδάτωση, τα παιδιά _ παιδιά ευαίσθητα _ φοβούνται για την τύχη του, το καθένα, ξεχωριστά και κρυφά από τους άλλους, του δίνει να πιει λίγο νερό, ανάμεσα στον Μάρκο και στην Χρύσα δημιουργείται μια ερωτική έλξη, αρχίζουν να αναρωτιούνται αν ο τρόπος διαμαρτυρίας που διάλεξαν είναι σωστός και να αμφιβάλουν… Ώσπου στο τέλος της τρίτης μέρας ο πρόεδρος απαντάει. Και απορρίπτει τα αιτήματά τους _ «αρνούμαι να υποκύψω σε εκβιαστές». Το φινάλε, όμως, κρύβει μια ελπίδα.

Στο γραμμένο για έφηβους έργο του «Ελεύθερα ύδατα», ειδική παραγγελία της Στέγης Γραμμάτων και Τεχνών του Ιδρύματος Ωνάση, ο καλός συγγραφέας Γιάννης Τσίρος ξεκινάει με ένα εύρημα όχι ιδιαίτερα πειστικό _ τρεις έφηβοι οργανώνουν ολόκληρη απαγωγή  με οικολογικούς στόχους. Το χειρίζεται όμως με επιδεξιότητα _ πλουτίζει τους χαρακτήρες με πινελιές που τους δίνουν σάρκα και οστά _, με ευελιξία _ δημιουργεί καταστάσεις πειστικές _, με αμεσότητα και με τρόπο έξυπνο _ δίνει στο έργο του το σχήμα του θρίλερ _, ώστε όντως το κείμενο να απευθύνεται σε έφηβους σημερινούς και όχι του 1950. Όσο για το τραγούδι που έχει προσθέσει στο άνοιγμα της σκηνής 14 αιφνιδιάζει ευχάριστα και απογειώνει το ρεαλισμό του. Άρα το έργο του, προσωπικά, το κρίνω ως επιτυχημένο.

Η παράσταση. Η Σοφία Βγενοπούλου που ανέλαβε, με τη δραματουργική συνεργασία της Κατερίνας Κωνσταντινάκου και της Παναγιώτας Κωνσταντινάκου, τη σκηνοθεσία, συνεπικουρούμενη από την Εύα Μανιδάκη _ σκηνικά και κοστούμια σωστά _, την  Σταυρούλα Σιάμου _ επιμέλεια κίνησης _, τον Κώστα Χαϊδαλή _ σκηνοθεσία βίντεο _ και, κυρίως, τον Ανρί Κεργκομάρ που σχεδίασε τον ήχο και επιμελήθηκε τη μουσική _ οι σταγόνες που στάζουν _ και τον Φίλιππο Κουτσαφτή στον οποίο οφείλονται οι εξαίρετοι φωτισμοί, έστησε μια παράσταση με καλούς ρυθμούς, με έξυπνα ευρήματα _ τα γράμματα που πέφτουν και σκορπίζονται στους «εσωτερικούς» μονολόγους _, αποτελεσματική. Δεν βρήκα μόνο λειτουργικές τις εισόδους από την πόρτα του βάθους πριν αρχίσει η κάθε σκηνή.

Διανομή. Φοβάμαι όμως πως η σκηνοθέτρια δεν κατάφερε να οδηγήσει σωστά τους _ όχι ατάλαντους _ ηθοποιούς της. Βρήκα με τάσεις υπερβολής και σκληρό τον Θανάση Μεγαλόπουλο, κάπως ψυχρό και πολύ «ορθοφωνικό» τον Μιχάλη Πανάδη και αδύναμη, με λόγο «εκκρεμή», που πρέπει πολύ να τον δουλέψει για να τον στερεώσει, την Θεανώ Μεταξά. Πιο σωστή από όλους η Ελίνα Ρίζου, δυστυχώς ως επιλογή για το ρόλο που έχει αναλάβει δεν ανταποκρίνεται στο «όταν χόρευε παθαίναμε» που ακούγεται για την Χρύσα.

Το συμπέρασμα. Μια παράσταση, απολύτως κατάλληλη, παρά τα τυχόν ελαττώματά της, για έφηβους. Θα τους κρατήσει.

Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών / Ίδρυμα Ωνάση, από την Ομάδα «Grasshopper», 16 Δεκεμβρίου 2012.

Μάαζελ άνισος

Μια άνιση, κατά τη γνώμη μου, συναυλία διηύθυνε ο Λόριν Μάαζελ το Σάββατο στο Μέγαρο Μουσικής. Η Ορχήστρα Φιλαρμόνια του Λονδίνου είναι βέβαια ένα εξαιρετικό όργανο: με έναν δικό της, «αγγλικό» ήχο, σκουρόχρωμα λαμπερό, μαλακό, γερά δεμένη, άψογα συντονισμένη. Από τα σημαντικότερα συμφωνικά σύνολα στον κόσμο. Στη συγκεκριμένη συναυλία οδηγήθηκε από τον 82χρονο αμερικανό αρχιμουσικό, στο πρώτο μέρος, σε μια εξαιρετική εκτέλεση της Έκτης Συμφωνίας του Πιοτρ Ιλίτς Τσαϊκόφσκι, της «Παθητικής», που πιστεύω πως το σωστότερο θα ήταν να την αποκαλούμε «Παθιασμένη», μια και είναι απολύτως ενεργητικά και καθόλου παθητικά βουτηγμένη στα πάθη του συνθέτη… Σε γραμμή κλασική, χωρίς θεατρινίστικες εξάρσεις, αυστηρά, λιτά ο Μάαζελ ανακάλυψε και αποκαλυπτικά πρόβαλε από το αριστουργηματικό έργο μια σπάνια εσωτερικότητα.
Αλλά στο δεύτερο μέρος _ νομίζω πως το πρόγραμμα ήταν λάθος διευθετημένο, ο Τσαϊκόφσκι θα έπρεπε να κλείνει κι όχι να ανοίγει τη συναυλία _ η εκτέλεση της Δεύτερης Συμφωνίας του Γιοχάνες Μπραμς προσωπικά με απογοήτευσε. Ειδικά το Αλέγκρο νον τρόπο _ το πρώτο μέρος _ μου φάνηκε εκτός τόνου. Στη συνέχεια ο μαέστρος ανέκτησε τον έλεγχο αλλά έδωσε έναν Μπραμς καθόλου στιβαρό, καθόλου ρωμαλέο, μάλλον πλαδαρό, εκτελεσμένο βέβαια από μία ορχήστρα υψηλού επιπέδου.
Η συναυλία έκλεισε με έναν από τους δημοφιλείς Ουγγρικούς Χορούς του Μπραμς σε μια λαμπερή εκτέλεση.

Μέγαρο Μουσικής Αθηνών, 15 Δεκεμβρίου 2012.
 

Υ.Γ. 1 Έχω κουραστεί από τα τόσο συμβατικά προγράμματα των συναυλιών που δίνουν οι μετακαλούμενες συμφωνικές ορχήστρες στο Μέγαρο. Τα ίδια και τα ίδια έργα, έστω και αν πρόκειται για αριστουργήματα. Γιατί; Θεωρούνται πιασιάρικα;

Υ.Γ. 2 Η συναυλία της Ορχήστρας Φιλαρμόνια πραγματοποιήθηκε με τη χορηγία Έλληνα του εξωτερικού που επέμεινε να διατηρήσει την ανωνυμία του. Δεν είναι είδος σπάνιο οι χορηγοί. Οι χορηγοί που επιθυμούν να διατηρήσουν την ανωνυμία τους είναι είδος υπό εξαφάνιση _ προσωπικά, μέχρι τώρα, πίστευα πως δεν υπάρχουν. Όλο μου το σεβασμό και την εκτίμηση, λοιπόν, στον συγκεκριμένο χορηγό. Όποιος κι αν είναι.

Κι αν είναι ροκ μην τη φοβάστε

Τη γνώρισα ως χορεύτρια. Χορεύτρια εξαιρετική. Την ανακάλυψα ως ηθοποιό, απίστευτα εκφραστική, μέσα από την πρώτη ταινία που έκανε. Την είδα από την πρώτη μέρα να πατάει το σανίδι ως ηθοποιός και πρόβλεψα μια καριέρα ανοδική _ και ήταν κατακόρυφα, εκθαμβωτικά ανοδική. Την άκουσα να τραγουδάει για πρώτη φορά στο θέατρο, στη δεύτερη παράστασή της, τις Φοίνισσες» με το ΚΘΒΕ _ τον κομμό της Αντιγόνης που είχε επωμιστεί _ κι έμεινα έκπληκτος από τη φωνή της. Φωνή η οποία αποκαλύφθηκε σε όλο της το εύρος στην «Bossa Nova» του Κωνσταντίνου Ρήγου, στο Εθνικό.

Αλλά η Μαρία Ναυπλιώτου δεν παύει να μου _ μας _ επιφυλάσσει εκπλήξεις. Ανεξάντλητη! Φέτος αποφάσισε να τραγουδήσει, την ελεύθερη από θέατρο _ από τις παραστάσεις της «Οδύσσειας» του Μπομπ Γουίλσον, στην οποία πρωταγωνιστεί στο Εθνικό _ Τρίτη της, σε μπαρ. Αμιγής τραγουδιστική εμφάνιση για πρώτη φορά. Και διάλεξε το «Faust», ένα όμορφο, καλόγουστο στέκι (με φρέσκο, φετινό, θέατρο στον πάνω όροφο) που έχει ανοίξει μαζί με φίλους του από πέρσι ο Αλέκος Συσσοβίτης στο εμπορικό κέντρο _ Καλαμιώτου και Αθηναΐδος. Frontwoman, που λένε, στο καινούργιο ροκ σχήμα Tricky Pony _ Δημοσθένης Γρίβας, Stephen Fleming, Δανάη Nielsen, Μανώλης Γιαννίκιος. Όπου άλλη μια _ άλλη μια ακόμα… _ Μαρία Ναυπλιώτου ανακάλυψα: τη ροκ Μαρία Ναυπλιώτου! Πολύ ροκ σας λέω. Η οποία _ ό,τι πιάνει χρυσός γίνεται… _ και εδώ διαπρέπει.

Αλλά κι αν είναι ροκ, μην τη φοβάστε. Είναι επί σκηνής η ίδια αφοπλιστική καλλονή, έχει την ίδια γλύκα κι έχει πάντα αυτό που ε-λά-χι-στες γυναίκες διαθέτουν στην ελληνική σκηνή: αυτό που λένε class. Είναι classy, είναι Κυρία η Μαρία Ναυπλιώτου. Ακτινοβολεί καλλιέργεια αλλά και ανθρωπιά. Ακόμα κι όταν είναι ροκ.
  
«Faust», 11 Δεκεμβρίου 2012 και 22 Ιανουαρίου 2013.

Τα δάκρυα, τα δάκρυά (τους) ειν’ καυτά…

Το Τέταρτο Κουδούνι / 13 Δεκεμβρίου 2012 

Μοιάζει να ’χω γίνει σταθερός πόλος διαφήμισης της Στέγης Γραμμάτων και Τεχνών του Ιδρύματος Ωνάση αλλά δε με νοιάζει. Εκείνο που ξέρω είναι πως τα καλλιτεχνικά γεγονότα που προσφέρει είναι αλλεπάλληλα _ με ασυνήθιστη πυκνότητα. Και μου είναι αδύνατο να τα αγνοήσω. 

Να αγνοήσω, δηλαδή, το «Desh» του Άκραμ Καν; Να αγνοήσω αυτόν τον σπουδαίο χορευτή; Αυτόν τον σπουδαίο χορογράφο; Αυτόν τον Καλλιτέχνη; Αυτή την παράστασή του που δεν είναι παρά μια αναζήτηση, εύφορη αλλά και επώδυνη, ένα φιλέρευνο ταξίδι του στις μακρινές του ρίζες, ξεχειλισμένο απ’ την περιέργειά του να γνωρίσει, να μάθει, να γευτεί _ σαν παιδάκι; Ένα ταξίδι που δεν οδηγεί παρά σ’ αυτό το απ’ την αρχή πάνω στη σκηνή σακί. 

Στο χώμα και στα παλιά ρούχα που κρύβει μέσα του _ όλα που ψάχνει είναι εκεί, μέσα στα πόδια του, κάτω από τα μάτια του. Να μην εκφράσω πόσο πλήρης ένοιωσα απ' το συναρπαστικό αυτό θέαμα που «δεν είναι παρά ένα σόλο»; Να μη γράψω για τη μαγεία των σκηνικών του Σάντερ Λόονεν; _ ω, αυτές οι αυλαίες που κατεβαίνουν σαν ομίχλη, σαν καταρράκτες στο τέλος… Να μη μιλήσω γι αυτό το οπτικό ποίημα; Που με κατέκτησε ολοκληρωτικά; Ε, όχι! Δε γίνεται.

Αλίμονο. Το θέατρό μας έφτασε στο σημείο να στέλνει για «προμόσιον», σε δελτία Τύπου, επιλογές απ’ τις «κριτικές» της περιβόητης στήλης «Κριτικές του Κοινού» που με καμάρι συνεχίζει να διατηρεί και να επαυξάνει _ με δάχτυλα πάνω και δάχτυλα κάτω _ το «Αθηνόραμα». Όπου, ανάμεσα σε κάποιους σοβαρούς και σεμνούς και άδολους θεατρόφιλους, ο κάθε κομπλεξικός του θεάτρου ή περί το θέατρο, ο κάθε άνεργος ηθοποιός που απορρίφθηκε από οντισιόν κι αισθάνεται, δικαίως ή αδίκως, ριγμένος, ο κάθε κατά φαντασίαν, με απωθημένα, κριτικός, ο κάθε απόφοιτος θεατρικών σπουδών που δεν έχει ο δύστυχος απασχόληση μπορεί αβέρτα να εισέρχεται ανωνύμως ή με ψεύτικο όνομα ή μέιλ και να βγάζει τα πάσης φύσεως απωθημένα του γράφοντας ανεξέλεγκτα ό,τι του κατεβάσει η κούτρα του ή χυδαιολογώντας _ πρόσφατα, για παράδειγμα, διάβασα: «Δία. Από αη-δία». Ως «κριτική του κοινού». Ή, αντιθέτως, μπορούν να εισέρχονται, επίσης ανεξέλεγκτα, όλα τα μέλη της οικογενείας και οι κολλητοί των καλλιτεχνών της εκάστοτε παράστασης _ ή και οι ίδιοι οι μετέχοντες σ’ αυτήν… _ και ριχ’ τα τα πεντάστερα, και να ομιλούν για «την καλύτερη παράσταση ever» και για «αριστούργημα» για να επηρεάσουν τους αφελείς. Ε, ρε που καταντήσαμε…

Tελικά, φέτος, δεν τα πήγαν καλά στο ταμείο _ άγνωστον γιατί. Οι «Ψευδαισθήσεις» του Ιβάν Βιριπάγιεφ σε σκηνοθεσία Κατερίνας Ευαγγελάτο στο θέατρο «Οδού Κυκλάδων». Από σήμερα μέχρι και την Κυριακή δίνονται οι τέσσερις τελευταίες παραστάσεις. Σας συνιστώ ανεπιφύλακτα να μην τη χάσετε την παράσταση αυτή. 

Σε τούρκικο όμιλο, το 50% της Μαρίνας Φλοίσβου, διάβασα. Προβλέπω σύντομα ο Λιμήν Ζέας να επανέρχεται ως Πασαλιμάνι και το Μικρολίμανο ως Τουρκολίμανο. Κι η Χρυσή Αυγή να γίνεται Τούρκος.

Βάι, βάι, βάι... Όλος ο κόσμος, μια σκηνή… 

Μάθε τέχνη κι άστηνε, κι άμα πεινάσεις πιάστηνε. Η κυρία Ευγενία Μανωλίδου επιστρέφει. Ως μαέστρος. Που αυτό κατά βάσιν είναι. Θα διευθύνει _ παλιά μου τέχνη κόσκινο _ στο «Badminton» τη συναυλία «Χριστούγεννα με τα αστέρια. Αφιέρωμα στον παγκόσμιο κινηματογράφο» με την Νίνα Λοτσάρη (Τ’ «αστέρια» ποια είναι; Οι δυο κυρίες; Έτσι αυτοτιτλοφορούνται; Σιγά, θαμπώθηκα…). Το πληροφορήθηκα από φλάιερ που μοιράζεται στο «Badminton», φλάιερ το οποίο πιστοποιεί τη σοβαρότητα του εγχειρήματος με φωτογραφίες της _ πολύ σέξι _ τραγουδίστριας και της διακεκριμένης μας μαέστρου, άψογα μακιγιαρισμένης, το φρύδι κάγκελο, τουαλέτα έξω οι ώμοι, στο ’να χέρι _ όχι το τσιγάρο αλλά _ η μπαγκέτα _ αρχιμουσικού, όχι ψωμιού _, στ’ άλλο χέρι _ όχι το μπεγλέρι αλλά _ μια μελετημένα υπέροχη κίνηση των δακτύλων που παραπέμπει στο «Θάνατο του κύκνου» της Πλισέτσκαγια _ ακριβώς η εικόνα μιας μαέστρου διεθνούς βεληνεκούς.

Μετά την αλήστου μνήμης «Στιγμή της αλήθειας», μετά το «Masterchef», το «Dancing with the Stars» και το «Ελλάδα έχ’(ει)ς ταλέντο», έφτασε για την κ. Μανωλίδου η στιγμή της αλήθειας _ της. Ok, με την Νίνα Λοτσάρη _ βρήκε ο Φίλιππος τον Ναθαναήλ… _, αλλά είναι μια κάποια (καινούργια) αρχή. Άντε, και με την Φιλαρμονική του Βερολίνου.

Το ομολογώ. Κάθε φορά που φτάνει δελτίο Τύπου από θέατρο για «αναπροσαρμογή» _ δηλαδή μείωση _ των τιμών των εισιτηρίων, για «χειρονομία κοινωνικής ευαισθησίας και συμπαράστασης στο χειμαζόμενο κοινό και στους άνεργους», για «καινούργια πολιτική τιμών» και τα λοιπά σχετικά, το πρώτο που σκέφτομαι είναι: ωχ, δεν τα πάνε κι αυτοί πολύ καλά, φαίνεται, στο ταμείο… 

«Εχθρό του λαού» απ’ τον Στέφανο Ληναίο και την Έλλη Φωτίου έχουμε φέτος στο «Άλφα» σε σκηνοθεσία του πρώτου _ ήδη παίζεται. «Εχθρός στο λαού» και στην Θεσσαλονίκη σε διασκευή – σκηνοθεσία Μαρίας Μπαλτατζή στην αίθουσα «Πολιτεία Θεάτρου». Αλλά κι ο Θωμάς Κινδύνης αναγγέλλει το ίδιο έργο του Ίψεν για τον Ιανουάριο, εδώ, στις δικές του «Μορφές Έκφρασης». Σε σκηνοθεσία Νίκου Περέλη. Μήπως είναι _ για να γίνω δημοσιογραφικά πιο trendy κι εγώ… _ too much; Υπερβολή, δηλαδή; 

  

Δάκρυα, πέρσι, τέτοιες μέρες, η ιταλίδα υπουργός Οικονομικών Έλσα Φορνέρο όταν ανακοίνωνε τα μέτρα εξόντωσης των _ ιταλών _ συνταξιούχων. Δάκρυα κι ο πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας _ κομμουνιστής, αν δεν απατώμαι.. _ Δημήτρης Χριστόφιας, όταν ανάγγειλε το δικό(ν) τους το Μνημόνιο(ν). Μελό έχουμε γίνει η Μεσογειακοί… Εκτός κι αν είναι κροκοδείλια τα δάκρυα. Διότι, δάκρυ και μύξα, δάκρυ και μύξα, αλλά τα μέτρα τα πήραν, τελικά. Έστω και δακρύβρεκτα.

Όλος ο κόσμος, μια σκηνή…