Της «Μεταμορφώσεως...»

 

Το Τέταρτο Κουδούνι / Τέτοιες Μέρες, Τέτοια Λόγια… 285 

 

Κάνει πολύ καλή δουλειά. Ο Γιώργος Μάτσκαρης. Στην Ανώτερη Επαγγελματική Σχολή Χορού της Εθνικής Λυρικής Σκηνής. Ως Διευθυντής Σπουδών. Μαζί με τους συνεργάτες του και τους καθηγητές της σχολής. Το διαπίστωσα, ιδίοις όμμασι, άλλη μια φορά, παρακολουθώντας, στην Αίθουσα «Σταύρος Νιάρχος» της ΕΛΣ, τη δεύτερη απ’ τις δυο παραστάσεις της Σχολής που δόθηκαν με τον τίτλο «Metamorphosis»: πέντε κομμάτια -δυο «κλασικής» τεχνοτροπίας και τρία σύγχρονου χορού. Ο Γιώργος Μάτσκαρης, ο οποίος είχε την καλλιτεχνική επιμέλεια, είχε καλέσει πέντε χορογράφους που δούλεψαν -όπως προέκυπτε- εξαντλητικά με τα παιδιά.  

Το πρώτο κομμάτι -«Hommage (Α΄ Μέρος)»- μαζί με το δεύτερο -«Hommage (Β΄ Μέρος)- ήταν ένα αφιέρωμα στον Αντόνιo Βιβάλντι πάνω στη μουσική απ’ τη συλλογή του δώδεκα κοντσέρτων για έγχορδα «Ο αρμονικός οίστρος», έργο 3 (1711): Κοντσέρτο για βιολί και ορχήστρα, αρ. 6, RV 356 και Κοντσέρτο Γκρόσο για τέσσερα βιολιά και ορχήστρα, αρ. 10, RV 580, αντίστοιχα. Στο πρώτο, η χορογράφος Ελιζαβέτα Μπάσοβα, με τη συνεργασία στη διδασκαλία των Ελένης Κλάδου, Λυδίας Κάγιου και Βασιλικής Σπυρίδωνος, και με σχεδιασμό φωτισμών (όπως και στο δεύτερο και στο τέταρτο) του Δημήτρη Κουτά, οδήγησε τα φιντανάκια του Προπαρασκευαστικού Τμήματος -ανάμεσά τους και κάτι χαριτωμένα μικρούλια που ισορροπούσαν άψογα πάνω στις πουέντ τους -σε μια αξιοπρεπέστατη, κλασικού ύφους χορογραφία. Στο δεύτερο, ο Φώτης Διαμαντόπουλος, με το Επαγγελματικό Τμήμα, έδωσε ακόμα καλύτερα αποτελέσματα -ρυθμοί άψογοι και κατανόηση του ύφους.  

Μετά ήρθε το σύγχρονο μέρος του προγράμματος -με τα παιδιά, πια, απελευθερωμένα απ’ τους κανόνες του κλασικού: «With Love and All That, Αct II», σε μουσική («Gleiter») του γερμανού τζαζίστα Ματίας Μούχε και ο γάλος χορογράφος Σιρίλ Μπαλντί, που ’χε σχεδιάσει και τα κοστούμια και τους φωτισμούς, συνδύασε Προπαρασκευαστικό και Επαγγελματικό Τμήμα σε μια χορογραφική ανάσα.  

Στο «Between Stats» η χορογράφος Δανάη-Αικατερίνη Μητσιάνη, που σχεδίασε και τα κοστούμια, επέλεξε πρωτότυπη μουσική του Λουκά Τσολακιάν: εξαιρετικά αποτελέσματα απ’ τους οκτώ χορευτές της. Όπως κι απ’ τους δώδεκα χορευτές στο φινάλε «Gran Bolero» (απόσπασμα) που χορογράφησε ο Ισπανός Χεσούς Ρούμπιο Γκάμο, πάνω σε μουσική του επίσης Ισπανού Χοσέ Πάμπλο Πόλο, βασισμένη στο «Μπολερό» του Μορίς Ραβέλ, με κοστούμια σχεδιασμένα απ’ την Σοφία Πατσινακίδου και φωτισμούς απ’ τον Νταβίντ Πικάσο -το καλύτερο, ίσως, κομμάτι της βραδιάς και κορύφωση του προγράμματος. Πρόγραμμα το οποίο καταχειροκροτήθηκε συγκινητικά, με ιαχές, απ’ την κατάμεστη αίθουσα που ξεχείλιζε απ’ τα μπουκέτα -γονείς, συγγενείς, μαθητές, φίλοι των παιδιών...

Δυο τα συμπεράσματα. Το πρώτο, μελαγχολικό: πού θα απορροφηθούν τα παιδιά αυτά; Το δεύτερο, αισιόδοξο: αν το Μπαλέτο της Λυρικής λύσει τα προβλήματά του και πάψει -εκ των συνθηκών- να «γεροντοκρατείται», υπάρχει νέο, φρέσκο, πρώτης ποιότητας αίμα να εισρεύσει.