Γιοζεφίνε, η φωνάρα!

 

Το Τέταρτο Κουδούνι / Τέτοιες Μέρες, Τέτοια Λόγια… 273

 

Με κούρασε: «Γιοζεφίνε η αοιδός ή Ο λαός των ποντικιών». Το εκτεταμένο διήγημα (1924) του Φραντς Κάφκα, όπως παρουσιάστηκε, ως μουσικό θέατρο, στην «Εναλλακτική Σκηνή» της Εθνικής Λυρικής Σκηνής, σε μουσική Χαράλαμπου Γωγιού. Δεν λείπουν τα γοητευτικά κομμάτια από τη μουσική -τα τραγούδια κυρίως-, ο σκηνοθέτης Σάββας Στρούμπος έχει στήσει μια παράσταση, στιλιζαρισμένη, με ενδιαφέροντα σημεία αλλά στατική, αισθητικά ελκυστικό το σκηνικό -η εγκατάσταση, μάλλον- της Κατερίνας Παπαγεωργίου, με τα κουτιά-«υποβολεία», καλοί ηθοποιοί, καλοί μουσικοί απ’ το «Ergon Ensemble» -έξοχο το σόλο του βιολιού απ’ τον Βασίλη Σούκα- αλλά το θεατρικά «δύσκαμπτο» κείμενο κι η μεγάλη διάρκεια -δυο ώρες- της παράστασης με κούρασαν. Θέλω, πάντως, να σταθώ στην Γιοζεφίνε -την «αοιδό του λαού των ποντικιών»-, κορυφαία της παράστασης, Έβελυν Ασουάντ, γεννημένη στην Θεσσαλονίκη, από ελληνίδα μητέρα και σύριο πατέρα, που έχει ήδη διακριθεί έως εντυπωσιάσει σε παραστάσεις του Θεόδωρου Τερζόπουλου και του Σάββα Στρούμπου. Ηθοποιός εκφραστικότατη, με καλή κίνηση και εξαιρετική φωνητικά -φωνάρα!- κράτησε την παράσταση σ’ ένα υψηλό επίπεδο.