Σεβασμός αλλά έλειπε η φλόγα

Το Τέταρτο Κουδούνι / Τέτοιες Μέρες, Τέτοια Λόγια… 289

 

Είδα στο Θέατρο Βράχων «Μελίνα Μερκούρη» του Βύρωνα τον  «Ματωμένο γάμο», το ποιητικό αριστούργημα του Φεδερίκο Γαρθία Λόρκα -90 χρόνια έκλεισαν φέτος απ’ την άνανδρη εκτέλεσή του, αν κι η λέξη δολοφονία ταιριάζει περισσότερο... Απ’ το αγαπημένο «Θεσσαλικό Θέατρο» που γιορτάζει τα 50 θαυμαστά χρόνια της αντοχής του και των επιτευγμάτων του. Σε σκηνοθεσία του εκ των πρωτεργατών του και βασικού στυλοβάτη και 

αιμοδότη του Κώστα Τσιάνου. 

Καλά στημένη παράσταση που σεβόταν το κείμενο, ευπρεπής σκηνογραφική κι ενδυματολογική δουλειά του Γιώργου Ζιάκα, η μουσική του Διονύση Τσακνή αντιπάλεψε την μουσική του Μάνου 

Χατζιδάκι που ’ναι καρφωμένη «στη σκοτεινή μας ρίζα της κραυγής» και μας έχει καθορίσει και δεν ηττήθηκε, καλοί ηθοποιοί που πάλεψαν με συνέπεια με τους ρόλους τους (Ντίνα Αβαγιανού, 

Νίκος Αρβανίτης, Αγγελική Λεμονή, Νίκη Παλληκαράκη, Αστέρης Κρικώνης, η ανώριμη ακόμα, όχι, πάντως, ατάλαντη Τζένη Καζάκου...) αλλά απ’ την παράσταση έλειπε αυτή η φλόγα που σιγοκαίει μέσα στα σπλάχνα του έργου και  

εκρήγνυται.

Και μια απορία: γιατί δεν χρησιμοποιήθηκε η μετάφραση του Νίκου Γκάτσου. Και βέβαια έχει παλιώσει αλλά τα μνημεία -και αποτελεί ένα μνημείο- δεν «παλιώνουν», πατίνα αποκτούν.