January 20, 2012
January 13, 2012
Πριν σβήσουν τα κεριά
Το θεωρώ το πιο σημαντικό έργο του Τενεσί Γουίλιαμς. Το πιο
ειλικρινές και το πιο ποιητικό. «Ο γυάλινος κόσμος» του (1944) που τον
εκτόξευσε εν μιά νυκτί στην επιτυχία και
στη διασημότητα είναι γραμμένος με «αθωότητα». Πριν ο συγγραφέας αρχίσει να
γράφει αγχωμένος για το επόμενο «σουξέ», αλλοιθωρίζοντας προς το Χόλιγουντ και
με στόχο να αρέσει.
Και είναι έργο αναφανδόν αυτοβιογραφικό. Ο Τομ, που θέλει να
δραπετεύσει από την αποθήκη παπουτσιών όπου είναι αναγκασμένος να δουλεύει, είναι
ο ίδιος ο Τενεσί Γουίλιαμς _ Τομ τον φώναζαν, άλλωστε _, γι αυτό έχει επωμιστεί
και τον, σε πρώτο πρόσωπο, ρόλο του αφηγητή (δραματουργική αδυναμία, καταρχήν,
η ανάγκη αφηγητή, εδώ κολάζεται από τη δομή που δίνει στο έργο ο συγγραφέας). Η
Αμάντα, η ιδιόρρυθμη έως αφόρητη, κυκλοθυμική μητέρα του Τομ στο έργο, και η
Λόρα, η αδελφή του, είναι η μάνα και η αδελφή του Γουίλιαμς, ένα κορίτσι με
ιδιαιτερότητες στη συμπεριφορά του, που οδηγήθηκε στη σχιζοφρένεια και που ως
θεραπεία τού έκαναν λωβοτομή μετατρέποντάς το σε φυτό… Ο πατέρας της
φωτογραφίας, που το έχει σκάσει από το σπίτι, είναι ο πατέρας του. Ακόμα και ο
Τζιμ, ο φίλος συνάδελφος που ο Τομ τον φέρνει στο σπίτι για να γνωρίσει την
Λόρα, πιεζόμενος από την μητέρα του η οποία προσπαθεί με το ζόρι να την
παντρέψει στρουθοκαμηλίζοντας μπροστά στην κατάστασή της, ήταν πρόσωπο υπαρκτό.
Αυτά τα πρόσωπα διυλίζονται μέσα από την αχλύ του ονείρου
και της μνήμης σε ένα βαθύτατα τρυφερό έργο που στο ρεαλισμό ακουμπάει αλλά ο
συμβολισμός και, βασικά, η ποίηση είναι που το απογειώνουν. Ένα έργο, με δύο
γυναικείους ρόλους αξεπέραστους, που σίγουρα έχει ρυτίδες αλλά επειδή ακριβώς
είναι ποιητικό δημιούργημα άντεξε στο χρόνο.
Η Κατερίνα Ευγγελάτου που υπογράφει τη σκηνοθεσία το άγγιξε
με σεβασμό όχι όμως άγονο. Και με μια ματιά σύγχρονη αλλά όχι κατεδαφιστική. Αφήνοντας
πίσω το ρεαλισμό του. Ο «Γυάλινος κόσμος» της είναι όντως γέννημμα της μνήμης
του Τομ / Τενεσί: αναμνήσεις «κουνημένες», θολωμένες μέσα από τα καίρια βίντεο
του Μιχάλη Κλουκίνα, με τέσσερα παρόντα πρόσωπα και ένα απόν, σε έναν ουδέτερο
χώρο που θα μπορούσε να είναι και ο γυμνός θάλαμος ενός ψυχιατρείου _ κανείς
τους δεν ισορροπεί στην πραγματικότητα εκτός, ίσως, από τον Τζιμ. Μια παράσταση
που μοιάζει άξονάς της να μην είναι ο αφηγητής Τομ αλλά το δίπολο Αμάντα – Λόρα.
Και κυρίως η Λόρα _ ίσως γιατί στο τέλος του έργου σ’ εκείνη ακριβώς είναι που ο
Τομ συστήνει να σβήσει τα κεριά του κηροπήγιου που κρατάει μια κι ο κόσμος «φωτίζεται
πια από αστραπές».
Η τρομαγμένη από τη ζωή, η μαζεμένη, ανάπηρη, προβληματική
στις επαφές της, σαν φοβισμένο γατάκι Λόρα που έχει φορτώσει ένα άδειο ψυγείο
με τα γυάλινα ζωάκια της _ ο «γυάλινος κόσμος» της _ προσπαθώντας να τα διατηρήσει
για πάντα, η Λόρα που ζει, όμως, μέσα στον δικό της αυτό κόσμο ελεύθερη, ξυπόλητη
σε όλη την παράσταση προσπαθεί να ισορροπήσει πάνω στις γόβες _ τα δεκανίκια
που της επιβάλλει η καταπιεστική μάνα της _ στη συνάντηση με τον Τζιμ αλλά
μόνον όταν τις πετάει θα ελευθερωθεί και θα τολμήσει να τον ακολουθήσει στο
χορό που της προτείνει, έστω κι αν καταλήξει στη συντριβή.
Η νεαρή σκηνοθέτρια αντιμετώπισε την παράσταση ευφάνταστα _
έστω κι αν κάποια ευρήματά της δεν είναι καλά καταθισμένα, όπως το φιλί στο
στόμα της Αμάντας στον γιο της ή η, προς στιγμή, σεξουαλική έλξη που αισθάνεται
για τον Τζιμ _, με ακρίβεια και οι ρυθμοί που της έδωσε είναι πολύ καλοί. Θα
ήθελα, ίσως, περισσότερο χιούμορ.
Σε ανανεωτική φάση ο Γιώργος Πάτσας έχει σχεδιάσει ένα κλειστοφοβικό
σκηνικό που αναδεικνύει τη σκηνοθετική
γραμμή και το αναδεικνύουν οι φωτισμοί _ συναρπαστικοί! _ του Λευτέρη
Παυλόπουλου, με κέντρο που μαγνητίζει το ψυγείο – γυάλινο κόσμο ενώ ο Σταύρος
Γασπαράτος με τις υποβλητικές μουσικές και τους ήχους του υπογραμμίζει
διακριτικά τη σκηνοθετική άποψη.
Η Ναταλία Τσαλίκη, απόλυτα κυρίαρχη των μέσων της, σχεδιάζει
ισορροπημένα, με εξαιρετικούς εσωτερικούς ρυθμούς, υποδειγματικά θα έλεγα, την
Αμάντα έστω κι αν η κάποια φυσική της ψυχρότητα γίνεται φραγμός στη συγκίνηση.
Ελπιδοφόρο το ντεμπούτο της πειστικότατης στον _ πολύ αβανταδόρικο είναι η
αλήθεια _ ρόλο της Λόρα, Αμαλίας Νίνου. Θα ήθελα όμως να τη δω και σε άλλους
για να σιγουρευτώ. Σωστός ο Κωνσταντίνος Γαβαλάς αλλά η απειρία του φαίνεται. Ο
Αντίνοος Αλμπάνης έχει την ευαισθησία και την τρυφερότητα που ζητάει ο ρόλος
αλλά μοιάζει υποτονικός, χωρίς ενέργεια και σε αρκετές στιγμές «τραγουδάει» το
ρόλο.
Μια πάρα πολύ καλή παράσταση, έστω και αν προσωπικά δεν με
συγκίνησε.
Θέατρο «Δημήτρης
Χορν», 11 Ιανουαρίου 2012.
January 12, 2012
Όλια «γυμνή»
Το Τέταρτο Κουδούνι / 12 Ιανουαρίου 2012
Ο φετινός Έλληνας Περικλής στο ομώνυμο έργο του Σαίξπηρ που παρουσιάζει το Εθνικό _ ο πολύ καλός κι εδώ _ Χρήστος Λούλης πήρε άλλη μια χαρά αυτόν τον καιρό, πέραν του ρόλου. Χαρά απείρως μεγαλύτερη: έγινε μπαμπάς. Η γυναίκα του, η επίσης πολύ καλή ηθοποιός Έμιλυ Κολιανδρή, έφερε στο φως έναν υγιέστατο γιο. Να τους ζήσει!
Αυτό είναι! Το θέατρό μας ξυπνάει κι αντικρίζει κατάματα την πραγματικότητα. «Unemployed» _ που σημαίνει άνεργος _ είναι ο τίτλος της παράστασης η οποία παίζεται στο «Black Box» του Ιδρύματος «Μιχάλης Κακογιάννης» μέχρι 20 Ιανουαρίου. Δέκα νέοι ηθοποιοί _ Σταμάτης Ζακολίκος, Σοφιάννα Θεοφάνους, Μάνος Κανναβός, Δημήτρης Κερεστετζής, Μιχάλης Κοιλάκος, Μαίρη Λούση, Μαρία Μουμούρη, Ειρήνη Μαργαρίτη, Απόστολος Φράγκος, Κατερίνα Φωτιάδη _ ερμηνεύουν τα κείμενα δέκα νέων συγγραφέων _ Έλια Αλεξίου, Άθως Δημουλάς, Ειρήνη Μαργαρίτη, Χάρης Μπόσινας, Χριστιάνα Μύγδαλη, Σπύρος Παπαδόπουλος, Γιώργος Πολυμενέας, Γιώργος Ρομπόλας, Ρενέ Σανς, Κατερίνα Φωτιάδη _ που αφηγούνται προσωπικές ιστορίες ανθρώπων οι οποίοι βιώνουν τις συνέπειες της αμφιβολίας της εποχής και της αβεβαιότητας για το μέλλον καθώς βρίσκονται, άμεσα ή έμμεσα, αντιμέτωποι με την ανεργία. Κείμενα που δημοσιεύτηκαν στο περιοδικό «Μητροπολιτικές Ιστορίες» το περασμένο φθινόπωρο. Ο Σταμάτης Ζακολίκος, η Ειρήνη Μαργαρίτη κι η Κατερίνα Φωτιάδη έχουν τη σκηνοθετική επιμέλεια.
Δεν προδικάζω το καλλιτεχνικό αποτέλεσμα _ δεν είδα ακόμα την παράσταση _ αλλά επειδή βλέπω με τα μάτια μου τρία απ’ τα παιδιά αυτά _ που ’ναι και τα τρία ηθοποιοί καλοί _ να μην έχουν δουλειά στο θέατρο ή να έχουν δουλειά αντί εξευτελιστικής αμοιβής και να ’ναι αναγκασμένα να σερβίρουν καφέδες ή να κουβαλάνε ψωμιά για να ζήσουν και για να ζήσουν τα παιδιά τους, η παράσταση αυτή ΜΕ ΑΦΟΡΑ. Έστω κι αν διαφωνώ με τον αγγλικό τίτλο. Η λέξη άνεργος δεν έχει μεγαλύτερη δύναμη;
Μια Όλια Λαζαρίδου γυμνή. Μια Όλια Λαζαρίδου φευγάτη. Μια Όλια Λαζαρίδου αυθεντική _ αυτό ακριβώς που είναι. Στον γραμμένο απ’ την ίδια μονόλογο «Κορίτσι μπαταρία» τον οποίο έπαιξε _ «με λόγια προσωπικά και όχι δανεικά», όπως γράφανε στην αφίσα / πρόγραμμα _, σε σκηνοθεσία του ιδιαίτερου και ιδιαίτερα ταλαντούχου Ευριπίδη Λασκαρίδη, στο χώρο με το όνομα «Προσωρινός» _ ένα ισόγειο μαγαζί (;) στην Δεινοκράτους, απέναντι απ’ το Ναυτικό Νοσοκομείο.
«Φτωχό θέατρο», μια τζαμαρία που ’βλεπε στο δρόμο, δυο νέοι μουσικοί κι η Όλια ν’ αφηγείται, με την απλότητα που τη διακρίνει, μ’ αυτή την αίσθηση του πέραν των εγκοσμίων που αφήνει, με το προσωπικό της χιούμορ, ιστορίες για πρόσωπα και πράγματα και στιγμές της ζωής της, σπάζοντας την αφήγησή της με ποιητικά ιντερμέδια _ αποσπάσματα απ’ το ποίημά της «Η προσευχή του ελάχιστου».
Μια παράσταση αισθαντική, χωρίς ίχνος «δήθεν», που μίλησε στο κοινό. Γι’ αυτό ελπίζω κι εύχομαι να την επαναλάβουν. Για να την ευχαριστηθούν περισσότεροι.
Είναι δαιμόνια. Ξεκίνησε το 1997 _ δεκαπέντε χρόνια πριν. Βρήκε ένα παλιό, εγκαταλειμμένο βαγόνι στο σταθμό του Ρουφ και το μετέτρεψε σε θέατρο. Έτσι απλά: «Το Τρένο στο Ρουφ».
Δυσκολίες _ με τον ΟΣΕ, με την ΔΕΗ, με κλέφτες, με βάνδαλους, με τη φύλαξή του… _ αλλά η Τατιάνα Λύγαρη δεν το ’βαλε κάτω. Το αντίθετο! Επέμεινε. Κι όχι μόνο επέμεινε, πήρε κι άλλο βαγόνι και το ’κανε «Μουσικό Βαγόνι», πήρε κι άλλο και το ’κανε «Wagon Restaurant», πήρε κι άλλο και το ’κανε «Wagon Bar» – φουαγιέ, κάλεσε νέους ανθρώπους, παράγγειλε έργα, οργάνωσε εκεί εικαστικά και μουσικά δρώμενα κι έτσι συνεχίζει _ ένας ολόκληρος πολιτιστικός συρμός μάς περιμένει πια στο σταθμό του Ρουφ, όπου όλο και κάποια ενδιαφέροντα γεγονότα λαμβάνουν χώρα. Πώς τα χώρεσε όλ’ αυτά στα στενά παλιά βαγόνια, ένας Θεός κι η ψυχή της το ξέρουν.
Φέτος, άλλη _ καλή _ ιδέα: πριν απ’ τον «Όμηρο» του Μπρένταν Μπίαν που ’χει ανεβάσει με την _ κλασική πια _ μουσική του Μίκη Θεοδωράκη και μάλιστα «επαυξημένη», κάθε Πέμπτη, πριν απ’ την παράσταση, στις οκτώ, οργανώνει, με ελεύθερη είσοδο, μια μικρή δράση _ ένα «intro» όπως το λέει. Η θεατρολόγος – ηθοποιός Σοφία Γαλανάκη, με μια εικοσιπεντάλεπτη διαδραστική ξενάγηση, μας γνωρίζει την Ιρλανδία και τον «Όμηρο» του Μπίαν που θα δούμε αμέσως μετά _ την παρακολούθησα, το κορίτσι είναι καταπληκτικό, έχει μια τρομερή αμεσότητα και χιούμορ αφοπλιστικό.
Είναι κάποιοι άνθρωποι, όπως η Τατιάνα Λύγαρη, που η φαντασία τους γεννάει. Τους θαυμάζω.
Βρε ζήτηση, ο «Πουπουλένιος»! Σας έγραφα τις προάλλες στο «Τέταρτο Κουδούνι» για τη στοργή που ’χει δείξει η ελληνική σκηνή στο _ εξαίρετο _ έργο του Μάρτιν ΜακΝτόνα _ φέτος παίχτηκε στον Κάτω Χώρο του «Θεάτρου του Νέου Κόσμου» με τον αγγλικό του τίτλο «Pillowman». Απ’ την Θεσσαλονίκη φίλος με πληροφορεί πως το έργο παίζεται κι εκεί, στο θεατράκι «Studio Vis Motrix». Με τον _ άχαρο _ τίτλο «Ο συγγραφέας και ο αδερφός του συγγραφέα». Η παράσταση παρουσιάζεται ως «διασκευή και προσαρμογή στο έργο ‘The Pillowman’». Σε μετάφραση Βασιλικής Τζάμου και σκηνοθεσία Σπύρου Αθηναίου.
Άλλος φίλος, απ’ την Κύπρο αυτός, με ενημερώνει πως το πόνημα του ΜακΝτόνα πρόκειται να παρουσιαστεί κι απ’ την ΕΘΑΛ _ το υπό την καλλιτεχνική διεύθυνση του Ελλαδίτη Μηνά Τίγκιλη Θέατρο της Λεμεσού _ τον επόμενο μήνα. Στη μετάφραση της Χριστίνας Μπάμπου – Παγκουρέλη, με τον τίτλο «Ο Πουπουλένιος» και σε σκηνοθεσία Γιώργου Μουαΐμη.
Σας τα ’λεγα. Η φετινή θεατρική σεζόν σε Έτος Στρίντμπεργκ εξελίσσεται για το ελληνικό θέατρο _ πέραν της εκατονταετηρίδας του θανάτου του, που ’χουμε το 2012.
Στις παραστάσεις για τις οποίες σας έγραφα προστίθεται άλλος ένας «Χορός του θανάτου» που παρουσιάζεται στην Πάτρα απ’ το ΔΗΠΕΘΕ της πόλης σε σκηνοθεσία Γιάννη Βόγλη ο οποίος κρατάει και το ρόλο του Έντγκαρ _ το έργο παίζεται και στην Αθήνα, στο «Άλμα» της Κατερίνας Μαραγκού, σε σκηνοθεσία Ιωάννας Μιχαλακοπούλου.
Ενώ η ομάδα «Πρόταση» παρουσιάζει στο champagne bar _ άκου να δεις, champagne bar! _ «Philipp» του Ψυρρή, σε σκηνοθεσία Δημήτρη Φοινίτση, την παράσταση «Οι πιο δυνατοί», βασισμένη στο μονόπρακτο του Στρίντμπεργκ «Η πιο δυνατή».
Κι έχουμε μέλλον, νομίζω…
Προ 50ετίας
Τα Θεατρικά Νέα
Κατά το λήξαν έτος 1961, ανήλθαν σε 147 οι άδειες ασκήσεως επαγγέλματος ηθοποιού που εξεδόθησαν υπό της αρμοδίας επιτροπής. Στον ανωτέρω αριθμό περιλαμβάνονται οι απόφοιτοι δραματικών σχολών, οι απόφοιτοι Ωδείων, οι οποίοι έλαβαν άδεια μουσικού θεάτρου, και οι απόφοιτοι σχολών χορού, που έλαβαν άδεια χορευτού. 12 Ιανουαρίου 1962.
«Η παράσταση, από τις αρτιώτερες, που ωργάνωσε τα τελευταία χρόνια ο κ. Κάρολος Κουν, προσγράφεται ανεπιφύλακτα στο ενεργητικό του ‘Θεάτρου Τέχνης» σαν σημαντικό επίτευγμα. […]. Στην διδασκαλία εξ άλλου του κ. Κουν, θα πρέπει να αποδοθή επίσης και η άριστη ερμηνεία των νέων του θιάσου, που με θέρμη, ειλικρίνεια και ευσυνειδησία απέδωσαν την αγωνία και το εσωτερικό δράμα των νεαρών ηρώων: των Φ. Χηνά, Μ. Κουγιουμτζή, Γ. Μόρτζου, Γ. Μιχαλ(ακ)όπουλου, Μάγιας Λυμπεροπούλου και Έφης Ροδίτη. […]. (από κριτική του Βάσου Βαρίκα για την παράσταση του «Θεάτρου Τέχνης» με το έργο του Λακούρ «Τα νέα παιδιά»). 12 Ιανουαρίου 1962.
Το κλιμάκιο του Εθνικού Θεάτρου εγκαινιάζει απόψε τις παραστάσεις του στον Βόλο, στο θέατρο «Αχίλλειον» με το έργο του Ξενόπουλου «Το μυστικό της Κοντέσσας Βαλέραινας», στο οποίο πρωταγωνιστεί η κ. Κυβέλη. 15 Ιανουαρίου 1962.
Δημοσιεύτηκε στα «ΝΕΑ».
Ο φετινός Έλληνας Περικλής στο ομώνυμο έργο του Σαίξπηρ που παρουσιάζει το Εθνικό _ ο πολύ καλός κι εδώ _ Χρήστος Λούλης πήρε άλλη μια χαρά αυτόν τον καιρό, πέραν του ρόλου. Χαρά απείρως μεγαλύτερη: έγινε μπαμπάς. Η γυναίκα του, η επίσης πολύ καλή ηθοποιός Έμιλυ Κολιανδρή, έφερε στο φως έναν υγιέστατο γιο. Να τους ζήσει!
Αυτό είναι! Το θέατρό μας ξυπνάει κι αντικρίζει κατάματα την πραγματικότητα. «Unemployed» _ που σημαίνει άνεργος _ είναι ο τίτλος της παράστασης η οποία παίζεται στο «Black Box» του Ιδρύματος «Μιχάλης Κακογιάννης» μέχρι 20 Ιανουαρίου. Δέκα νέοι ηθοποιοί _ Σταμάτης Ζακολίκος, Σοφιάννα Θεοφάνους, Μάνος Κανναβός, Δημήτρης Κερεστετζής, Μιχάλης Κοιλάκος, Μαίρη Λούση, Μαρία Μουμούρη, Ειρήνη Μαργαρίτη, Απόστολος Φράγκος, Κατερίνα Φωτιάδη _ ερμηνεύουν τα κείμενα δέκα νέων συγγραφέων _ Έλια Αλεξίου, Άθως Δημουλάς, Ειρήνη Μαργαρίτη, Χάρης Μπόσινας, Χριστιάνα Μύγδαλη, Σπύρος Παπαδόπουλος, Γιώργος Πολυμενέας, Γιώργος Ρομπόλας, Ρενέ Σανς, Κατερίνα Φωτιάδη _ που αφηγούνται προσωπικές ιστορίες ανθρώπων οι οποίοι βιώνουν τις συνέπειες της αμφιβολίας της εποχής και της αβεβαιότητας για το μέλλον καθώς βρίσκονται, άμεσα ή έμμεσα, αντιμέτωποι με την ανεργία. Κείμενα που δημοσιεύτηκαν στο περιοδικό «Μητροπολιτικές Ιστορίες» το περασμένο φθινόπωρο. Ο Σταμάτης Ζακολίκος, η Ειρήνη Μαργαρίτη κι η Κατερίνα Φωτιάδη έχουν τη σκηνοθετική επιμέλεια.
Δεν προδικάζω το καλλιτεχνικό αποτέλεσμα _ δεν είδα ακόμα την παράσταση _ αλλά επειδή βλέπω με τα μάτια μου τρία απ’ τα παιδιά αυτά _ που ’ναι και τα τρία ηθοποιοί καλοί _ να μην έχουν δουλειά στο θέατρο ή να έχουν δουλειά αντί εξευτελιστικής αμοιβής και να ’ναι αναγκασμένα να σερβίρουν καφέδες ή να κουβαλάνε ψωμιά για να ζήσουν και για να ζήσουν τα παιδιά τους, η παράσταση αυτή ΜΕ ΑΦΟΡΑ. Έστω κι αν διαφωνώ με τον αγγλικό τίτλο. Η λέξη άνεργος δεν έχει μεγαλύτερη δύναμη;
Μια Όλια Λαζαρίδου γυμνή. Μια Όλια Λαζαρίδου φευγάτη. Μια Όλια Λαζαρίδου αυθεντική _ αυτό ακριβώς που είναι. Στον γραμμένο απ’ την ίδια μονόλογο «Κορίτσι μπαταρία» τον οποίο έπαιξε _ «με λόγια προσωπικά και όχι δανεικά», όπως γράφανε στην αφίσα / πρόγραμμα _, σε σκηνοθεσία του ιδιαίτερου και ιδιαίτερα ταλαντούχου Ευριπίδη Λασκαρίδη, στο χώρο με το όνομα «Προσωρινός» _ ένα ισόγειο μαγαζί (;) στην Δεινοκράτους, απέναντι απ’ το Ναυτικό Νοσοκομείο.«Φτωχό θέατρο», μια τζαμαρία που ’βλεπε στο δρόμο, δυο νέοι μουσικοί κι η Όλια ν’ αφηγείται, με την απλότητα που τη διακρίνει, μ’ αυτή την αίσθηση του πέραν των εγκοσμίων που αφήνει, με το προσωπικό της χιούμορ, ιστορίες για πρόσωπα και πράγματα και στιγμές της ζωής της, σπάζοντας την αφήγησή της με ποιητικά ιντερμέδια _ αποσπάσματα απ’ το ποίημά της «Η προσευχή του ελάχιστου».
Μια παράσταση αισθαντική, χωρίς ίχνος «δήθεν», που μίλησε στο κοινό. Γι’ αυτό ελπίζω κι εύχομαι να την επαναλάβουν. Για να την ευχαριστηθούν περισσότεροι.
Είναι δαιμόνια. Ξεκίνησε το 1997 _ δεκαπέντε χρόνια πριν. Βρήκε ένα παλιό, εγκαταλειμμένο βαγόνι στο σταθμό του Ρουφ και το μετέτρεψε σε θέατρο. Έτσι απλά: «Το Τρένο στο Ρουφ».
Δυσκολίες _ με τον ΟΣΕ, με την ΔΕΗ, με κλέφτες, με βάνδαλους, με τη φύλαξή του… _ αλλά η Τατιάνα Λύγαρη δεν το ’βαλε κάτω. Το αντίθετο! Επέμεινε. Κι όχι μόνο επέμεινε, πήρε κι άλλο βαγόνι και το ’κανε «Μουσικό Βαγόνι», πήρε κι άλλο και το ’κανε «Wagon Restaurant», πήρε κι άλλο και το ’κανε «Wagon Bar» – φουαγιέ, κάλεσε νέους ανθρώπους, παράγγειλε έργα, οργάνωσε εκεί εικαστικά και μουσικά δρώμενα κι έτσι συνεχίζει _ ένας ολόκληρος πολιτιστικός συρμός μάς περιμένει πια στο σταθμό του Ρουφ, όπου όλο και κάποια ενδιαφέροντα γεγονότα λαμβάνουν χώρα. Πώς τα χώρεσε όλ’ αυτά στα στενά παλιά βαγόνια, ένας Θεός κι η ψυχή της το ξέρουν.
Φέτος, άλλη _ καλή _ ιδέα: πριν απ’ τον «Όμηρο» του Μπρένταν Μπίαν που ’χει ανεβάσει με την _ κλασική πια _ μουσική του Μίκη Θεοδωράκη και μάλιστα «επαυξημένη», κάθε Πέμπτη, πριν απ’ την παράσταση, στις οκτώ, οργανώνει, με ελεύθερη είσοδο, μια μικρή δράση _ ένα «intro» όπως το λέει. Η θεατρολόγος – ηθοποιός Σοφία Γαλανάκη, με μια εικοσιπεντάλεπτη διαδραστική ξενάγηση, μας γνωρίζει την Ιρλανδία και τον «Όμηρο» του Μπίαν που θα δούμε αμέσως μετά _ την παρακολούθησα, το κορίτσι είναι καταπληκτικό, έχει μια τρομερή αμεσότητα και χιούμορ αφοπλιστικό.
Είναι κάποιοι άνθρωποι, όπως η Τατιάνα Λύγαρη, που η φαντασία τους γεννάει. Τους θαυμάζω.
Βρε ζήτηση, ο «Πουπουλένιος»! Σας έγραφα τις προάλλες στο «Τέταρτο Κουδούνι» για τη στοργή που ’χει δείξει η ελληνική σκηνή στο _ εξαίρετο _ έργο του Μάρτιν ΜακΝτόνα _ φέτος παίχτηκε στον Κάτω Χώρο του «Θεάτρου του Νέου Κόσμου» με τον αγγλικό του τίτλο «Pillowman». Απ’ την Θεσσαλονίκη φίλος με πληροφορεί πως το έργο παίζεται κι εκεί, στο θεατράκι «Studio Vis Motrix». Με τον _ άχαρο _ τίτλο «Ο συγγραφέας και ο αδερφός του συγγραφέα». Η παράσταση παρουσιάζεται ως «διασκευή και προσαρμογή στο έργο ‘The Pillowman’». Σε μετάφραση Βασιλικής Τζάμου και σκηνοθεσία Σπύρου Αθηναίου.
Άλλος φίλος, απ’ την Κύπρο αυτός, με ενημερώνει πως το πόνημα του ΜακΝτόνα πρόκειται να παρουσιαστεί κι απ’ την ΕΘΑΛ _ το υπό την καλλιτεχνική διεύθυνση του Ελλαδίτη Μηνά Τίγκιλη Θέατρο της Λεμεσού _ τον επόμενο μήνα. Στη μετάφραση της Χριστίνας Μπάμπου – Παγκουρέλη, με τον τίτλο «Ο Πουπουλένιος» και σε σκηνοθεσία Γιώργου Μουαΐμη.
Σας τα ’λεγα. Η φετινή θεατρική σεζόν σε Έτος Στρίντμπεργκ εξελίσσεται για το ελληνικό θέατρο _ πέραν της εκατονταετηρίδας του θανάτου του, που ’χουμε το 2012.
Στις παραστάσεις για τις οποίες σας έγραφα προστίθεται άλλος ένας «Χορός του θανάτου» που παρουσιάζεται στην Πάτρα απ’ το ΔΗΠΕΘΕ της πόλης σε σκηνοθεσία Γιάννη Βόγλη ο οποίος κρατάει και το ρόλο του Έντγκαρ _ το έργο παίζεται και στην Αθήνα, στο «Άλμα» της Κατερίνας Μαραγκού, σε σκηνοθεσία Ιωάννας Μιχαλακοπούλου.
Ενώ η ομάδα «Πρόταση» παρουσιάζει στο champagne bar _ άκου να δεις, champagne bar! _ «Philipp» του Ψυρρή, σε σκηνοθεσία Δημήτρη Φοινίτση, την παράσταση «Οι πιο δυνατοί», βασισμένη στο μονόπρακτο του Στρίντμπεργκ «Η πιο δυνατή».
Κι έχουμε μέλλον, νομίζω…
Προ 50ετίας
Τα Θεατρικά Νέα
Κατά το λήξαν έτος 1961, ανήλθαν σε 147 οι άδειες ασκήσεως επαγγέλματος ηθοποιού που εξεδόθησαν υπό της αρμοδίας επιτροπής. Στον ανωτέρω αριθμό περιλαμβάνονται οι απόφοιτοι δραματικών σχολών, οι απόφοιτοι Ωδείων, οι οποίοι έλαβαν άδεια μουσικού θεάτρου, και οι απόφοιτοι σχολών χορού, που έλαβαν άδεια χορευτού. 12 Ιανουαρίου 1962.
«Η παράσταση, από τις αρτιώτερες, που ωργάνωσε τα τελευταία χρόνια ο κ. Κάρολος Κουν, προσγράφεται ανεπιφύλακτα στο ενεργητικό του ‘Θεάτρου Τέχνης» σαν σημαντικό επίτευγμα. […]. Στην διδασκαλία εξ άλλου του κ. Κουν, θα πρέπει να αποδοθή επίσης και η άριστη ερμηνεία των νέων του θιάσου, που με θέρμη, ειλικρίνεια και ευσυνειδησία απέδωσαν την αγωνία και το εσωτερικό δράμα των νεαρών ηρώων: των Φ. Χηνά, Μ. Κουγιουμτζή, Γ. Μόρτζου, Γ. Μιχαλ(ακ)όπουλου, Μάγιας Λυμπεροπούλου και Έφης Ροδίτη. […]. (από κριτική του Βάσου Βαρίκα για την παράσταση του «Θεάτρου Τέχνης» με το έργο του Λακούρ «Τα νέα παιδιά»). 12 Ιανουαρίου 1962.
Το κλιμάκιο του Εθνικού Θεάτρου εγκαινιάζει απόψε τις παραστάσεις του στον Βόλο, στο θέατρο «Αχίλλειον» με το έργο του Ξενόπουλου «Το μυστικό της Κοντέσσας Βαλέραινας», στο οποίο πρωταγωνιστεί η κ. Κυβέλη. 15 Ιανουαρίου 1962.
Δημοσιεύτηκε στα «ΝΕΑ».
Πώς τον λεν, πώς τον λεν τον ποταμό;
Μετά την «Σπίθα» ιδού και η ΕΛ.ΛΑ.Δ.Α. («Ελληνική Λαϊκή
Δημοκρατική Αντίσταση»). Την ετοιμάζει, διάβασα, όχι ο Γιώργος Καρατζαφέρης, όχι
ο Άδωνις Γεωργιάδης αλλά ο ΑΚ.ΠΑ. (Ακάματος Πατριώτης) Μίκης Θεοδωράκης. Οργανώσεις
– ποταμός, μετά τα τραγούδια – ποταμούς, τις συνεντεύξεις – ποταμούς, τις οπερατικές
τετραλογίες – ποταμούς, τις βιογραφίες / αυτοβιογραφίες - ποταμούς (εκεί να δείτε…)…
Μόνο μη μας πάρει το ποτάμι, φοβάμαι. Όλος ο κόσμος, μια σκηνή…
Subscribe to:
Posts (Atom)
